நவராத்திரி 4 6 7 ஆம் நாட்களில்

நம்ம கோபாலுக்கு மிருதங்கம் கத்துக்கணுமுன்னு முந்தியெல்லாம் ஒரே ஆசை.

சும்மாத்தட்டும் சமாச்சாரமில்லை. சுமார் ஏழு வருசமாவது கத்துக்கிட்டால்தான் வாசிக்கமுடியுமுன்னு சொன்னதுக்கு மனுசர் திகைச்சுப்போய், 'அப்ப சுலபமாக் கத்துக்கும் இசைக்கருவி இருக்கா? எது'ன்னார். 'இருக்கே! ஜால்ரா' :-))))

தஞ்சாவூர் சந்திரா, கலியாணம் கட்டி இங்கே சண்டிகர் வந்தது 2002 வது வருசமாம். மாலை நேரங்களில் சங்கீதம் சொல்லிக் கொடுக்கறாங்க . 15 மாணவமணிகள் தற்சமயம். கணவர் கார்த்திக் மிருதங்கக் கலைஞர். இவரும் மிருதங்கம் வாசிக்கச் சொல்லிக்கொடுக்கறார்

தஞ்சை சந்திரா

கார்திக்

கோவிலில் நவராத்திரிக்கான இன்றைய ஸ்பெஷல், கர்நாடக சங்கீதம். சந்திராவும் அவர் மாணவிகளும் பாடுறாங்க. மிருதங்கம் வாசிக்கிறார் கார்த்திக்.. இவருக்கு ஒரு சிஷ்யப்பிள்ளை. வயசு ஒரு நாலு இருக்கும். சின்னதா ஒரு மிருதங்கத்தை ஒரு தோளிலும் சின்னப்பொடியனை இன்னொரு தோளிலுமாச் சுமந்து வந்தாங்க பொடியனின் அம்மா.
கச்சேரிமேடையில் கலைஞர்கள் வந்து உக்கார்ந்தாங்க. குட்டிப்பையனும் வந்து கம்பீரமா அமர்ந்தார். விநாயகர் துதியோடு பாட்டு ஆரம்பிச்சது. ஒரு சில பாட்டுகளைத்தவிர மீதியெல்லாம் பஜன் ஸ்டைல். குட்டிப்பையன் அபிநவ், சின்னக்கையால் விரல்தொட்டு தாளக்கட்டு சொல்லி வாசிக்க ஆரம்பிச்சார்.
பஜனைப்பாட்டுகளை எல்லோரும் நல்லாவே பாடுனாங்க. அப்புறம் சில கீர்த்தனைகள் சந்திரா பாடுனாங்க. ஆனாலும் இன்னிக்கு 'நிகழ்ச்சித் திருடர்' அபிநவ்தான்னு தனியாச் சொல்லணுமா என்ன:--))))

பங்கேற்ற கலைஞர்களுக்கு மாலை மரியாதை எல்லாம் 'பெரியவர்கள்' கையால் ஆச்சு. 'ஆலை இல்லாத ஊரின் இலுப்பைப் பூக்கள்.' கூட்டம் வேற அதிகமில்லை. பூஜை முடிஞ்சு முருகன் போட்ட சாப்பாடும் ஆச்சு.
குருக்கள் பிரகாஷ் தினமும் கிருஷ்ணமாரியம்மனுக்கும் விஷ்ணு துர்கைக்கும் விதவிதமா அலங்காரம் செய்யறார். எல்லாமே ஒவ்வொரு அழகு.
முழு விழாவையும் கவர் பண்ணிக்கணுமுன்னு நினைச்சதுலே, ஒரு நாளை மிஸ் பண்ணவேண்டியதாப்போச்சு:( அன்னிக்கு ஹிந்தி பஜன் இருந்துருக்கு.
உள்ளூர் தென்னிந்திய மக்களில் (முக்கியமா ஆந்திரர்கள் )பலர் தினமும் ஒன்பது சிறுமிகளுக்கு காலில் மஞ்சள் தடவி நவராத்திரி தேவியரா அவுங்களை வணங்கிப் பரிசுகள் கொடுப்பது தனி ஆவர்தனமா தினம்தினம் நடக்கும் நிகழ்ச்சி. சிலசமயம் தேவியரின் எண்ணிக்கை குறைஞ்சுருது. அதனால் என்ன..... கார்த்திகைப்பெண்கள். சப்த கன்னியர், அஷ்டலக்ஷ்மி, நவநாயகின்னு சந்தர்ப்பத்துக்குத் தகுந்தமாதிரி வச்சுக்கலாம்.

ஆறாம் நாளுக்கு அய்யப்ப சமாஜ பஜனை கோஷ்டி. ஏழுன்னா ஏழுக்குத் தொடங்கிட்டாங்க. ஒவ்வொரு பாட்டுக்கிடையில் 'ஸ்வாமியே சரணம் ஐயப்பா' கோஷம் மேடையிலே முழங்குனதால் நம்ம 'வெற்றிவேல் முருகனுக்கு ஹரோஹரா' மிஸ் ஆகிருச்சு. ஹரிஹரபுத்திரனுக்குள்ள கோஷமே ஹரன் புத்திரனுக்கும் ஆச்சுன்னு வச்சுக்கணும். கூட்டம் ரொம்பவே கம்மி. பார்வையாளர்களைவிட மேடையில் பாடகர்கள் கூட்டம் அதிகம்.



ஆறாம் நாள் (கேமெராக் கொண்டு போக மறந்துட்டேன்!) கோபாலின் செல்லில் எடுத்தவை.


சப்தமிக்கு சீதாலக்ஷ்மி பாட்டி (வயசு 80) நடன நிகழ்ச்சிக்கு முன்னால் கடவுள் வாழ்த்தா நாலு பாட்டுப் பாடினாங்க.


ஏழாம்நாளுக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் ஷோ. சுசித்ரா மித்ரா அவர்களின் நடனம். கலாக்ஷேத்ரா மாணவி. கொல்கத்தா கலாமண்டலத்திலும், நம்ம பத்மா சுப்ரமணியம் அவர்களிடமும் படிச்சுருக்காங்க. ரபீந்த்ரபாரதி சர்வகலாசாலையில் நடன விரிவுரையாளரா வேலை பார்த்துருக்காங்க. சங்கீதமும் படிச்சவுங்க. தூர்தர்ஷனின் 'ஏ' கிரெடு ஆர்டிஸ்ட். சுருக்கமாச் சொன்னாச் சகலகலா வல்லி. இந்தியாவின் பல இடங்களிலும் வெளிநாடுகளிலும் நிகழ்ச்சி கொடுத்துருக்காங்க. நம்ம தமிழ்நாடு அரசும் இவுங்களை கௌரவிச்சு இருக்கு. இப்போ சண்டிகரில் 'பதம்' என்ற பெயரில் நடனப்பள்ளி நடத்தறாங்க. இவ்வளவு இருந்தும் 'டவுன் டு எர்த்' பெர்ஸன். மேலே வளரவளர பணிவும் அடக்கமும் வாழ்க்கையில் ரொம்ப முக்கியமாச்சே! இந்த குணங்கள் இருப்பவர் மிகச்சிலர் என்பதுதான்.... நிதர்சனம்.

சட்புட்டுன்னு மாணவிகளை அரங்கற்றமேடை ஏத்திவிட மாட்டாங்க. 100 சதமானம் நேர்த்தி வந்தபிறகுதான் அரங்கேற்றம் என்பதில் கவனமாக இருப்பதால் நாட்டியத்தில் ஒரு பர்ஃபெக்ஷன் வந்துருது. கண்டிப்பான ஆசிரியை.
இன்னிக்கு அவுங்க மாணவர்கள் சிலருடன் மேடை ஏறினாங்க. மூணு க்ரூப்பா அறிமுகம் ஆச்சு. இந்த ஒருசில வருசமாப் படிக்கும் மாணவிகள், ஏழெட்டு வருசமாப் படிக்கும் மாணவிகள். அப்புறம் ஸீனியர் மோஸ்ட் என்ற வகையில் அரங்கேற்றம் செய்தவர்கள். 'நான் நிறைய மேடை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தியாச்சு. என் மாணவர்கள் திறமையோடு வருங்காலத்தில் மேடையில் ஜொலிச்சு நல்ல பெயர் வாங்கணும் என்பதுதான் என் குறிக்கோள்' சுசித்ரா சொன்னதும் நாங்கள் ஜோரா ஆமோதிச்சு தட்டோ தட்டுன்னு தட்டுனோம் எங்கள் கைகளை.

கடைசி நடனத்தில் சுசித்ராவே பங்கெடுத்தாங்க. மகிஷாசுர மர்த்தனம்! கல்கத்தா காளியா வந்தது ரொம்பவே பொருத்தம்.


இன்னிக்கும் கோவிலில் சாப்பாடு ஆச்சு. 'ஃபீட்பேக் தாங்க மேடம்'ன்னு கேக்கறாங்க. (யாரைப்பார்த்து என்னா கேள்வி கேட்டீங்க? நான் போடாத பின்னூட்டமா? ஹாஹா....) வலையில் பாருங்கன்னு சொன்னேன். சுண்டல், சக்கரைப்பொங்கல், சாம்பார் சாதம், தயிர்சாதம் இப்படி நாலு வகை தினமும் விளம்புனாத் திங்கக் கசக்குமா??? அந்த மெயின் ஐட்டம் மட்டும் புளியோதரை, வெஜிடபிள் பிரியாணி, சாம்பார் சாதம்ன்னு தினத்துக்கு ஒன்னா மாறுது. அப்பப்ப சக்கரைப்பொங்கலுக்கு ரீப்ளேஸ்மெண்ட்டா பால்பாயஸம்.
தமிழன் வந்த இடத்துக்கு முருகனும் வந்து இப்படி நம்மையெல்லாம் கூப்புட்டுக் கொண்டாடுறான். நடக்கட்டும் நடக்கட்டும்! நடத்துறவன் இருக்க நமக்கென்ன கவலை. இல்லீங்களா?



எட்டு ஒம்போதை அடுத்த பதிவில் தொடரலாம்.

ஸூப்பரா ஒரு சூர்ப்ப'நகை'

'உங்க குடும்பத்தில் யாருக்காவது சூர்ப்பநகா என்ர பெயர் வச்சுருக்கீங்களா? இல்லே அக்கம்பக்கம் யாருக்காவது சூர்ப்பநகா என்ற பெயர் இருக்கா? இருந்தால் தயவுசெஞ்சு சொல்லுங்க......நான் அவுங்களைப் பார்க்கணுமு'ன்னு தயவா வேண்டிக்கிட்டார் மைக் பிடிச்ச மகான். கோபால் உடனே,'இதோ என் பக்கத்துலே சூர்ப்ப'நகை' இருக்கேன்னு எனக்கு மட்டும் கேட்கும்படி முணுமுணுத்தார்.

நம்ம பேட்டையில் ராம்லீலா ! வடக்குலே தசரா ஸ்பெஷல் இதுதான். சண்டிகரின் பல்வேறு செக்டர்களில் கொண்டாட்டம். நம்ம செக்டர் 21 க்கு ஸ்ரீ ரகுகுல் ராம்லீலா கமிட்டி பொறுப்பேற்று நடத்துது. செக்டருக்கு பத்துப் பார்க் என்ற கணக்கில் இருக்கும் ஒன்னில் திடீர்னு ஒரு ஸ்டேஜ் முளைச்சது ஒரு நாள். நம்ம தெருவுக்குப் போகும் வழி என்றதால் கண்ணிலிருந்து தப்பலை.

குப்பைக்கூளங்களைப் பெருக்கித்தள்ளிச் சுத்தம் செஞ்சு சுத்துச்சுவரா துணிகளை அலங்கரிச்சு, பார்க்குத் தரையெல்லாம் பச்சைவிரிப்புகள், நாற்காலிகள், மேடை, கலர் விளக்கு இப்படி வேலை பரபரன்னு நடக்குதே..... என்ன விசேஷமுன்னு விசாரிச்சால் ராம்லீலா. அட! வருசம் முழுக்க இது நடந்தாத் தேவலைன்னு எனக்கு...... அப்படியாவது இடம் சுத்தமா இருக்குமே!

நம்ம கோவிலில் நவராத்திரி கலை நிகழ்ச்சிகள் முடிச்சு, சாப்பாடு ஆனதும் கிளம்பி வரும்போது ஒன்பதரை, ஒன்பதே முக்கால் ஆகிரும். நம்ம தெருவுக்குள் நுழையும்போது மக்கள் கூட்டம் இருப்பதைக் கவனிச்சிருக்கேன். ஒரு நாளாவது போய்ப் பார்க்கணுமுன்னு நினைச்சதுக்கு..... நேத்து ஒரு ச்சான்ஸ்.

'பொடி நடையாப் போகலாம். 600 மீட்டர் ஒரு வாக் ஆச்சு'ன்னு கிளம்பிப்போனால் நம்ம அதிர்ஷ்டம் தெருவிளக்குகள் ஒன்னும் எரியலை. இருட்டுவீட்டில் குருட்டுப்பூனைகளா நடந்துபோறோம். எதிரில் வரும் வண்டிகள் இருக்கும் நமக்கிருக்கும் ஒன்னரைக்கண்ணையும் ஒழிச்சே தீர்க்கும் எண்ணத்தோடு ஹைபீம் போட்டுக்கிட்டு வருதுங்க. மனுசங்கள் நடமாட்டம் பார்த்தால் கொஞ்சம் வெளிச்சம் குறைக்கணும் என்ற நாகரிகம் இல்லாத காட்டு.... ப்ச்.
ஒரு டார்ச்சை எடுத்துவராதது நம் தப்பு.

சொல்லச்சொல்லக் கேக்காம சீக்கிரமாக் கிளம்பி ஒன்பதே காலுக்கு வந்தால் மைக் டெஸ்ட்டிங் நடந்துக்கிட்டு இருக்கு. பத்துப்பதினைஞ்சு பொடியன்கள். நம்மைப்போல அப்பாவிகளா சீக்கிரம் வந்த ஒரு சிங் குடும்பம்.

எங்க எண்ணிக்கைகளைவிட கூடுதலாக் காவல்துறையினர். மக்கள் கூடும் இடங்களுக்கு பாதுகாவலாம். சிகப்பு விளக்கால் 'சண்டிகர் போலீஸ்'ன்னு எழுதுன வண்டி. ஒன்போதரைக்கு ஒருத்தர் வந்து மைக் பிடிச்சார். இதுவரை நடந்த கதைச்சுருக்கம் சொல்ல ஆரம்பிச்ச மனுஷர் நிறுத்தவே இல்லை.

தசரத மகாராஜாவின் இளைய பெண்டாட்டி ரெண்டு வரம் கேட்டாள். ஒன்னு தன் பிள்ளை பரத், ராஜாவாகணும். இன்னொன்னு சக்களத்தி மகன் ராமச்சந்திரன் பதினாலு வருசம் வனவாசம் போகணும். பரத் மட்டும் சரின்னு சிம்மாசனம் ஏறி இருந்தால் என்ன ஆகி இருக்கும்? ( ஆமாம். சரியான பாய்ண்ட். இல்லே?) தசரதன் மரணம். ராமனைத் தேடிவந்து அயோத்திக்குத் திரும்ப வாங்கன்னு மன்றாடுதல். ராமன் தந்தை சொல்லை மீறமாட்டேன்னு உறுதியா இருந்தது. ராமனின் பாதுகைகளை வாங்கி சிம்மாசனத்தில் வச்சுட்டு, பரத் ஊருக்கு வெளியே ராமனின் வரவுக்காகக் காத்திருந்ததுன்னு கதை போகுது. ராமன் வரும்வரை, தூங்கலை, படுக்கலை, உட்காரலைன்னு (நை ஸோயா, நை லெய்ட்டா, நை பைட்டா )விவரிப்பு.

இன்றையப்பகுதி சூர்ப்பநகை வந்து ராமலக்ஷ்மணர்களை மயக்கி அவர்களை அடைய நினைப்பதில் இருந்து தொடங்கி ராவணன் சீதையை அபகரிச்சுக் கொண்டுபோவது வரையாம். மாயமானாக நடிக்கப்போகும் ஒரு சிறுவன் (ஏழுவயசு இருக்கும்) ஒன்னரைமாசம் ரிகர்ஸலுக்கு வந்தானாம்!

அப்புறம் மேக்கப் கலைஞர்கள், கதாபாத்திரங்கள், அவர்கள் யார் யார் என்ற விவரங்கள். எல்லோரும் இங்கே கடைநடத்தும் வியாபாரிகள்.அந்தக் கடையில் வேலை செய்வோர் இப்படி. பதினைஞ்சு வருசமா இந்த ரகுகுல் ராம்லீலா கமிட்டி சார்பில் இங்கே நாடகம் நடக்குதாம்.

வெவ்வேறு பெயர்களில் நடக்கும் இந்த ராம்லீலாக் கமிட்டிகளில் மூத்தது செக்டர் 17 இல் 1953 வது ஆண்டு ஆரம்பிச்சது. பரம்பரையா கமிட்டி அங்கமாப் பலகுடும்பங்கள் இன்னும் தொடருதாம்.காலமாற்றத்துக்கு ஏற்ப ரொம்ப மாடர்னா ஏற்பாடுகள் நடக்குது இப்பெல்லாம். வசனங்களை நடிகர்கள் மேடையில் நேரடியாப் பேசாம... ஒலிப்பதிவாப் பதிஞ்சுக்கிட்டதால் ஒலியின் தரம் கூடி இருக்காம். மக்களுக்கும் வசனங்கள் நல்லாக் கேக்குதாம். இதுபோலவே ஒளி அமைப்பும். மேடையும் நல்லாப் பெருசாக் கட்டி, நாடகத்துக்கான ஸீன் செட்டிங், நடிகர்களுக்கான உடுப்புகள் எல்லாம் நல்ல தரத்தில் அழகா உண்டாக்கறாங்க. இதுக்கான செலவு இப்போதைய விலைவாசியில் ஒரு வருசத்துக்கு மூணு லட்சம்வரை ஆகுது. எல்லாம் அந்தந்த ஏரியாவில் பொதுமக்கள், வியாபாரிகள் கொடுக்கும் காசுதானாம். முந்திக்காலம் மாதிரி மக்களைத் தரையில் உக்காரவைக்காம நாற்காலிகள் போட்டு வச்சுருக்காங்க.

சில இடங்களில் எட்டுமணிக்கு ஆரம்பமாம்( இண்டியன் டைம்!) நம்ம பேட்டையில் ஒன்போதரை. எப்படியும் ராத்திரி 1 மணிவரை நீண்டுபோகும் நிகழ்ச்சிதான். நம்ம செக்டர் மேலே சொன்ன அளவுக்கு இன்னும் முன்னேறலை. லைவ் டயலாக் டெலிவரிதான். நடிகர்கள் வசனம் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது 'ஹலொ ஹலோ மைக் டெஸ்ட்டிங்'ன்னு பத்து நிமிசத்துக்கொருமுறை டெஸ்ட் பண்ணரார் ஆடியோக்காரர்!

மேடைக்கு ரொம்பப் பக்கமா கொஞ்சம் இருக்கைகள் போட்டு வச்சுருக்காங்க. அன்னன்னிக்கு ஸ்பான்ஸார் செய்யும் குடும்பத்தினருக்கு அவை. நாடகம் ஆரம்பிக்குமுன் சிகப்பு ரிப்பனைக் கொண்டுவந்து குறுக்கே கட்டிவிட்டாங்க. உபயம் செய்யும் குடும்பத்தை மேடையில் ஏத்தி அவுங்க கையால் ரிப்பன் வெட்டுனதும் திரை விலகி ராமலக்ஷ்மணர்கள் சீதா அருள்பாலிக்கும் நிலையில் நிற்க குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒவ்வொருத்தரா ஆரத்தி எடுத்தாங்க.

அப்புறம் அந்த ஆரத்தித் தட்டு பார்வையாளர்கள் பக்கம் வருது. கண்ணில் ஒத்திக்கிட்டுக் கொஞ்சம் தட்சணை போடறோம். நல்ல கூட்டம்தான். ஒரு முன்னூறுபேருக்குமேல் இருக்கலாம். ஒருத்தர் எல்லோருக்கும் கொஞ்சம் இனிப்புகளை (பூந்தி) கொடுத்துக்கிட்டே போறார். பார்வையாளர்களில் சின்னப்பசங்க ஏராளம். பூந்தி வாங்குனதும் துணிச்சுவர்களில் இருக்கும் கிழிசல் வழியே பாதிப்பேர் எஸ் ஆனாங்க.


ஜோதிலட்சுமி ரேஞ்சுக்கு ஜிலுஜிலுன்னு உடுத்திக்கிட்டு இதோ சூர்ப்பநகா வந்தாச்சு. ஹிந்தி சினிமாப் பாட்டுக்கு நடனம். குலுக்கலும் தளுக்கலுமா இருக்கு. கொடி இடை. தொப்புளில் நகை! ஆர்வம் தாங்க முடியாத ஒருத்தர்(உபயதாரர் குடும்பத்தில்) மேடைக்குப் பக்கத்தில் போய் வீடியோ எடுப்பதும், கேமெராவில் க்ளிக்குவதுமா இருக்கார்.


அடுத்த ஸீனில் சீதா, குடில் வாசலில் குனிந்த தலை நிமிராமல் தரையில் உக்கார்ந்துருக்க, ராமலக்ஷ்மணர்கள் உரையாடல். சூர்ப்பநகா வந்து ராமனிடம் காதல் மொழிகள் பேசறாள்.கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொல்றாள். சீதை...? சட்டையே பண்ணலை. தலை குனிஞ்சது குனிஞ்சபடி.....

ராமன், தனக்குக் கல்யாணமாயிருச்சு. மனைவி இதோன்னு கையைக் காட்டி, லக்ஷ்மணனிடம் போய்க் கேளுன்னு அனுப்ப, மேடையில் அண்ணன் அண்ணிக்குக் காவலா உலாத்தும் லக்ஷ்மணனிடம் வந்து ஆடிப்பாடி மன்றாடுறாள். பலன்? மூக்கறுபட்டதுதான் மிச்சம்!

(சரி. பத்தரை ஆச்சு. போலாம் போலாமுன்னு இவர் தொணக்க ஆரம்பிக்கறார். அதான் 'சூப்பர் நகா' ஆடி முடிச்சாச்சேன்னு இருக்கும். கொஞ்சம் இருங்க ராவணனைப் பார்த்துட்டுப் போலாமுன்னு அடக்கி வைக்க வேண்டியதாப் போச்சு)

ஸீன் மாற்றணுமே. மைக் பிடிச்சவர் வந்து 'போலோ ஸ்ரீ ராம்சந்த்ரகி' ன்னதும் கூட்டம் ஹீனமா 'ஜெய்' போடுது. காஷியர்கிட்டே மொய் எழுதுனவுங்க பெயரெல்லாம் படிக்கிறார். அம்பது பைசாவில் இருந்து நூத்தியொரு ரூபா வரை இருக்கு. நடிகர்களுக்கு உடுப்பு ரெண்டு வருசத்துக்கு ஒரு முறை புதுசாத் தைக்க வேண்டி இருக்காம். 'மீண்டும் மீண்டும் விண்ணப்பிச்சுக்கறேன். தயவு பண்ணுங்க'ன்னு மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தார்.

அறுந்த மூக்கைப் பொத்தியபடி அலறலோடு அண்ணனின் சபைக்கு போறாள். ராவணாதியர்கள் எல்லோரும் தகதகன்னு ஜொலிக்கும் அலங்காரத்தில் பெரிய கிரீடங்களும் பெரிய மீசைகளுமா இருக்காங்க. விவரம் அறிஞ்ச அண்ணன்மார் வீரவசனம் பேசி முடிச்சதும், மூத்த அண்ணன் ராவணன்ம் தம்பிகளுடன் பஞ்சவடி பர்ணசாலைக்கு வர்றான். ஓரமா இருந்து சீதையைப் பார்க்கிறான்.

இதுக்குமேலே தாங்கலை இவருக்கு. கிளம்பி வந்துட்டோம்.

பரவாயில்லை. எல்லோருமே கூடியவரை நல்லாவே நடிக்கறாங்க. சொல்ல மறந்துட்டேனே...... நடிப்பவர்கள் அனைவரும் ஆண்களே!!!

நம்ம கோவிலில் நவராத்திரி விழா

கார்த்திக் எந்தப் பண்டிகையும் விடறதே இல்லை. தமிழ்நாட்டைவிட்டு இவ்வளவு தூரத்தில் வந்துட்டாலும் இங்கிருக்கும் நம் மக்களுக்குப் பார்த்துப்பார்த்து எல்லாம் செய்வதில் பயங்கர ஆர்வம். அப்படி இருக்கும்போது நவராத்திரி விழாவை விட முடியுமா?

அட்டகாசமாக் கொலு வச்சாச்சு. சண்டிகரில் நடக்கும் 'கோவில் கொலு' இது ஒன்னு மட்டும்தான். இந்த ஒன்பது நாட்களுக்கும் கலை நிகழ்ச்சிகள். நிகழ்ச்சி முடிஞ்சதும் மூலவருக்கு ஆரத்தி எடுத்துட்டு எல்லாருக்கும் சாப்பாடு. தினம் ஒரு சுண்டலும் உண்டு.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணமாரியம்மன் சந்நிதிமுன் தினமும் விளக்குப் பூஜை உண்டு.

முதல்நாள் மஹிளா மண்டலியின் பஜன்.
இரண்டாம் நாள் குழாந்தைகளின் பஜனைப்பாடல்கள். ஸ்ரீ சீதாராம் ரமேஷ் என்ற ஹனுமன் பக்தர் தலைமை தாங்கி நடத்தினார். (இவரைப்பத்தி பதிவு ஒன்னு போடணும். அது அப்புறம்)

பஜனை முடிஞ்சதும் கூடுதல் நிகழ்ச்சியா கோலாட்டம், நடனங்கள் எல்லாம் இருந்தன.

ரம்யா ராஜசேகர்

பட்டுக்கோட்டை பேபி ஹரிதா சிவஞானம்
மூன்றாம் நாள் பரத நாட்டியம். அம்பது குழந்தைகள் ஆடினார்கள். ரெண்டு சிறுவர்களும் நடனம் கத்துக்குறாங்க. இங்கே உள்ளூரில் நாட்டியப்பள்ளி நடத்தும் திருமதி ஜயலக்ஷ்மி ரமேஷ் அவர்களின் மாணவிகள். அழகான நாட்டிய உடைகளில் ஜொலிச்ச குழந்தைகளைப் பார்த்ததே மனசுக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருந்தது.
நடனப்பள்ளி ஆசிரியர், ஜயலக்ஷ்மி ரமேஷ்



கோவில் காரியதரிசி ஆல் இன் ஆல் ராஜசேகர் சொன்ன ஒரு விஷயம் எனக்கு ரொம்பப் படிச்சுப்போச்சுங்க. இதைத்தான் நான் நம்ம நியூஸி தமிழ்ச்சங்கத்திலும் ஒவ்வொரு விழாவிலும் வலியுறுத்திச் சொல்வேன்.

மேடை நிகழ்ச்சிகளில் நேர்த்தி என்பது வேணுமுன்னாலும் நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுக்கும் ஆர்வம் இருக்கு பாருங்க அதுதான் அதி முக்கியம்..

பார்ட்டிஸிபேஷன் ஈஸ் வெரி இம்பார்ட்டெண்ட் than பெர்ஃபெக்ஷன்.

பெர்ஃபெக்ஷன் ஆட ஆடத் தானே வரும்.

சண்டிகர் பிள்ளைகளுக்குத் தமிழ் சொல்லிக்கொடுக்கும் வேலையும் இடைக்கிடையில் ......

வெற்றிவேல் முருகனுக்கு ...................... ஹர் ஹர் ஹரா......... அப்படியே இந்த அரோஹரா போட எல்லோரும் கத்துக்கிட்டாங்க.

நம்ம ராஜசேகரும் குழந்தை திவ்யாஞ்ச்சியும். நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்த குழந்தை, தானும் ஆடணுமுன்னு சொல்லி வீட்டுக்குப்போய் அழகா உடையெல்லாம் மாற்றி அலங்கரிச்சு மறுபடி கோவிலுக்கு ஓடி வந்ததை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

கட்டுக்கோப்போட நிகழ்ச்சிகளை ஒருங்கிணைச்சு நடத்தறார் நம்ம ராஜசேகர். இவரைப்பத்தியும் ஒரு நாள் விஸ்தாரமாப் பார்க்கலாம்.
பங்கேற்கும் சிறுவர் சிறுமியருக்கு நம்ம 'கார்த்திகேயஸ்வாமி' ஒரு நினைவுப்பரிசும் வழங்கறார். பெரியவர்கள் சிலரை ஒவ்வொரு நாளும் நிகழ்ச்சிக்கு மேடையில் அழைச்சு அவுங்க கையால் பரிசு கொடுக்கச் செய்யறார். ஒரு நாள் நம்ம கோபால். தாராளப்பிரபு சும்மா நிக்கும் சிறுவர்களைக் கூப்பிட்டுத் தர்றார்ப்பா. பாவமாப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னாங்களாம்!

இதுலே எனக்குச் சம்மதமில்லை. இப்படிக் கொடுத்தால்...... நாளைக்கு மேடைஏறி நிகழ்ச்சிகள் செய்ய ஆர்வம் எப்படி வரும்? சும்மா வேடிக்கை பார்த்தால் போதுமுன்னு பிள்ளைகள் நினைக்க மாட்டாங்களா? கஷ்டப்பட்டு நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்கும் பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் கொடுப்பதுதானே மரியாதை?




இவர் சொல்றார், இப்படிக் கொடுத்தால் இன்னொரு முறை மேடையேறி நிகழ்ச்சி நடத்த ஆர்வம் வருமாம்!

நெசம்மாவா?

இது என்ன சைக்காலஜியோ????