பேலஸ் டூர்ன்னு வச்சால்..... அதுலே பேலஸ் இல்லையாக்கும்..... பின்னே? சீனதேசம் - 10

படகுலே போகப்போறோம்னு சொன்னதும் எதிர்பார்ப்பும் வந்துருச்சு.  முத்துக்கடையில் இருந்து ஒரு நாப்பது நிமிசப் பயணம். பெய்ஜிங் சுத்துனாப்போலயும் ஆச்சு, இல்லே!

விதவிதமான மாடர்ன் கட்டடங்கள் ஏகப்பட்டவை. இன்னும் கட்டிக்கிட்டே இருக்காங்க. திடீர்னு ஒரு மேம்பாலத்தாண்டை வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி எங்களை இறக்கிக் கூட்டிப்போனார் மைக்கேல்.  இதுலே ஏறி அகலமான சாலையைக் கடந்து அந்தாண்டை போகணும். அப்புறம் இதே ப்ளாட்ஃபார்முக்கு  ஏறி இறங்கும் வகையில்  ரெண்டு பக்கமும் கட்டி இருக்காங்க. நாம் ஏறும் பக்கம் படிக்கட்டுகள்.  அந்தாண்டை கீழிறங்க  வெறும் சரிவுப்பாதையா இருக்கு.  ஏன் இப்படின்னு யோசனையோடு   இந்த சாலையைக்கடந்து  எதிர்ப்பக்கம் இறங்கும் இடத்துக்குப் போனால் நாம் இறங்க வேண்டியதும் படிகள் ஒன்னும் இல்லாத சரிவுப் பாதையில்தான்.  எங்கியாவது சறுக்கி விழுந்துடப் போறோமோ என்ற கவனத்துடன் இறங்கிக் கீழே போறோம்.

இந்த இடத்துக்கு Pபர்ப்பிள் Bபேம்பூ  Pபார்க்னு பெயராம். என் கண்ணுக்கு பர்ப்பிள் பேம்பூ தெம்படலை. ஆனால்..... பர்ப்பிள்(மாதிரி)நிறத்துலே பூத்துக்குலுங்கும் மரம் தெம்பட்டது:-)

'டிக்கெட் வாங்கி வரேன்'னு  ஐவரை விட்டுப்போனார் மைக்கேல்.  பைக் இருக்கேன்னு  ஓட்டிப் பார்க்கலாமான்னா அதுக்கான ஆப் இல்லை நம்மிடம் :-)

எல்லாத்துக்கும் ஒரு QR code போட்டு வச்சுருக்காங்க. சனம் செல்ஃபோனை வச்சுக்கிட்டே எல்லாத்தையும் பயன்படுத்திக்க முடியுது.  இது போல நம்ம நியூஸியிலே இல்லை. ரொம்பவே அட்வான்ஸ்டுன்னார் 'நம்மவர்' !

Almost cashless country.   Mobile wallet on use ! 

அப்பதான்   பால விளக்கம் கிடைச்சது.  இங்கே நம்மூர் டெம்போ போல நிறைய வண்டிகள்,  சாமான்கள் கொண்டுபோகப் பயன்படுத்தறாங்க. இந்தப் படகுத்துறையை ஒட்டி இருக்கும் ரெஸ்ட்டாரண்டுக்கு சாமான்கள் கொண்டுவந்து இறக்கிட்டுத் திரும்பறார் ஒரு வண்டிக்காரர். பாலப்பாதையின் ஆரம்பத்தில் கூட்டமா நிக்கும் மக்களை, தள்ளி நில்லுங்கன்னு குரல் கொடுத்துக்கிட்டே வண்டியில்   ஜிவ்னு  அந்தச் சரிவில் ஏறிப்போய்  பாலத்தின்மேலே ஓடிப்போய் அடுத்த சரிவில் இறங்கி  போக்குவரத்தில் கலந்துட்டார்!  சூப்பர்!

 எல்லாத்தையும் உக்கார்ந்து யோசிச்சுப் பாலம் கட்டி இருக்காங்க இல்லே!!  சிறு வாகனங்கள்  கஷ்டப்படாம  இங்கேயும் அங்கேயுமாப் போய்வர முடியுது பாருங்க !

இதுதான் படகுக்கான டெர்மினல்.  டிக்கெட் வாங்கிவந்த  மைக்கேல் நம்மைப் படகுக்குக் கூட்டிப்போனார்.  அகலமான படகும், அகலமான நதியும்!  முதல்லே நாங்க ஆறுபேர்தான் படகில்!

அதிசயமாக் கூட்டமே இல்லையேன்னு சொல்லி வாய் மூடலை.... திமுதிமுன்னு மக்கள் கூட்டம் வந்து  படகு நிறைஞ்சு வழிஞ்சது! 

படகு கிளம்புனதும் படகுக்காரப் பெண், எங்கே போறோம், இந்த இடத்தின் அழகு என்ன, இந்தாண்டையும் அந்தாண்டையும் கரைகளில் என்னென்ன விசேஷம் என்றெல்லாம்   (இப்படித்தான் இருக்கணும், எல்லாம் சீனமொழியில்! ) சொல்லிக்கிட்டே  வந்தாங்க.  சரி... சொல்லிக்கிட்டு இருக்கட்டும், நாம் கொஞ்சம் நம்ம வேலையைப் பார்க்கலாமுன்னு க்ளிக்க ஆரம்பிச்சால், படகின் கண்ணாடி ஜன்னல் எல்லாம்  சுத்தம் செய்யாமக்கிடக்கு.  தண்ணீர் தெறிச்சு எல்லாம் மசமச.  படகு முழுக்க ஏர்கண்டிஷன் செஞ்சது. படகின் பின்னால் ஒரு ஏஸி மிஷின் உக்கார்ந்துருக்கே!

இருவது நிமிசப் படகுப்பயணம் முடிஞ்சு  நம்மை  இறக்கிவிட்டுட்டாங்க.  வர்ற வழியிலேயே ரெண்டு மூணு பாலம் கடந்துதான் வந்தோம். இப்ப நாம் போகும் இடம் சம்மர் பேலஸ்.

 படகுவிட்டு இறங்கியதும் வரும் பாலம் ஒன்னு ரொம்ப அழகு!

அதுக்கு ஏறிப்போகும் படிகள் வேற வகையில்  அமைச்சுருக்காங்க. படிகளுக்கும் சரிவுக்கும் இடையில் ரெண்டுங்கெட்டான்.  குட்டிக்குழந்தை காலுக்குப் பொருத்தமா இருக்கும். ஒருவேளை அரசகுடும்பத்துச் சிறார்களுக்காகக் கட்டுன படிகளோ? சின்னச்சின்னக் காலெடுத்து.....

நமக்கு வலதுபக்கம் ஒரு பெரிய அகலமான பாதை. அதையொட்டிப்போகும் நீளமான மதில் சுவர்.  இடதுபக்கம்..... தண்ணீர்!   ஏரிக்கரையில் நாம் நடக்கறோம்.  ரொம்ப நடக்கவேண்டி இருக்குமான்னு கேட்டதுக்கு 'ஆமாம்'னு சொல்றார் மைக்கேல்.  அதுவரை மறந்து போயிருந்த கால்வலி நினைவுக்கு வந்துருச்சு :-)

இந்த இடத்துக்குள்ளே வர்றதுக்குத் தனி டிக்கெட் வாங்கிக்கணும். அதை ஏற்கெனவே படகுத்துறையிலேயே வாங்கிட்டாராம்.  எங்கெ போனாலும் ஒரு டிக்கெட்  வாங்கவேண்டி இருக்கு.  பரவாயில்லை. அந்தந்த இடங்களின் பரமாரிப்பு செலவு  இதைக்கொண்டே ஆகிருது என்றதும் நல்லதுதானே?

சம்மர் பேலஸுக்கு  எவ்ளோதூரம் நடக்கணும்னு என் கேள்வி.  சம்மர் பேலஸுன்னால்.... சம்மர் பேலஸுக்குள்ளே இப்ப நாம் போகலையாம்.  இப்ப நடந்து போறோமே இதுதான் சம்மர்பேலஸ் டூரில் சேர்த்தியாம்.

ஓ....  மைசூர் போண்டாவிலே மைசூர் இருக்கா?  அதே.... போல....

இந்த பிரமாண்டமான ஏரியின்  அந்தப் பக்கம் எதிர்க்கரையில்  பேலஸ் கட்டடங்கள் இருக்காம் !

ஓ....

அப்ப சம்மர் பேலஸ் டூர்னு சொல்றது.....?

ஹிஹி.....  சம்மர்பேலஸ் போற வழியிலே நடந்து  போறதைத்தான் !


ஒரு  அரைக்கிமீ தூரம் இருக்கும்.... நடந்து நடந்து போய் ஏரிவளையும் இடத்துக்குப் போயாச்சு.... இங்கிருந்து வலப்பக்கம்  ஏரியைச் சுத்தியே  இன்னொரு பாதை.....

இந்த ஏரியே செயற்கையா உண்டாக்குனதுதானாம்.  கோடைகாலத்துலே வெயில் தாங்கவே முடியலைன்னு  ராணியம்மா புலம்புனதும்,  ராஜா  தன்  குடும்பத்துக்கு வேண்டி , 'தோண்டு ஒரு ஏரியை'ன்னு  பணியாளர்களையும், குடிமக்களையும் ஏவினார்.  Kunming Lake இப்படித்தான் உருவாச்சு.  கிட்டத்தட்ட ஒரு சதுர மைல் பரப்பளவு!  அதிகபட்ச ஆழம் ஒரு பத்தடிக்குப் பக்கம்.

 'ஏரிக்கரையாண்டை கட்டு ஒரு அரண்மனையை'ன்னதும் கட்டியாச். மாளிகை வந்ததும் தோட்டமும் வந்தது. எல்லாமே கண்ணுக்கும் மனசுக்கும் ரம்யம்!

தூரத்தில் தெரியும் மாளிகைகளைப் பார்த்துக்கிட்டே நடக்க நடக்க....   இங்கெ ஒரு மண்டபம் கண்முன்னால்...   Kuoru Pavilion
மண்டபத்துக் கூரையில் பார்த்தால்.....  நான்  ஏற்கெனவே சொல்லிட்டு இருந்த நாய்கள்!  மைக்கேலிடம், இந்த நாய்களை, நாய்களான்னு கேட்டதுக்கு.... பெரிய வெடிச்சிரிப்போடு, நாய்கள் இல்லைன்னுட்டார்.

அப்புறம்?   வேறென்னவாம்?  பதில் இல்லை.....  அதுக்காகச் சும்மா விட முடியுமா?  இந்தப் பதிவு எழுதும் சமயம் 'ஆண்டவரை'க் கேட்டேன்.  சீனமரபுகளில்  இப்படிக் கூரையில் பொம்மை வைக்கிறது விசேஷம். சிங்கம், ட்ராகன், மீன், அப்புறம் புராணங்களில் வரும் கற்பனை மிருகங்கள் இப்படியான  வகைகள்.

கூரையின் நிறமும் கூட  விசேஷம்தானாம். ரொம்ப மதிப்பு வாய்ந்தவைகளுக்கு (அரண்மனை, கோவில்....) மஞ்சள் கூரை!  மங்களகரம், இல்லே!

பச்சைக்கூரை.....  வளமை. சிகப்புக்கூரை  மகிழ்ச்சி,  கருப்பு.... துக்கம் இப்படி...

வளைஞ்சு வரிவரியாத் தெரியும் கூரை.....  மூங்கிலை அடுக்குனதைப்போல! மூங்கில்தான். ஆனால் ஓட்டு மூங்கில்!  சரியா மூங்கிலின் கணுவில் முடியும் வரிசைகள்.

மண்டபத்துக்குள்ளே  ஏறிப்போய்ப் பார்த்தால்  உச்சி விதானம் இப்படி!  அழகு!

இதுக்கு இந்தாண்டை ஏரிக்கு மேலே ஒரு பாலம். சொல்ல விட்டுப்போச்சே....  ஏரியில் அங்கங்கே சின்னச்சின்ன தீவுகள்.  இந்தப் பாலமும் ஒரு தீவுக்குத்தான் போகுது!  Nanhu Island.

ஏரியில்  அங்கங்கே  இருக்கும்  சுமார் முப்பது பாலங்களில் ரொம்பவே நீளமானதும் அழகானதும் இதுதான். பதினேழு கண்கள் ! நூத்தியம்பது மீட்டர் நீளம்.  எட்டு மீட்டர் அகலம்!

படிக்கட்டுகள் இல்லாமல்... அப்படியே தரையிலே இருந்து ஆரம்பிச்சுப் போகுது. ரொம்பவே சின்ன சரிவுதான் என்பதால் ஏறிப்போறது சுலபம்.

பாலத்தின் ஆரம்பத்தில்  பக்கத்துக்கு ரெண்டா, பெருசா நாலு சிற்பங்கள். அதே சிங்கமும் ட்ராகனும்தான்.  பாலம் முழுக்க ரெண்டு கட்டைச்சுவர்களிலும் சேர்த்து ஐநூத்திநாப்பத்திநாலு சின்னச் சிங்கங்கள் , இந்தமாதிரி!

எங்கே பார்த்தாலும்  மக்கள் வெள்ளம்.....  பாலத்துமேலே நிக்கும்போது காத்து பிச்சுக்கிட்டுப்போகுது. வீணாக்காமல்  பலர் பட்டம் விட்டுக்கிட்டு இருக்காங்க.

வகைவகையா சின்னதும் பெருசுமாப் படகுகள்  ஏரியில் சுத்தி வந்துக்கிட்டு இருக்கு. இந்தப் பகுதி படகு சவாரிக்குத் தனியா டிக்கெட் எடுக்கணும். அதுக்கும் பயங்கரக்கூட்டம். அதனால் போகலை.

ட்ராகன் போட் அட்டகாசம்! கண்ணைத் திறந்து நாக்கை நீட்டிப் பார்க்குதே :-)

ஏரிக்கரையோரமாவே  ஏரியைச் சுத்திப் போகும்விதமா பாதை போட்டுருக்காங்க.  கால்வலியால் கண்ணால் நடந்தேன்.  நிறைய நேரம் மிச்சம் :-)

நமக்கு இங்கே ஒரு மணி நேரம்னு ஒரு கணக்கு போல.....   போகலாமான்னு கேட்டார் மைக்கேல்.  ஐவரும் தலையை ஆட்டுனோம்.  வேன் ஓட்டுனரை வரச் சொல்லிட்டு ஏரிக்கரை வளாகத்துலே இருந்த வாசல் வழியாத் தெருவுக்கு வந்துட்டோம்.  நல்லவேளை நம்மை வந்தவழியே கூட்டிப்போகலை !

 அடுத்த நாப்பது நிமிட்லே நம்ம  ஹொட்டேல் இருக்கும் பேட்டைக்கு ( வாங்ஃப்யூஜிங்) வந்தாச்சு. அதான் நாலுமணிக்கு அப்புறம் இந்த ஏரியாவில்  டூரிஸ்ட் பஸ், வேன்களுக்கு அனுமதி இல்லையே.....  ரெண்டு தெரு தள்ளி இறங்கி நடக்க வேண்டியதாப் போயிருச்சு.

இனிமேல் வேறெங்கும் கிளம்பும் எண்ணம் இல்லை.  பகல் சாப்பாடு வேற சரி இல்லையேன்னு  கொஞ்சம் சீக்கிரமா சமையலை  (!)முடிச்சுட்டு எம்டிஆர் டால் ஃப்ரை,  தொட்டுக்க மாம்பழம், புளித் தொகையல் (ஏது? ஹாஹா...   எம்டிஆர் புளிக்காய்ச்சல் கெட்டியாத்தானே இருக்கு அதில் இருந்து அரை டீஸ்பூன்) தயிர்  இப்படி வகைவகையான டின்னர் :-)

நாளைக்கு வேற இடம் பார்க்கலாமா?

 தொடரும்.........:-)

ஹனுமனுக்குத் தெரிஞ்சுருக்கு !!! சீனதேசம் - 9

கண்ணாடித்தொட்டியில் இருக்கும் சிப்பிகள், பக்கத்துலே ஒரு ஜல்லிக் கரண்டி சகிதம் நம்ம குழுவை வரவேற்றாங்க ஒரு இளம்பெண்.  இதுலே இருந்து ஒரு சிப்பியை யார் எடுக்கறாங்கன்னு கேட்டதும் நான் முந்திக்கிட்டேன்.  ஜல்லிக் கரண்டி அனுபவமும் எனக்குத்தான் அதிகம்னு இங்கே  உங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டு......  :-)

பெருசா எடுன்னு இவர் சொன்னாலும்,  சின்னதே போதுமுன்னு ஒன்னு  கோரி எடுத்தேன்.  ஒரு உதவியாளர் ஓடிவந்து அதைக் கத்தியால் ஒரு ஓரத்தில் கீறிப் பிளந்தார்.  உள்ளே முத்துக்களும்,  சதைப்பற்றான பகுதியுமா இருந்தது.

கடலுக்குள் இருக்கும் முத்துச்சிப்பிகளில் வளரும்  முத்துக்கள்,  கிடைப்பது ரொம்பக் கஷ்டம். ஆயிரக்கணக்கான சிப்பிகளை எடுத்துவந்து  திறந்து பார்த்தால் முப்பது நாப்பதுதான் கிடைக்குமாம்.  அப்ப ஒரு முத்துமாலை செய்ய எத்தனை முத்துக்கள் வேணும், அதுக்கான செலவு எல்லாம் பார்த்தால் நம்மைப்போல் சாதாரண மக்கள் முத்தே போட்டுக்க முடியாது, இல்லே?

உண்மையான  முத்துக்களை, இப்பெல்லாம் செயற்கை முறையில் வளர்த்து எடுக்கறாங்க. அதுதான் கல்ச்சர்ட் பேர்ல் சமாச்சாரம்.  Mikimoto Kōkichi   ஜப்பான்காரர் முதல்முதலா (பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில்)  முத்து விளையும் டெக்னிக்கைக் கண்டுபிடிச்சு  முத்துக்களை வளர்த்து எடுத்தார்.   இப்ப இது உலகம் முழுசும் பெரிய பிஸினஸ்.

முத்துச்சிப்பிகளை அப்படியே  வலைப்பையில் வச்சுக் கடலில் தொங்கவிட்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் (ஒன்னரை வருசம் முதல் மூணு வருச காலம்) வளர்ந்ததும்  எடுத்துப்பிரிச்சு முத்து எடுக்கறாங்க. உப்புத்தண்ணி இல்லாம நல்ல தண்ணியிலும் கூட முத்துக்கள் விளைவிக்கிறாங்களாம்.

உண்மையான முத்துச்சிப்பியை ஒருமுறை திறந்துட்டா அவ்ளோதான்.  முத்து அதுலே இருந்தால் நமக்கு அதிர்ஷ்டம். இல்லைன்னா.... அந்தச் சிப்பி இனிமேல் சமைச்சுச் சாப்பிடத்தான் லாயக்.

 எங்க நியூஸியில் அபலோன் என்னும் சிப்பிவகைகள் பிரசித்தம். வெளியே கால்ஸியம் பிடிச்சு வெள்ளையாக் கிடக்கும் சிப்பியைச் சுரண்டி  எடுத்தால்.....  டிஸைன் போட்ட   வானவில்!  இதுலேயும் அபூர்வமாத்தான் முத்து விளையும். வீட்டை வித்துட்டு, ஒரு முத்து வங்கிக்கலாம்....  New Zealand Paua Pearl , Paua Shell.  வருசத்துக்கு இத்தனை சிப்பிகளைத்தான்  எடுக்கலாம் என்ற கணக்கெல்லாம் உண்டு.

வெளியே நல்லபடி சுரண்டி எடுத்துச் சுத்தம் செஞ்ச  இந்தச் சிப்பிகள், நியூஸி நினைவுப்பொருள் ஐட்டங்களில் முக்கியமானது.  சுத்தம் செய்யும்போது உடைஞ்சு போச்சுன்னாக்கூடக் கவலை இல்லை.... அதை வச்சு நகை நட்டு பண்ணிருவாங்க. நியூஸி ஸ்பெஷல்!   வெளிப்பக்கம்  சுரண்டி எடுக்காத சிப்பிகள் விலை மலிவு. நானே  ஒரு சின்னது முதல் மீடியம் சைஸ் வரை ஏழெட்டுன்னு ஒரு செட்   வச்சுருக்கேன். தோட்டத்தில் செடித்தொட்டிகளுக்கிடையில் ஒரு அலங்காரமா நாலண்ணம் :-)

இந்தச் சிப்பிகளை வச்சே வீட்டு உள் அலங்காரம் செஞ்ச வீடு ஒன்னு  எங்க தெற்குத்தீவில் இருந்துச்சு. இருந்துச்சுன்னா... இப்போ?  வீட்டு ஓனர்கள் 'சாமிகிட்டே போயிட்டதால், எங்கூர் ம்யூஸியம் இதை  வாங்கி,  அப்படியே  ம்யூஸியத்துக்குள்ளே இதே டிஸைனில் வீட்டையே  கட்டி, அதுக்குள் கொண்டு வந்து வச்சுருச்சு!

 கூடுதல் தகவலுக்கு   இதோ உங்கள் துளசிதளம்  :-)

இந்த செயற்கை முறையில்  முத்து விளைவிக்கும் முத்துச்சிப்பிகளைத் திறந்து பார்த்துட்டு,  வளர்ந்த முத்துக்களை மட்டும் எடுத்துக்கிட்டு, சிப்பியை மூடி மறுபடியும் தண்ணிக்குள்ளே போட்டுடலாமாம். உண்மைக்கு மட்டும்தான்  ஒரே வாழ்வு!

விளக்கம் சொல்லிட்டு கொஞ்சம் முத்துக்களைப் பறிச்செடுத்து ஆளுக்கொன்னு கொடுத்தாங்க. எனக்கு மட்டும் ரெண்டு :-) இப்ப நம்மிடம் மூணு இருக்கு....  இன்னும்  ஒரு தொன்னுத்தியேழு கிடைச்சதும்  மாலையாக் கோர்த்துக்கணும்:-)

அடுத்த ஹாலுக்குள் நம்மைக் கூட்டிப்போய் வியாபாரத்தை ஆரம்பிச்சாங்க.  நாப்பதாயிரம் டாலர் முதல்..... ஆயிரம் டாலர் வரை  முத்து மாலைகள்.  நான் ஒரு ரெண்டாயிரம் டாலரில் ஒரு முத்துமாலையைத் தேர்ந்தெடுத்தேனா.....   'நம்மவர்' ஆடிப்போயிட்டார் :-) 'ஏம்மா....  உன்கிட்டேதான் ஒரு மிக்கிமோட்டோ முத்துமாலை  வச்சுருக்கியே.... இப்ப எதுக்கு இது? ' ஹாஹாஹா.....  முகம் போன போக்கைப் பார்த்து ஒரு மனநிறைவு  எனக்கு :-)  அவ்வளவு கொடியவள் இல்லைன்னு  இப்பக் காட்டிக்கணும்!  'ச்சும்மாப் பார்த்தேன்... அதுக்குள்ளே ஏன்....இப்படி பதற்றம்?'

நான் வாங்கப்போறதில்லைன்னதும்,  விற்பனையாளர் வாங்ஷுவுக்கு முகம் வாடிப்போச்சு.  அப்புறம் சின்னதா ஒன்னு மகளுக்கு வாங்கலாமுன்னு  மூணு முத்து இருக்கும் நெக்லெஸ் (வெள்ளிச்செயின்) வாங்கினேன்.  மகளுக்குன்னதும் கப்சுப்!

வைரத்துக்குள்ள அதே மாதிரி முத்துக்களுக்கும் தரம் பிரிக்கிறாங்க. நிறம், எடை, பளபளப்பு இப்படி...

ஒரு உண்மை முத்து மாலையும், அதே போல் இருக்கும்  போலி முத்துமாலையும் காமிச்சு எப்படி அசல் முத்துன்னு கண்டு பிடிக்கணும்னு சொன்னது சுவாரசியம்!

ராமாயணகாலம்.  ராவணவதம் முடிச்சு  வனவாசகாலமும் முடிஞ்சு  ராம் அண்ட் கோ அயோத்யா திரும்பியாச்சு. தசரதன் மட்டும் இல்லை. சாமிக்கிட்டே போயிட்டாரே....  மற்ற மூணு அம்மாக்களைப் பார்த்து வணங்கி, தகப்பன் இறந்ததை நினைச்சுத் துக்கம் அனுசரிச்சுட்டு, நல்ல நாள் பார்த்து ராமருக்கு  ராஜ்யத்தின் பொறுப்பை ஏத்துக்கும் விதமா பட்டாபிஷேகம் செய்யறாங்க.

விழா அமோகமா நடந்தது.  எல்லா விருந்தினருக்கும் ரிட்டர்ன் கிஃப்ட் கொடுக்கறார் ராமர்.  அப்போதான் குலதனமாகிய ரங்கவிமானம் விபீஷணனுக்குக் கிடைச்சது. இப்படியான சமயத்தில்  நம்ம ஆஞ்சியும் மற்ற வாநரர்களும் அங்கேதான் இருக்காங்க. ரொம்பப் பணிவோடு சீதையின் பக்கத்தில்  தரையில்  உக்கார்ந்துருந்த ஆஞ்சியைப் பார்த்ததும் சீதைக்கு மனம் இளகிப்போச்சு. 'இவனால்தானே நமக்கு  மறுவாழ்வு கிடைச்சது. தக்க சமயத்தில் வந்து என்னைக் கண்டுபிடிச்சு, ராமனுக்குச் சொன்னதால்தானே எனக்கு  அசோகவனத்தில் இருந்து விடுதலை!  இல்லைன்னா நான் அங்கேயே ராவணனுக்கு பயந்து, நான் கொடுத்தக் காலக்கெடு முடிஞ்சதும் உயிரை விட்டுருப்பேனே...'  இப்படி பல எண்ணங்கள்.

சட்னு தன் கழுத்தில் கிடந்த  முத்துமாலையை (ஒரிஜினல் முத்து. அப்ப ஏது கல்ச்சர்ட் பேர்ல்ஸ் எல்லாம் !)கழட்டி, ஆஞ்சிக்குப் பரிசாகக் கொடுக்க, அதை வாங்கிய ஆஞ்சி முத்துக்களை ஒவ்வொன்னாக் கடிச்சுப் பார்த்தாம்! அதுலே ராமர் இருக்காரான்னு தேடுனதாகக் கதை போகுது! ஆனால் நம்ம வெர்ஷன் படி....  ஒரிஜினல் முத்துன்னா, லேசாப் பல்லில் வச்சுக் கடிச்சுப் பார்த்தால்  சொரசொரன்னு இருக்கும். அதுக்குத்தான்  ஆஞ்சி பல்லில் வச்சுக் கடிச்சுப் பார்த்ததுன்னு சொல்லிக்கலாம்:-)

கடிச்சாலும் பளபளப்பு குறையாது.   முத்துக்களுக்குக் கனம் கூடுதல்,  கையிலே வச்சுத் தேய்ச்சுப் பார்த்தால் மினுமினுப்புக் கையில் ஒட்டும். முத்துக்களில் துளைபோட்ட இடத்தில் தொட்டால்  கோலமாவு போல கரகரப்பா  இருக்கும்.

இதே போலி முத்துன்னா  (ப்ளாஸ்டிக்தான்  வேறென்ன?) தோலுரியும், வாய்க்கு வழுவழுப்பா இருக்கும், கனம் குறைவு, கோலமாவு கிடையாது இப்படி....


அதான்    நம்ம  ஆஞ்சி,  சீதா கொடுத்த முத்துமாலையைக் கடிச்சுப் பார்த்துருக்கு!

'உங்களைப் பார்த்தா என் அம்மா மாதிரி இருக்கீங்க'ன்னு வாங்ஷு சொன்னதும், நானும் 'உன்னைப் பார்த்தால் என் மகளைப்போலவே இருக்கிறாய்'னு சொல்லி ஒரு செல்ஃபி எடுத்துக்கிட்டேன்:-)

நம்ம குழுவில் மற்ற மூவர் ஒன்னும் வாங்கிக்கலை. மேனேஜருடன் உக்கார்ந்து கதை பேசியபடி க்ரீன் டீ குடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. நாம்தான் வியாபரத்தில் பிஸியா இருந்தோமே.....    மேனேஜர், நம்மை டீ உபசரிச்சார் என்றாலும்....  க்ரீன் டீ குடிக்க எனக்குப் பிடிக்காது. 'குடிங்கோ. நான் உங்க அண்ணன் மாதிரி'ன்னார்!  அண்ணனுடன் ஒரு க்ளிக்!  இங்கே  எல்லோரும் ஓரளவு நல்லாவே இங்லிஷ் பேசறதால் நமக்கு மொழிப்பிரச்சனை இல்லை! (எனக்கே இப்ப சீனக்குடும்பம் வந்துருச்சு பாருங்க.... இனி வெறுஞ்சோறுதான்!)

அடுத்துப்போகுமிடமும் சுவாரஸ்யமானதுதான்.  ' முத்துமணி மாலை' ன்னு பாடிக்கிட்டே கிளம்புங்க.....

தொடரும்.............:-)

ஸில்க் ரூட் ......... சீனதேசம் - 8

நாம் எங்கே போகணும்,  எப்போ போகணும், என்ன பார்க்கணும் என்றெல்லாம்  ஒவ்வொரு டூர் கம்பெனியும் ஒரு 'ஐட்டிநரி' வச்சுருக்காங்க. அந்தக் கணக்கில் இப்போ போறது பட்டுப் பார்க்க !

வாசலைப் பார்க்கும்போது ஏதோ கடைக்குள் போறமாதிரிதான்.  வரவேற்பில் இருந்த பெண்,  மைக்கேலிடம் என்னவோ கேட்டுட்டு, லிஃப்ட் இருக்கும் திசையைக் கை காட்டுனாங்க. எங்களோடது சின்னக்கூட்டம்தானே. மொத்தம் ஆறேபேர்!

சீனப்பெருஞ்சுவரை ஸில்க் நூலில் பூத்தையல் போட்டு வச்சுருக்காங்க.   காரிடோர் முழுசும் பலநாட்டுக் கொடிகள். நம்மது இருக்கான்னு தேடும்போதே லிஃப்ட் மேலே இருந்து  இறங்கிருச்சு.

முன்பக்கத்து ஹாலில்  பட்டுப்பூச்சி வளர்ப்பு, அதுக்கான மல்பெரி இலைகள்னு காட்சிக்கு வச்சுருந்தாங்க.  அடுத்து  பட்டுப்புழுக்களின் கூட்டிலிருந்து  எப்படி பட்டுநூலை பிரிச்செடுக்கறாங்கன்னு..... ஒவ்வொரு கூட்டிலிருந்தும் பத்து முதல் பனிரெண்டாயிரம் மீட்டர் பட்டு நூல் கிடைக்குதாம்.  அது ஒவ்வொன்னும் தனியே ஒரு உருளையில் சுத்திருது. இப்படி அந்த மெஷீனில் பல உருளைகள்.

வெந்நீரில் போட்டு வச்சுட்டுத்தான் நூலை எடுப்பாங்களாம். ப்ச்.... பாவமாத்தான் இருக்கு. சீனர்களிடம் அஹிம்சையை எதிர்பார்க்க முடியுமா? தேள் நினைவிருக்கோ?

 ஆமாம்......நம்ம ஊர்களிலும் பட்டு இப்படித்தானே எடுக்கறாங்க?

அஹிம்ஸா பட்டுன்னு  நம்ம காதி க்ராஃப்ட் கடைகளில்  முந்தி பட்டுச்சேலைகள் விற்பனைக்கு வந்தது நினைவிருக்கு.  என் சித்திகள் இருவர்  ஆதாரப் பாடசாலை ஆசிரியர்கள் என்பதால் கதர் புடவைதான் பெரும்பாலான நாட்களில் கட்டிக்கிட்டுப் போவாங்க. கனமான கனமுன்னு சொல்வாங்க. அதிலும் மழைக் காலத்தில்  பள்ளியில் இருந்து வரும்போது நனைஞ்சுட்டா அவ்ளோதான்.... கல்லைக் கட்டி இழுத்து வருவதுபோல இருக்குமாம். துவைச்சுப் போட்டாலும் சட்னு காயாது. அந்தக் காலங்களில் இந்த ஆட்டோக்களெல்லாம் கிடையாது, பாருங்க....  பஸ், ரயில் பயணம்தான் அதிகம். டாக்ஸி எப்பவாவது..... அபூர்வம்!  உள்ளூரில் எங்கெ போனாலும் நடராஜா சர்வீஸ்தான் !

அப்போதான் இந்த அஹிம்ஸா பட்டு விற்பனைக்கு வந்தது.  ரெண்டுபேருமா அஞ்சு புடவை  வாங்கிக்கிட்டாங்க. பார்க்க ப்ரின்டட்  ஸில்க் மாதிரியேதான்.  கனமே இல்லை.... காத்து மாதிரி லேஸா... 

இப்பவும் கிடைக்குதான்னு தெரியலை..... அடுத்த பயணத்தில் விசாரிக்கணும்....

உருளையில் சேரும் நூலை ரெண்டுவிதமாப் பிரிச்சு எடுக்கறாங்களாம்.  இதுலேயும் பல தரங்கள் இருக்கு. ரொம்ப உயர்ந்தவகை பட்டு நூல்களை துணிகளா  நெய்ஞ்சுக்கறதுக்காக அனுப்பிடறாங்க. அதுக்கு வண்ணம் ஏத்தறது, ஆடைகளின் வகைக்கு ஏத்தபடி நூலை  ரெண்டோ  மூணோ சேர்த்து முறுக்கி எடுக்கறதுன்னு அதெல்லாம் வேற பிரிவு.

இப்ப நாம் நிக்கற இடத்தில்  கொஞ்சம் தரம் குறைந்த பட்டு நூல்களாம்.  அப்படியே உருவி எடுத்து,  அருவாமணைப் பலகை போல ரெண்டு சேர்ந்திருக்கும் கட்டைகளில் இருக்கும் அரை வட்டக் கம்பியில்  மாட்டி விடறாங்க.  ஒன்னுமேலே ஒன்னா மாட்டி மாட்டி.....  அப்படியே காயுது.   உலர்ந்தபிறகு பார்த்தா  வெண்பஞ்சு மாதிரியே  என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சது.

அதை அந்த அரை வளையத்துலே இருந்து அப்படியே தொப்பியாட்டம்  எடுத்தால்  சுமார்  ஒரடிக்கு ஒரடி சதுரம் போல இருக்கு.  இதை இந்தப் பெரிய ஹாலின் நடுவிலே போட்டு வச்சுருக்கும் கட்டிலின் மேல்   பரத்திவிடணும்.

பார்வையாளர்களையே நாலு பக்கம் பிடிக்கச் சொல்லி  அப்படியே இழுத்துக் கட்டிலின் மேல் விரிக்கறாங்க. நம் குழுவின் மூவர் இதைச் செய்ய  நான் க்ளிக்ஸ் வேலை பார்த்தேன். எங்கேயும் நடுவுலே புட்டுக்காம , அறுபடாம அப்படியே  எலாஸ்டிக் போல  இழுத்த இழுப்புக்கு வருது!  நீராவியன்ன ஒரு விரிப்பு.  இப்படியே ஒன்னுக்கு மேலே ஒன்னுன்னு விரிச்சுக்கிட்டே போறங்க. எதோ ஒரு கணக்கு இருக்கு போல.

அப்புறம் பார்த்தால்.... கிலோ கணக்காம்.  யம்மாடி  இவ்ளோ, மெலிஸா இருக்கும் நூலில்  கிலோக்கணக்கு எடைன்னா எவ்ளோ வேணும்.....

இதை அப்படியே ரெண்டு மெல்லிய துணிகளுக்கிடையில் வச்சுட்டுத் துணியின் ஓரங்களைத் தைச்சுடறாங்க.  க்வில்ட் ரெடி.  பொதுவா நாம் கடைகளில் வாங்கும் க்வில்ட் களில் குறுக்கும் நெடுக்குமா தைய்யல் இருக்கும். இங்கே ஓரத்தையலோடு சரி.

குளிர்தேசத்தில் நாங்க பயன்படுத்தற க்வில்ட்களில்  உள்ளே இருக்கும்  பஞ்சு/ ஸிந்தடிக் ஃபில்லிங் எல்லாம்  எடுத்து உதறும்போது  உள்ளேயே சரிஞ்சு  விழுந்து அங்கங்கே  கொத்துகொத்தா நிக்கும். அதுக்காகத்தான்  ரொம்ப சரிஞ்சுடாமல்  இருக்கக் குறுக்குத்  தையல் போடறது.

இங்கே இதை நாம் எப்படி சுருட்டினாலும்  ஒன்னு சேர்ந்துக்காம விரிப்பாவே இருக்கு. 'நீங்களே சுருட்டிப் பாருங்க'ன்னு  சொன்னதும் ஆளாளுக்கு  அதை இப்படியும் அப்படியுமா சாப்பாத்தி மாவு பிசைஞ்சுட்டோம். எனக்குத்தான் மாவு பிசையும் அனுபவம் அதிகம். த மோஸ்ட் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்ட் பிசையர்.  உருண்டை மாவா அது வரவே இல்லை. ஒன்னும் ஆகாம அதுபாட்டுக்கு விரிப்பாவே  இருக்கே!

'அட அட'ன்னு  வாய் பிளக்கும்போதே அடுத்த  முக்கிய சமாச்சாரத்தைப் போர்டில் காமிச்சாங்க.

ஒன்னரைக்கிலோவில் இருந்து மூணு கிலோ எடை வரை இருக்கு!

நாம்  ஒன்னு வாங்கிக்கலாமுன்னு 'நம்மவர்' ஆரம்பிச்சார்.   வாங்குனா ரெண்டு, இல்லாட்டா வேணாம்.  அடுத்து  என்ன சைஸ்னு  கொஞ்சம் யோசனை.  நம்ம படுக்கைகள் சூப்பர்கிங் ஒன்னும் கிங் ஒன்னுமா இருக்குன்னு ரெண்டரைக்கிலோ சமாச்சாரம்,  ரெண்டுன்னு முடிவாச்சு.  அளவு பெருசாக ஆக, தடிமன் குறையும். அதனால் ஒன்னு  கொஞ்சம் மெலிசா இருக்குமாம். ஆனால் இது ஃபோர் சீஸன் வகையாம்.  எல்லாக் காலங்களுக்கும் பயன்படுத்திக்கலாமாம்.

பட்டுத் துணிகளில் இது ஒரு விசேஷம்தான். வெயில் காலத்தில் குளிர்ச்சியாவும், குளிர்காலத்தில்  சூடாகவும் உணர்வோம். இங்கே பார்வையாளர்களுக்காக டெமோ காமிக்கிறாங்களே தவிர ,   வேற இடத்தில் இருக்கும் தொழிற்சாலையில் செஞ்சு இங்கே  விற்பனைக்கு வந்துருது. அப்படியே அடுக்கடுக்காய் அடுக்கி வச்சுருக்காங்க.

நம்ம குழு அமெரிக்கத் தம்பதிகளும் ஒன்னு வாங்கினாங்க.   நம்ம 'ஸில்க் ரூட்'டின் தொடர்ச்சியா அடுத்த  ஹாலுக்குள் போறோம்.  உடைகளுக்கான பட்டுத் துணிகள், முக்கியமா ஸூட்டிங்ஸ் வகைகளுக்கானவை. ரெடிமேட் உடைகளும் வச்சுருக்காங்க.

நம்ம அமெரிக்கத் தம்பதிகள், ரங்ஸுக்கு பேண்ட்ஸ் தைச்சுக்கத் துணி வாங்குனாங்க. தங்க்ஸின் அம்மா தைச்சுக் கொடுப்பாங்களாம். உங்களுக்கும்  ஒன்னு வாங்கவான்னு கேட்டதுக்கு (அதான் நானே தைப்பேனே!!!) இவர் சட்னு அந்த இடத்தைவிட்டு எஸ் ஆகிட்டார் :-)

மகளுக்கு மட்டும் ஒரு ஸ்கார்ஃப் வாங்கினோம்.  அனிமல் லவ்வர் ஸ்பெஷல் :-)

எம்ப்ராய்டரி ரொம்பவே அழகழகாப் போட்டு, விற்பனைக்கு வச்சுருக்காங்க. ஒன்னும் வாங்கிக்கலை. முப்பத்தி மூணு வருசத்துக்கு முன்னே  ஒன்னு  தாய்லாந்துலே வாங்கியாச் :-)
ஒன்னுமே வாங்கக்கூடாதுன்ற முடிவோடு இந்த  ஸில்க் ஃபேக்டரிக்குள் நுழைஞ்சேன்....  ஆனால்....... 

க்வில்ட் கவர்களும் ரெடிமேடா தைச்சு விக்கறாங்க. ஸில்க்தான்.  தொடும்போதே வழுக்கிக்கிட்டுப் போகுது. ஆனால் சுண்டைக்காய் கால்பணம், சுமைகூலி முக்காப் பணம் என்ற கணக்கு ரொம்பச் சரி!

ஊர்லே போய்ப் பார்த்துக்கலாம்....எதாவது ஸேல் வராதா என்ன?

(ஊர் திரும்பின மறுநாளே வந்துருச்சு.   க்வில்ட் கவர் வாங்கியாந்து போட்டும் ஆச்சு. ச்சும்மா சொல்லக்கூடாது.... அருமையா இருக்கு! நம்ம ரஜ்ஜுவுக்கு ரொம்பவே பிடிச்சுப்போச்சு. கிடந்து உருண்டு ரசிக்கிறான் !!! நம்ம வீட்டில்  க்வாலிட்டி கன்ட்ரோல்  சீஃப் இவன்தான்.  )

நாம் அங்கே இருக்கும்போதே இன்னொரு டூர் கம்பெனி அவுங்க பயணிகளைக் கூட்டிவந்தாங்க. பெரிய குழு! நாப்பதுபேருக்குக் குறையாது. எல்லோரும் இந்தியர்கள்! அதுலே ஒருத்தர் நம்மூர் பட்டுப்புடவை கட்டியிருந்தாங்க.

இன்னொரு முக்கியமானதைச் சொல்ல மறந்துட்டேனே......  ரெஸ்ட்ரூம் போயிட்டு வந்த 'நம்மவர்' ரொம்ப நீட்டா அருமையா இருக்குன்னு  சொன்னார். விடமுடியுமா?

பயணங்களில் ரெண்ட் ரூம் பிரச்சனை இந்தியாவைத் தவிர மற்ற நாடுகளில் அவ்வளவாக் கிடையாது. நம்ம நாடு எப்போ இதுலே முன்னேறுமோ.....  ப்ச்....

வாங்கின பொருட்களை ரொம்ப நல்லா பேக் பண்ணித் தந்தாங்க. க்வில்ட் பொதி, கம்ப்ரெஸ் பண்ணதும்  ஒல்லியா, சின்னதா ஆகிருச்சு !

இங்கிருந்து கிளம்பி பகல் சாப்பாட்டுக்குக் கூட்டிப்போனார் மைக்கேல்.  டூரில் இதுவும் சேர்த்தி. என்ன பெயர் அந்த ரெஸ்ட்டாரண்டுக்குன்னு யாருக்குத் தெரியும்?  எல்லாம் சீனத்துலே இருக்கே..... போயிட்டுப்போகுது....

பேஸ்மென்ட்லே ஒரு டைனிங் ஹால்.  கன்ஃபூஸியஸ் சிலைதான்  பூஜை மாடத்தில்!   ஞானி. பல நல்லவைகளைச் சொல்லிட்டுப்போயிருக்கார்.   இவருடைய காலம் யேசு பிறக்கறதுக்கு அஞ்சரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு!  தனிமனித வாழ்வு, அரசாட்சி, நீதி, ஒழுக்கம்னு எல்லாத்தையும் எழுதி வச்சுருக்கார்.  சுருக்கத்தில் சொன்னால்  'சீனத் திரு வள்ளுவர்'.   நாலு நல்ல வார்த்தை சொன்னா, நாம் அவரை சாமியாக்கிருவோமில்லையா.....   அதே போல இவரை சீனதேசத்தில் சாமியா ஆக்கி இருக்காங்கன்னு நினைக்கிறேன். கன்ஃபூஸியஸ் மதம் என்றும் இருக்கு!

 'சாப்பாடு'ன்னதும் எதாவது வெஜிடேரியனுக்கு ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லி மைக்கேலிடம் விண்ணப்பித்தேன்.  அதெல்லாம் கவலைப்படவே வேணாமுன்னு சொன்னார்.  வெண்சோறு வந்தது.

சின்னச்சின்ன கப் வைக்காமல், கொஞ்சம் பெரிய கிண்ணமும், சாப்பிடும் தட்டும் கூட வச்சுருந்தாங்க.  அப்புறம் நாலைஞ்சு 'நான் வெஜ்' கறி வகைகள்.  சுரைக்காய் போல ஒரு காய். முட்டைக்கோஸா இல்லை லெட்யூஸான்னு தெரியலை அதுலே ஒரு கறி. ஸ்ப்ரிங் ரோல்ஸ்  என்ன ஃபில்லிங்னு தெரியலை.... எல்லாக் கறிகளிலும் விளம்பிக்க ஒரு கரண்டியும் வச்சுருந்தது நைஸ் !

தர்பூசணிப் பழம் வந்ததும்,  நாந்தான்  மூணு துண்டு எடுத்துக்கிட்டேன். தாகசாந்திக்கு  பியரும் ஃபேண்ட்டாவும், ஸ்ப்ரைட்டும், தண்ணீருமா....

சாப்பாடானதும் கிளம்பி இதோ  போறோம்.... இன்னொரு சுவாரசியமான  இடத்துக்கு :-)

பொதுவா கைடும் ஓட்டுநரும் நம்ம கூட வந்து பந்தியில் உக்காருவதில்லை.....  ஆனால் 'நம்மவர்' சொல்லியிருக்கார், அவருடைய  வேலைவிஷயமா இங்கே வந்தப்பெல்லாம் பகல் சாப்பாடுக்கு கம்பெனி வண்டி ஓட்டுனரும்  பந்தியில்  உக்காருவாருன்னு....

நம்ம வண்டி ஓட்டுனரிடன், நீங்க சாப்ட்டாச்சான்னு  'சைகை மொழி'யில் கேட்டது, அவருக்கு ரொம்பவே மகிழ்ச்சியா இருந்தது !

தொடரும்.......... :-)