லீவு லெட்டர்

நண்பர்களுக்கும் துளசிதளம் வாசகர்களுக்கும் !

உடல்நிலை கொஞ்சம் சரியில்லாததால்  ஒரு வாரம் விடுப்பு எடுக்கவேண்டியதாக இருக்கிறது.

வரும் திங்களன்று பதிவுகள் தொடரும்.

மன்னிக்கணும்......

பின் தொடரும் ஏழரை

மெல்பர்ன் லோகல் நியூஸில்.... 'ஒரு சீனியர் ஜோடி, ஏர்ப்போர்ட் ட்ராலிகளில் லக்கேஜ் வச்சுக்கிட்டு,  ஏர்ப்போர்ட்  ஏரியாவாண்டை  ஊரைச் சுத்திச்சுத்திப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க'ன்னு  வந்துருந்தா அது யாரா இருக்குமுன்னு யோசிக்காதீங்க.   நாங்களேதான் !

இந்த 'ஹொட்டேல் செக்கின்' ப்ராப்லம், பலநாடுகளிலும் இருப்பதுதான்....எந்தொரு ஸல்யம்!  ஒருநாள் என்பது இவுங்க கணக்கில் இருபத்தியொரு மணி. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நாட்கள் தங்கினால்தான்  நமக்கு முழுநாள் கிடைக்கும்.

பொதுவா எல்லா ஹொட்டேல்களிலும் செக்கின்  பகல் மூணு மணிக்குத்தான்.....   நகரமையத்துக்குப் பக்கம்  ஹொட்டேல்  புக் பண்ணியிருக்கார் நம்மவர்.  எல்லாம் நடக்கும் தூரத்தில் இருக்கும். உனக்குக் கஷ்டம் இருக்காதுன்னும் சொன்னார்.

மெல்பர்னுக்குக்  காலை அஞ்சு மணிக்குப் போயிருவோம். பகல் மூணுவரை எங்கியாவது தங்கணும். பேசாம ஏர்ப்போர்ட் பக்கத்துலேயே ஒரு ஹொட்டேல் புக் பண்ணிட்டேன். அங்கே போய் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு, ஒரு ரெண்டரை போலக் கிளம்பினால் CBDயில் புக் பண்ணியிருக்கும் ஹொட்டேலுக்குப் போயிடலாம். எல்லாம் பக்காவான ஏற்பாடுதான், இல்லே ?  

ஆமாம்...  அப்ப  இங்கே மட்டும் செக்கின் இருபத்திநாலு மணியா ? 

அதெப்படி ? இங்கேயும் அதேதான். ஆனால் முதல் நாளுக்கே புக் பண்ணால் பிரச்சனை இல்லை.

சிங்கப்பூர் நேரம் காலை அஞ்சு அஞ்சுக்கு மெல்பர்ன் ஏர்ப்போர்ட்டில் இருந்து வெளியே வந்தாச்சு. நல்லாப் பளிச் னு வெயில். இங்கத்து நேரம் காலை எட்டு அஞ்சு ! (நேர வித்தியாசத்தைப் புள்ளி கவனிக்கலை போல இருக்கே !)

அந்த 'பக்கத்தில் இருக்கும்' ஹொட்டேலுக்குப் போக டாக்ஸியைத் தேடறோம். அக்கம் பக்கம் விசாரிச்சால்.... எதுக்கு டாக்ஸி ? இதோ இந்தப்பக்கம் போனா ஹொட்டேல் வந்துரும்னு பதில் வருது. சொன்னதும் ஒரு டாக்ஸிக்காரர்தான்.

நேத்தே சிங்கையில் இருந்து கிளம்புமுன்,  சிங்கை ஸிம் எடுத்துட்டு, நம்ம நியூஸி சிம் போட்டாச்சு. நமக்குத்தான் ரோமிங் இருக்கே....வழி காட்டாதா என்ன ?  அதுமட்டும் லேஸுப்பட்டதா ? வாயிலே இருக்கு வழின்னுது....

அந்த மனிதர் கை காட்டுன திசையில் போறோம். ஏகப்பட்ட சின்னச் சின்னப் பாதைகளைத் தாண்டி போய்க்கிட்டே இருக்கோம். இதுலே அங்கங்கே ஏதோ  ரோடு ரிப்பேர் வேலை, புதுக்கட்டடங்கள் கட்டிக்கிட்டு இருக்கும் வேலைன்னு  இருப்பதால் ஆரஞ்சுக் கோன்களைச் சுத்திப் போகணும். கைவசம் ட்ராலி வேற இருக்கே.....  ஸீப்ரா க்ராஸிங் வரை போனால்தான் ரோடில் இறங்க முடியும்..........

 ஹாலிடேஇன் எந்தப்பக்கம்னு பார்வையை விரட்டுனதில் ரொம்ப தூரத்தில் தலை தெரிஞ்சது.  அங்கே போறதுக்கே  நல்ல சுத்தல்.  ஒரு வழியா இதோ அதோன்னு அந்த ரோடைப் பிடிச்சாச்சு.  சென்டர்  ரோடாம் ! நடுத்தெரு........

ஹொட்டேலில் நுழையும்போது மணி பார்த்தேன். சரியா முப்பத்திநாலு நிமிட் நடந்துருக்கோம். நல்லவேளையா எனக்கும் ஒரு ட்ராலி இருந்தது வசதியாப் போச்சு. குழந்தைகளுக்கு  நடைவண்டின்னு ஒன்னு நம்ம பக்கங்களில் இருக்குமே அதேதான். முழங்கால்வலியில் பேலன்ஸ் போய், கீழே விழாமல் தப்பிச்சேன்.

அறைக்குள் போனதும் படுக்கையில் விழுந்தேன். நடை அதிகம், கால் வீக்கம். கொஞ்சநேரம் தூங்கலாமுன்னா எங்கே ? கால் குடைச்சல் தூங்க விடலை. நல்லவேளையா வைஃபை கிடைச்சது.  மகள் நாலைஞ்சு சேதி அனுப்பி இருந்தாள்.  பதில் அனுப்பும்போது நடைப்பயணம் பற்றிச் சொன்னேன்.  இந்த ஹொட்டேல் வசதியா இருக்கான்னபோது, அவ்வளவாப் பிடிக்கலைன்னு உண்மையைச் சொன்னேன். இங்கே செக்கவுட் காலை பதினொன்னாம். நமக்கு லேட் செக்கவுட்  பகல்  ரெண்டு வரை. 

அடுத்த ஹொட்டேல் போக டாக்ஸிக்குத் தான் ஏற்பாடு பண்ணுவதாகச் சொல்லி, கொஞ்சநேரத்தில் விவரம் அனுப்பினாள். 

சட்னு போய்ப் பல்தேய்ச்சுக் குளிச்சு முடிச்சுட்டு,  அறையிலேயே ஒரு டீ போட்டுக் குடிச்சோம்.  இதுவரை ஒன்னும் சாப்பிடாததால், வயிறு கூப்பாடு போடுது.  ஹொட்டேல் லஞ்ச் மெனு பார்த்தால் ஒன்னும் சரியில்லை. ப்ச்.

மகள் சொன்ன ஊபர் வந்ததும் கிளம்பிட்டோம். மெர்க்யூர் ஹொட்டேல் போய்ச்சேரும்போது மணி ரெண்டேகால்.  டாக்ஸி சார்ஜ்  வேணாமாம்.  'ஆல்ரெடி பெய்ட் 'ன்னார் ட்ரைவர்.

 

 சைனா டவுன்  ஏரியாவா என்ன ?  வழியில் ரெண்டு இடத்தில் சீனர்களின் ஆர்ச் இருந்ததே..........

செக்கின் ஆனதும், கிளம்பிட்டோம்.... முதலில் ஏதாவது  சாப்பிட்டே ஆகணும். என்னோட மருந்து எடுக்கும் நேரம் எல்லாம் போயே போச்சு.....

நாலு  நிமிட் நடையில் ஒரு பீட்ஸா கடையில் லஞ்ச் முடிஞ்சது.  மருந்து சாப்பிடத் தண்ணீர் வேணுமேன்னு பக்கத்துக்கடையில் ஒரு லிட்டர் தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கினோம்.  விலை பத்து டாலர் ! என்னால் நம்பவே முடியலை............... இது என்னடா..... கொள்ளை!

எனக்கு ஏற்கெனவே இந்த ஊர் பிடிக்காது.  எங்க க்றைஸ்ட்சர்ச்சின் ஸிஸ்டர் ஸிடிதான் இது. இதே குளிர் என்பதால் இத்தனை வருஷத்தில் ஒரு முறை கூட வந்ததில்லை.  நம்மவர் ஆஃபீஸ் வேலையாக அடிக்கடி போய் வருவார்.  கூட வரச் சொல்லிப் பலமுறை கூப்பிட்டும்கூட எனக்கு ஆர்வமே இல்லை.   மகளும் சிலமுறை போய் வந்துருக்காள்.  ரெண்டுபேரும் சொல்லிச் சொல்லித்தான் இப்ப இங்கே வந்துருக்கேன். 

ஆஸியில் எனக்குப் பிடிச்ச ஊர் கோல்ட்கோஸ்ட் &  ப்ரிஸ்பேன்தான் .  ஸ்வெட்டர் தேவைப்படாத ஊர். முக்கியமா இந்த டேலைட் ஸேவிங்ஸ் கிடையாது. ஆறு மாச காலத்தை  ஒருமணி முன்னாலே.... ஆறு மாசம் பின்னாலேன்னு  மாத்தி மாத்திவச்சு, இயற்கைக்கு எதிரா உடல்நிலையைப் பாழாக்கிக்க வேணாம். 

அறைக்கு வந்து  ஆறுமணிவரை நல்ல தூக்கம்.  இப்ப அடுத்த கவலை டின்னர். இங்கே பக்கத்துலே ஒரு இண்டியன் ரெஸ்ட்டாரண்ட் இருக்குன்னார் நம்மவர்.  சரின்னு கிளம்பினேன். எலிஸபெத் தெருவை (நாம் பீட்ஸா வாங்கின தெரு ) கடந்து எதிர்வாடைக்குப் போய் நேராப் போகணும். ஐநூத்தியம்பது மீட்டர்தான்னு வலை சொன்னது.  ஆனால் பாதை ரொம்பவே ஏத்தமுன்னு சொல்லுச்சோ ? ஊஹூம்..... என்னதான் அக்கம்பக்கம் கடைகளை வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டே போனாலும் கூட,  மேலே போகப்போக மூச்சு வாங்குது....  முடியலைன்னு ஒரு கட்டத்துலே திரும்பிடலாமுன்னு சொன்னேன்.....  இன்னும் கொஞ்சநேரம் போய்ப்பார்த்துட்டு, அந்த ஆனந்தபவன் கண்ணில் படலைன்னா திரும்பிருவேன்னு எச்சரிக்கை கொடுத்தும் ஆச்சு.  நமக்குத்தான் கால் வேற சரியில்லையே.....

போதும், இனி முடியாது என்ற நிலையில் கண்ணில் பட்டேவிட்டது!   உள்ளே போய் உக்கார்ந்ததும்  கொஞ்சநேரத்தில்   மூச்சும் நார்மல் ஆச்சு. மெனுவைப் பார்த்தால் புதுசா ஒன்னும் இல்லை. எல்லா இண்டியன் ரெஸ்ட்டாரண்டுகளிலும் உள்ள அதே செட் மெனு. ப்ச்........

  

கண்ணைக் கவர்ந்தது ஃபில்டர் காஃபி மட்டுமே !  ஒரு ஆனியன் ஊத்தப்பம், ஒரு நெய் ரோஸ்ட், ரெண்டு காஃபி. ருசி பரவாயில்லை. (பசி ருசி அறியாது)  சாப்பிட்டு முடிச்சதும்தான் விலை கொஞ்சம் அதிகமோன்னு ஒரு தோணல்.(அதானே.......  வயிறு நிறைஞ்சால் விசாரம் வருதுல்லே ? )

திரும்ப வர்றது எனக்கு  எப்பவுமே  கஷ்டமே கிடையாது! இறக்கத்தில் சமாளிக்கலாம்.  ஏற்றத்தில் ? இதுவுமே வாழ்க்கைப்பாடம்தான்.....

எலிஸபெத் தெரு சூப்பர் மார்கெட்டுக்குள் போய், மறுநாள் ப்ரேக்ஃபாஸ்ட்க்கு மஃப்பின்,  அசைபோடக் கொஞ்சம் நட்ஸ் வாங்கினோம்.   பொதுவாக ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் அறை வாடகையோடு இல்லாத பட்சத்தில் இதுவே நம் வாடிக்கை ! 

பகலில் கொஞ்சம் வெயில் இருந்தாலும்,  சாயங்காலத்தில் குளிர் மெதுவா வர ஆரம்பிச்சது.... நம்ம அக்கா இல்லையோ இந்த ஊர்?  ரூம் ஹீட்டர் வேணும்  என்றதும்   கொண்டுவந்து கொடுத்தாங்க.

ஏழரையே போ போ.............. நாளையாவது நல்லபடி விடியணும்டா பெருமாளே.......

தொடரும்............ :-)

ஓம் பூர் புவஸ்வஹ........

மனசுக்குள் ஒரு சின்ன சோகத்தோடு அறைக்கு வந்தோம். நாம் தங்கி இருக்கும் ஹாலிடே இன் ஹொட்டேலின் ரெஸ்ட்டாரண்ட் பெயர் கல்லி !  இதோட விளம்பரம் ஒன்னு பெரிய அளவில் நுழைவு வாசலுக்கு வரும் வழியில் ஹொட்டேல் சுவரில் வச்சுருக்காங்க.எல்லாம் சாட் ஐட்டம் ஸ்பெஷல்ஸ்!  ஏனோ இங்கே போகத்தோணலை....

அறைக்குப்போனதும், பேக்கிங் ஆரம்பிச்சார் நம்மவர்.  இங்கே 12 மணிக்குச் செக்கவுட். ஆனால் நம்ம ஃப்ளைட் , ராத்ரி ஒன்பதுக்குத்தான். அதனால் ஒரு அஞ்சு மணிநேரத்துக்கு லேட் செக்கவுட் ஏற்பாடு செஞ்சுருந்தார் நம்மவர். மூட்டை கட்டி முடிஞ்சுட்டு, ஒரு  பதினொருமணிவாக்கில் கிளம்பி, அந்த ஆர்யசமாஜ் கோவிலுக்குப் போனோம். 

இங்கே நம்ம ஊரில்  ஆர்ய சமாஜ் வழிபாடுகள் ஆரம்பிச்சு இப்ப இருபது வருஷம் ஆச்சு.  நாங்களும் அப்போதிருந்தே ஆதரவாளர்களாக இருக்கோம்.  இப்பப் போனவருஷம்தான், யாகசாலை ஒன்னு கட்டலாமுன்னு முடிவு செஞ்சு,  மூணு மாசத்துக்கு முன் உள்ளூர் புள்ளையார் கோவில் நிலத்தில் கொஞ்சம் இடத்தை  ஒப்பந்த அடிப்படையில் வாங்கி பூமி பூஜை நடத்தினோம். இதோ நேத்து, அஸ்திவாரம் போடும் வேலை நடந்துருக்கு!  

யாகம் செய்வது மட்டுமே இந்த சமாஜத்தின் முக்கிய வழிபாடு !  நம்மூரில் தை மாசத்தில் ஒரு நாள்,  நாலுமணி நேரம் தொடர்ந்து காயத்ரி மந்திரம் ஜபிச்சு  யாகம்/ வேள்வி நடத்துவது வழக்கம்.  முந்தாநாள் ஜனவரி 25 ஆம் தேதிதான் இந்த வருஷத்து  அகண்ட யாகம் , நம்மூர் சநாதன் சபா ஹாலில் நடைபெற்றது.

சிங்கையில் ஆர்யசமாஜ் கோவில்னு பார்த்ததும், உள்ளே எப்படி இருக்குமோ என்ற ஆர்வத்தில்தான் போனது.  எந்த ஒருவிதமான அடைசலும் இல்லாமல் ஒரு பெரிய  ஹால், அங்கே ஒரு ஓரமாக நகர்த்திவச்சுருக்கும்  ஹோமகுண்டம்,  சுவரில் ஒருபக்கம் ஆர்ய சமாஜ்  ஸ்தாபகரின் புடைப்புச் சிலை தவிர வேறொன்னுமே இல்லை.  ஹாலுக்குப் பக்கத்து சுவரில்  சமாஜின் சரித்திரம்(ரொம்பவே சுருக்கமாகத்தான் ) சிங்கைக்கிளையின் வரலாறு இப்படி.... இங்கே 1914  இல் . நூத்திப்பதினொரு வருஷங்கள்  ஆகி இருக்குல்லெ !  கோவிலோடு சேர்ந்த  டி ஏ வி  பள்ளிக்கூடமும் இங்கே நடக்குது!

         

             

நாங்களும் காயத்ரி மந்திரத்தை  மெல்ல ஓசை எழுப்பாமல் சொல்லிக்கிட்டே  சுத்திவந்து பார்த்து, சில க்ளிக்ஸ் எடுத்ததும் வெளியே வந்தோம்.  நேரெதிரா முஸ்தாஃபா கடை வாசல். உள்ளே போகலை. செராங்கூன் ரோடில் பொடிநடையில் கொஞ்ச நேரம்   குமார் மாமா டீக்கடைவரை போயிட்டு, மகள் லிஸ்டில் வாங்காமல் விட்டுப்போயிருந்தவைகளை வாங்கிட்டுத் திரும்பும் வழியில் கட்டக்கடைசியாக் கண்ணில்பட்ட கொஞ்சூண்டு பலாப்பழத்தையும்      ( 380 கிராம்) விட்டுவைக்கலை. 

               

மதிய சாப்பாடு வேளை. சாப்பிடத்தோணலை. ஒரு இளநீர் குடிச்சால் போதும்.  ஆனால் கண்ணில் படலையே..... சூரியா ரெஸ்ட்டாரண்ட் வாசலில் ஒரு பத்துப்பதினைஞ்சு  இருந்தது.   உள்ளேபோய் 'வெட்டித்தருவீங்களா'ன்னு   கேட்டதும், தருவோமேன்னாங்க.  இளநீர் ஒரு ஸ்ட்ராவோடும், ஒரு நீள ஸ்பூனோடும் வந்தது. ப்ச்.... நான் நினைச்ச 'வெட்டி' வேற... அவுங்க புரிஞ்சுக்கிட்ட வெட்டி வேற.... சரியாச் சொல்லத்தெரியலை பாருங்க எனக்கு !!!! தேங்காயைச் சுரண்டித் தின்னவேண்டியதாப் போச்சு..... (இங்கே மெனு கொஞ்சம் சுவாரஸியமாத்தான் இருந்தது) 

ஒரு கடையில் சாளக்ராம் விற்பனைக்கு வச்சுருக்காங்க.  பக்கத்துக்கடையில் பூ விற்பனை.  தமிழ்நாட்டுலே இருந்து தினமும் வருதாம் ! செராங்கூன் ரோடும், லிட்டில் இந்தியாவும்தான் என்னைப்பொறுத்தவரை சுவாரஸ்யமான  பகுதி!

அறைக்கு வந்ததும் ஒரு கேபின் ஸூட்கேஸ் இருந்தால் தேவலைன்னார் நம்மவர். 

நான் வீட்டில் இருந்து கிளம்பும்போதே சொன்னேன்... 'அந்த பேக்பேக் (Back pack)  எதுக்கு ?  ஒரு கேபின் பேக் எடுத்துக்குங்க'ன்னு.  வீட்டுலேதான் ஏகப்பட்டது கிடக்கே ! ம்ம்ம்ம்ம்.....கேட்டுட்டாலும்........

ஒரொருத்தர்க்கு ஒரு பொருள் மேல் மோகம் இருக்கும். அவுங்கவுங்களுக்கு ஒரு கலெக்‌ஷன். எனக்கு ஃப்ரையிங் பேன்.  நம்மவருக்குப் பொட்டி!  ஓடு எதிர்வாடையில் இருக்கும் முஸ்தாஃபாவுக்கு...........  ஒரு முக்கால் மணி நேரம் ஆச்சு  செலக்ட் செய்ய...... கொஞ்சநேரத்துக்கு முன் இளநீர் குடிச்சுட்டு வரும்போது வழியில் ஒரு பெட்டிக்கடையில் ' ஐமீன்'  பெட்டிகள் விற்பனைக்கு வச்சுருந்த கடையில் முப்பத்தஞ்சு டாலருக்கு ஒரு கேபின்பேக் , நடந்துவரும் வழியில் இருந்ததால் என் கண்ணில் பட்டது.  அதை வாங்கி இருந்தால் கொஞ்சம் காசாவது மிஞ்சியிருக்கும். மூணு மடங்கு கொடுத்து 'ப்ராண்டட்' ஐட்டம் வாங்கறார்.....ப்ச்.... ரொம்ப வருஷம் உழைக்குமாம். அட!!!!

கடையை விட்டு வெளியே வந்ததும் கண்ணில்பட்ட ஆனந்தபவனுக்குள் போய் ஒரு டீ !  இனிப்புகளைக் கெமராக் கண்ணால்......... மட்டும்......

ஒரு சின்ன சுத்தலோடு  கிச்சனர் ரோடுவழியா அறைக்குத் திரும்பும்போது மணி நாலரை.  அஞ்சுமணிக்குச் செக்கவுட் செய்யணும். புதுப்பெட்டியில் பேக் பேக்க் சமாச்சாரங்களை நிரப்பிட்டு, ஏதாவது பொருட்களை விட்டுட்டோமோன்னு மேஜை இழுப்பறைகளையெல்லாம் திறந்து பார்த்தால் இப்படி ஒன்னு ஒட்டி வச்சுருக்காங்க.  

என்னவா இருக்கும் ?  எதாக இருந்தாலும் கேட்டதும் பதில்சொல்லத்தான் கூகுள் இருக்கே !பதில் கிடைச்சது. மெக்கா இருக்கும் திசையைக் காமிக்குதாம். 

அஞ்சு மணிக்குக் கீழே போய் செக்கவுட் செஞ்சுட்டு, டாக்ஸிக்கும் சொல்லியாச்.  காத்திருக்கும் நேரம் சில க்ளிக்ஸ்.

சாங்கி டெர்மினல் 4.  இங்கே வர்றது நமக்கு முதல்முறை.  நியூஸிக்கு எப்பவும் மூணுதான்.  உள்ளே எல்லாம் பளபளன்னு இருக்கு ! கட்டி முடிச்சுப் புழக்கத்துக்கு வந்து எட்டு வருஷம் ஆச்சுன்னா நம்ப முடியாது.......

கஷ்டப்படாமல் செக்கின் ஆச்சு. எனக்கு வீல்சேர் உதவிக்குக் கொஞ்சம் காத்திருக்கணுமாம்.  வேணாமுன்னு சொல்லிட்டு, நம்மவரைக் கொஞ்சம் முறைச்சுப் பார்த்தேன்.  'வீல்சேர் வேணாமுன்னு சொல்லுங்க'ன்னு பலமுறை சொல்லியிருந்தாலும், டிக்கெட் புக் பண்ணும்போது வீல்சேர் உதவி தேவைன்னுருவார்.  கேட்டுட்டாலும்............ ப்ச்.

நமக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கே.... அதுவரைக் கொஞ்சம் சுத்திப்பார்க்கணும்.....

 அம்மாவும் புள்ளையுமா,  மார்கெட் போய் சாமான்கள்  வாங்கிக்கிட்டு, வீட்டுக்குத் திரும்பிப்போக  சைக்கிள் ரிக்‌ஷாக்காரரிடம் , எங்கே  போகணுமுன்னு (பேரம் பேச ? )சொல்லிக்கிட்டு இருக்காங்க.  1950 களில்  இந்தவகை  சைக்கிள் ரிக்‌ஷாக்கள் ,  உலகின் பல இடங்களில்  பொதுவாகக் கண்ணில்படும் காட்சிகள்தான் ! முக்கியமா ஆசிய நாடுகளில் ! 

இன்னொரு இடத்தில் பயணம்போகும் குடும்பம்......   அந்த ஆள்தான் கொஞ்சம் சரியில்லை....  கையில் நியூஸ் பேப்பர்  !  அதுக்குப் பதிலா செல்ஃபோன்தானே இருக்கணும், இல்லையோ !!!    இப்பெல்லாம் யார் ஸார், பேப்பர் வாசிக்கிறாங்க ????

Steel in Bloom garden ன்னு ஒன்னு ! ஆறு மீட்டர் உயரமான ஸ்டீல் செடிகள் எல் ஈ டி விளக்குகளுடன் , மீன்கள்  நீந்தும்  குளத்தின் கரையில். இந்த வகை மீன்கள்        ( KOI Fish ) அதிர்ஷ்டம், செழிப்பு,  செல்வம் எல்லாம் கொண்டுவருமாம். வாஸ்து இதில் ஒரு சில வெள்ளையன்களும் இருக்கானுங்க !! 

மாடியில் இன்ட்டர்நேஷனல் ஃபுட்ஹால் இருக்குன்னு பார்த்ததும்,  இன்றைக்கு பகலில் கூட ஒன்னும் சாப்பிடலையே.... வெறும் இளநீர்தானே....   இப்ப ஏதாவது கிடைக்குமான்னு போய்ப் பார்த்தால், அந்த இன்ட்டர் நேஷனல்களில்  இந்தியாவையே சேர்த்துக்கலை !   நமக்கொன்னுமில்லை.... நாராயணா...........   கைவசம் இருந்த A2B Madras Mixture உதவி செஞ்சது. இன்னும் கொஞ்சமே கொஞ்சம் பாக்கி இருக்கு. ப்ளேனில் பார்த்துக்கலாம்....

மணியாச்சேன்னு கேட்டாண்டை போனோம். ஜெட் ஸ்டார் ரெடி ! பிஸினஸ் க்ளாஸ் அப்படியொன்னும் ப்ரமாதமா இல்லை. முதல்முறையா இந்த விமானத்தில் இந்த வகுப்பில் போறோம்.  நியூஸிக்கும் ஆஸிக்கும் இடையில் போய்வரும் ஜெட் ஸ்டார் விமானங்களில்  ஜனதா வகுப்பைத் தவிர வேறெந்த வகுப்பும் இல்லை !

இப்போ போகுமிடத்துக்குப் பயண நேரம், அதிகப்பட்சம் எட்டுமணி நேரம் ஆகுமாம்.  ராத்ரி நேரத்தில் வேடிக்கை பார்க்க வெளியே ஒன்னுமில்லை. சாப்பாடு வந்ததும் (ரைஸ் ஸாலட், ப்ரெட் பட்டர்,   இனிப்புக்காக ஒரு சின்ன கேக், ஜூஸ், காஃபி ) கொஞ்சம் உள்ளே தள்ளிட்டு, என் மருந்துகளையும் முழுங்கிட்டுத் தூங்கிடணும். இன்றைக்கு நிறைய நடந்தாச்சு.  என் கால்வலி பின்னியெடுக்குது.

விமானம் தரை தொட்டதும்,  சாங்கியங்கள் முடிச்சு வெளியே வந்தோம்....

உள்ளுர் மணி ஏழரை ! கடிகாரத்துலே  மட்டுமில்லை.... நமக்கும்தான்...........

தொடரும்.......... :-)