சின்னதா ஒரு ஜெயில் வாசம்

எங்க ஜாதகப்படி இன்னிக்குச் சிறை வாசம் லபிச்சது. தர்மஸ்தலா போய்ச்சேர்ந்தோம். வழியில் ஒரு பார்க் போல இருக்கு. அநேகமா இங்கே சுற்றுலாப்பயணிகள் குளிக்க ஒரு ஏற்பாடு இருக்கணுமுன்னு நினைக்கிறேன். அங்கே வரிசையாக இருந்த கடைகளில் மாற்று உடுப்புப் போல பலநிறங்களில் லுங்கி மாதிரி ஒன்னு தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஒரு வேளை நேத்ராவதி ஆறு, குளிக்கும் படித்துறையோ? இல்லே சின்னதா ஒரு நீர்வீழ்ச்சியோ, இல்லை அணைக்கட்டுபோல மதகு வச்சு தண்ணீர் பீறிடும் அமைப்போ..... ஏதோ ஒன்னு. கழிவறைக்குப் போகும் வழின்னு அம்புக்குறியோடு ஒரு தகவல் பலகை, தமிழில்!!!
என்னுடைய யூகம் சரின்னு சொல்லுச்சு. தமிழ்க்காரர்கள் கூட்டம் அதிகம் போல! வேட்டியை மடிச்சுக் கட்டு........

கோவிலைப் பிரதானமா வச்சுதான் ஊரே அமைஞ்சுருக்கு போல நம்ம திருப்பதி மாதிரி. ஊரின் ஒரு பகுதி முழுசும் கோவிலுக்கே!

ஜேஜேன்னு இருக்குது ஊர். பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள். கோவில் வாசலில் போய் இறங்கினோம். காலணிகள் பாதுகாப்பு, நிறைஞ்சு வழியுது. சாதுவா காட்சி அளிக்கும் வரிசை ஆரம்பிக்கும் இடத்துக்கு வந்தோம். ஒரு பத்துப் பதினைஞ்சு பேர்தான் நமக்கு முன்னால் நடந்துபோய்க்கிட்டு இருந்தாங்க. முதல்முறையா வர்றோமே.....பின் தொடர்ந்தோம். அவுங்க சட்னு பிரிஞ்சு இன்னொரு வாசலில் போனாங்க. 'தேவாலயத்திற்க்கு வழி' அம்பைப் பின்பற்றினோம் நாங்க.
கட்டம் கட்டமா நீளமா பிரிச்சுவச்ச கூண்டுக்குள் நுழைஞ்சு படுக்க வச்ச 'எஸ்' ஸைப்போல் பயணிச்சு கூண்டின் ஆரம்ப வரிசைக்குப் போனோம். ஒரு அம்பது பேர் நின்னுருந்தாங்க நமக்கு முன்னால். கம்பிக் கட்டங்களில் எல்லாம் கலர்கலரான நூல்கள் கட்டித் தொங்குது. பத்து நிமிசத்துலே சின்ன கதவைத் திறந்து வரிசை நகர்ந்துச்சு. சரியா நமக்கு முன்னால் ஒரு ரெண்டு பேர் இருக்கும்போது கதவை அடைச்சுட்டாங்க! கொஞ்ச நேரத்துலே திறப்பேன்னு சொல்லி அந்த ஆள் எஸ்கேப். பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தால் ரெண்டு வரிசை நிறைஞ்சு போயிருந்துச்சு அதுக்குள்ளே. அஞ்சே நிமிசத்தில் அத்தனை வரிசைகளும் நிரம்பி வழியுது. பேச்சுச் சத்தம், குழந்தைகளின் வீறிடல் இப்படி வகைவகையா.......
நமக்குப்பின்னால் நின்ற பெரிய குடும்பத்தில் ஒரு இளைஞரைத்தவிர மற்றவர்கள் எல்லோரும் அப்படியே காலை மடக்கித் தரையில் உக்கார்ந்துட்டாங்க. இளைஞர் மட்டும் கோபிகைகளுக்கு நடுவே க்ருஷ்ணன் போல அப்படியே நடுவில் நின்ன போஸ். நேரம் ஆக ஆக கால்மாற்றி மாற்றி நின்னவர் ஒரு கட்டத்துலே ஓசைப்படாம அப்படியே நடுவில் உக்கார்ந்துட்டார்.
எனக்கு முன்னே இருந்த இளம் தம்பதியர் பெங்களூரு வாசிகளாம். கோவிலுக்கு ரெண்டாம் முறையா வர்றாங்களாம். இப்பத் திறந்துருவாங்க. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துலே தரிசனம் முடிச்சு வெளியே போயிறலாமுன்னு எனக்கு ஆறுதல் சொன்னாங்க. கால் வலிச்சாலும் என்னால் தாங்கிக்க முடியுமே தவிரத் தரையில் உட்காருவது ரொம்பப் ப்ரயாசம் எனக்கு. கஷ்டப்பட்டு உக்காரலாம். ஆனா எழுந்திரிக்க முடியாது. அதான் வம்பு வேணாமுன்னு நிக்கிறேன். கோபால் அவரோட ப்ளாக்பெரியில் மெயிலுக்குப் பதில் எழுதிக்கிட்டு ஆஃபீஸ் வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கார். நான் வண்ண நூல்களில் தூக்கிக்கெட்டி இருக்குன்ன பெண்டண்ட் வகைகளையும் வளையல்களையும் கவனிச்சுக்கிட்டே இருந்தேன்.
வரிசையில் நின்னு போரடிச்சுப்போன யாரோ ஒரு புண்ணிய ஆத்மா தன்னுடைய கையிலோ கழுத்திலோ இருந்ததை யதேச்சையாக் கழட்டி மாட்டி இருக்கலாம். இன்னிக்கு அது ஒரு சம்ப்ரதாயமா ஆகி எல்லோரும் நூலைக் கட்டிவிட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க போல!

ஒரு பையன் பத்து வயசு இருக்கும் மெள்ள என் அருகில் வந்தான். எங்கே இருந்து எப்படி வர்றான்னு கேட்டால், 'உங்க தலைக்கு மேலே ஃபேன் இருக்கே. அதில் கொஞ்சம் காற்று பிடிச்சுக்க வந்தேன்'னான். குடும்பம் பின்னால் இதே வரிசையின் கடைசியிலாம். கதவு திறக்கும்போது அங்கே போய்ச் சேர்ந்துக்குவானாம். பொடியன் பெண்களூர். பரிட்சை நேற்றொடு முடிஞ்சதாம். டூர் கிளம்பி இருக்காங்களாம். ரெண்டு முழுவாரம் சுத்தலாம்.
மாம்பழ ஜூஸ் விக்கிறவர் கம்பிக்கு அந்தப் பக்கம் இருந்து வியாபாரத்தை மும்முரமா நடத்தறார். ஜனங்கள் வாங்கி வாங்கிக் குடிச்சுட்டுக் காலி பாட்டிலைக் கம்பி வழியா வெளியே வீசி எறியறாங்க. எனக்கு எரிச்சல். குடிச்சு முடிச்ச பாட்டிலை அவரே சேகரிச்சுக் குப்பைத் தொட்டியில் போடலாமில்லே. படிக்கட்டின் பக்கத்தில் அந்தப் பக்கம் பெரிய குப்பைக்கூடைதான் இருக்கே.
ஒலிபெருக்கி கரகரத்துச்சு. காத்துக்கிடக்கும் சனத்துக்கு என்ன ஏதுன்னு தகவல் விளக்கம் வருமுன்னு பார்த்தால் அங்கே வழிபாடு நடத்த என்னென்ன செலவாகுமுன்னு வரிசைப்படுத்திக்கிட்டே இருக்காங்க. கீழே படம் இருக்கு பாருங்க. இதுலே இருக்கும் ஐட்டமெல்லாம் திரும்பத்திரும்பச் சொல்லிக்கிட்டே இருக்க நான் கேட்டுக்கேட்டே கிட்டத்தட்ட எனக்கு மனப்பாடமா ஆகிருச்சு:(
'கோவிலில் எதுக்கு தரிசனம் நிறுத்தி வச்சுருக்காங்க? எப்ப மறுபடி வரிசை நகரும்? இன்னும் எவ்வளவு நேரத்தில் அநேகமா தரிசனம் கிடைக்குமுன்னு மக்கள் மனம் ஆறுதலுக்கு எதாவது சொல்லக்கூடாதா?' குங்கும அர்ச்சனைக்கு இவ்வளவு, பெள்ளிக்காய நைவேத்யா இவ்வளோ, தீர்த்த பால்டி இவ்வளோன்னு........அடப்போப்பா.

இதுலே கோபால் வேற ' இப்ப மட்டும் ஸ்டாம்பீடாச்சுன்னா அவ்ளோதான்' என்கிறார். யாருக்காவது மருத்துவ உதவி, ஹார்ட் அட்டாக்ன்னாலும் எப்படி வெளியேற முடியும்? எதாவது ஆபத்துன்னா வெறும் புரளியா இருந்தாலும் ஜனங்க ஆவேசமா அடிச்சுப்பிடிச்சுத் தப்பிக்கப் பார்ப்பாங்களே.... என்ன ஏதுன்னு பார்க்காம ஆட்களை மிதிச்சுச் சவுட்டித்தானே பல விபத்துக்கள் ஏற்பட்டுப்போகுது கூட்டங்களில்.

பக்தர்கள் கூட்டம் இன்றைக்குக் கூடுதலா இருக்கறதாலே உங்களுக்கு ஏற்படும் அசௌகரியங்களுக்கு வருந்துகிறோம்ன்னு ஒரு அறிவிப்பு நிரந்தரமா வச்சு நம் கஷ்டத்தைப் போக்கிட்டாங்க!!!!

இந்தியா போன்ற மக்கள்தொகை இருக்கும் நாட்டில் எங்கே போனாலும் கூட்டத்துக்குக் குறைவே இருக்காது. அதிலும் நாமோ கடவுளை நம்பி, பக்திப் பரவசம் பெற கோவில்களுக்குப் போகும் கூட்டம். இப்படி வரும் பக்தர்களைக் கூண்டில் அடைச்சு 'என்னவோ' ஆக்கிட்டாங்க பாருங்க:(


கதவை வெளியே இருந்து அடைச்ச ஆள் அங்கே வரவே இல்லை. தப்பா வந்து மாட்டிக்கிட்டோமேன்னு இருக்கு. அப்ப ஒருத்தர் சொல்றார் பனிரெண்டரைக்கு அபிஷேகம் இருக்கு. அதனால் தரிசனம் நிறுத்தி இருக்கலாமுன்னு. அதையாவது அதிகாரப்பூர்வமா ஒலிபெருக்கியில் சொல்லலாமில்லையா?
திடீர்னு அங்கே பாருன்னு கோபால் கை காமிச்சார். கம்பி வழியாக வெளியே வளாகத்துலே பார்த்தால் யானையார் வசூலில் பிஸி. அவரைப் பார்த்தாவது கஷ்டத்தை மறக்கலாமுன்னு நினைச்சேன். ஒரு மணி ஆகிருச்சு. பசி, களைப்பு எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு மாதிரி இருக்கு.

கதவைத் திறந்ததும் வெளியே அடுத்தபக்கம் இருக்கும் சைடு கதவு வழியா வெளியே போயிடலாமுன்னு முடிவு செஞ்சோம். இனி காத்திருப்பு ஒன்றே வழி. மஞ்சுநாதா....இப்படி ஜெயில்வாசம் கொடுத்துட்டேயே......

ஒன்னே கால் மணிக்கு அந்த ஆள் வந்து கதவைத் திறந்தார். பரபரன்னு வெளியே ஓடி இருக்கலாம். விதி யாரை விட்டது? ' இன்னும் கொஞ்சநேரத்துலே தரிசனம் கிடைச்சுரும். ஆனநேரம் ஆச்சு பார்த்துட்டே போகலாமு' ன்னு பெங்களூரு இளம்தம்பதிகளைத் தொடர்ந்து போறார் கோபால். அந்த வரிசை அப்படியே படிகள் இறங்கி வலப்பக்கமாய்ப் போய் இன்னொரு கம்பிக்கூட்டில் அடைஞ்சது. இங்கே இடுப்பளவு உசரம்தான் தடுப்பு. கூண்டுக்குள் அடைஞ்ச முகங்களை இனி கம்பிவழியாப் பார்க்க வேண்டாம் என்ற ஆசுவாசம்.
வரிசை மறுபடி படுக்க வச்ச 'எஸ்'. அடுத்த பக்கம் திரும்பும் இடங்களில் குடிதண்ணீர் விநியோகம் நடக்குது. கம்பி வழியா என்ன நடக்குதுன்னு பார்த்தால் இந்த வரிசை முடிஞ்சு வெளியே திறந்தவெளியில் கொஞ்ச தூரம் வரிசை நகர்ந்து எதிர்க் கட்டிடத்துக்குள்ளே போகுது. அங்கே துணிச்சுவரால் மறைவு போட்டு வச்சுருக்காங்க. வரிசை நகருதா இல்லையான்னுகூட நமக்குத் தெரியாது.. எத்தனை 'எஸ்' இருக்குமோ யார் கண்டா?
கொஞ்சம் நகரத்தொடங்கிய நம்ம வரிசை திடீர்னு நின்னுச்சு. அரைமணி போல ஆச்சு. மணி ரெண்டடிக்கப் போகுது. நமக்கோ இன்னும் மூணு மணி நேரத்துலே மங்களூர் ஏர்ப்போர்ட் போயிடணும். தங்கக் கவச முகமூடி
சிவன் தானே மஞ்சு நாதர்? பார்க்காட்டிப் பரவாயில்லை. இவரைத்தான் கத்ரியில் சேவிச்சாச்சே. ரெண்டரை மணி நேரம் வரிசையில் நின்னாச்சு. வரிசை நகர்ந்து திறந்தவெளி போனதும் விடு ஜூட்.
வெளியே தப்பிவந்து ஓடும்போது எதிர்ப்பக்கம் சாப்பாடு வரிசை ஆரம்பமுன்னு போர்டு இருக்கு. யாரும் இல்லை. போய்ப் பார்க்கலாமுன்னா பயமா இருக்கு. அங்கேயும் போய் மாட்டிக்கிட்டோமுன்னா? ஓடு ஓடுன்னு வெளியே ஓடி காலணிகளை வாங்கிக்கிட்டு வளாகத்தில் நிற்கும் யானையாரைப் பார்த்துட்டு சாப்பாடு கூடத்தை வெளியில் இருந்து க்ளிக்கிட்டு, ப்ரஷாந்தை வண்டியைக் கொண்டு வரச்சொல்லி நிழலில் ஒதுங்கி நின்னால்....... மனசை அப்படியே பிழிவது போல ஒரு காட்சி. ஊருக்கே சோறு போடும் இடத்தில் அன்ன ஆகாரமில்லாம நோய்வாய்ப்பட்ட ஒரு நாய் அலங்கோலமாத் தரையில் கிடக்கு. கடவுளே....உனக்குக் கண் இல்லையான்னு மனம்வெறுத்துப்போச்சு. கோவில் பணியாளர்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாப் போறாங்களே...யார் கண்ணிலும் படலையா........ ஒன்னும் செய்ய வகை இல்லாம அழுதுக்கிட்டே வண்டியில் ஏறினேன். குற்ற உணர்ச்சி அப்படியே பிடுங்கித் தின்னுக்கிட்டே இருக்கு இதுநாள் வரையிலும்:(


கசப்பான அனுபவத்தோடு தர்மஸ்தலாவை விட்டுக் கிளம்பினோம். என்னைப் பொறுத்தவரை இது அதர்மஸ்தலாவா ஆகி இருந்துச்சு. கொடுப்பினை இல்லை:( எங்கேயாவது நல்ல இடத்தில் சாப்பாட்டுக்குப் போகலாமுன்னு கோபால் சொல்ல, 'நான் சாப்பிட்டுட்டேன், இங்கே கோவில் சாப்பாட்டு ஹாலில்'னு சொல்றார் ப்ரஷாந்த்.

நித்யானந்தா நகரில் ஒரு 'ராமன்'

மொஃபஸல் பஸ் ஸ்டாண்டுலே வண்டி கிளம்பும் சமயம் 'மதுரை மதுரை, தூத்துக்குடி தூத்துக்குடி'ன்னு ஊர்பேரைச்சொல்லிக் கூப்பிடும் கண்டக்டர் போல.... இது என்ன 'தர்மஸ்தலா தர்மஸ்தலா'ன்னு ..... அதுவும் ஹீனமாக் கீச்சுக்குரலில்..... 'யோவ்... ப்ரஷாந்து.....வாயைத்திறந்து கேளுமைய்யா...இந்த ரோடுலே போனா தர்மஸ்தலா வருதான்னு..... ஆமாம் நீர் ஏற்கெனவே இந்தப் பக்கம் எல்லாம் வந்துருக்கீரான்னா......' பேந்தப்பேந்த ஒரு முழி!

ஆரம்பமே சரியில்லை....காலையில் கிளம்பி ஸ்ருங்கேரியில் ஜனார்த்தனன் கோவில் இருக்காமே அங்கே போயிட்டுப்போகலாமுன்னா... விசாரிச்ச நாலைஞ்சு பேருக்கும் இப்படி ஒரு கோவில் இருப்பதே தெரியலை. எல்லாம் அத்வைதாவில் கிடைச்ச இட்லியின் வேலையாத்தான் இருக்கணும். இலவச ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் உண்டுன்னு நம்மகிட்டே இனிமையாச் சொல்லி இருந்தாங்க, காலையில் பெட் காஃபி ஃப்ளாஸ்கில் கொண்டுவந்து கொடுத்தபோது. ஏது? அதான் ரெஸ்டாரண்டு இல்லையேன்னா.....

வெளியே இருந்து வாங்கி வச்சுருவாங்களாம். இன்னும் ஒரு மாசத்துலே இங்கேயே எல்லா வசதிகளும் வந்துரும். அதுவரை வர்ற விருந்தினர்களுக்கு, அறை வாடகையில் 25 சதம் கழிவுன்னு டைனிங் ஹால் போகும்போது கவுண்டரில் சொன்னாங்க. டைனிங் ஹால் நல்லாப் புத்தம் புது மேசைகளுடன் நல்லா இருந்துச்சு. ரெண்டு இட்டிலி சாம்பார் சட்னி கிடைச்சது. அதை முடிச்சதும் இன்னும் இட்லி வேணுமான்னு கேட்டாங்க! என்னா தில்லு!!!!
காலையில் ரிவர் வியூ தெரியுதான்னு ரொம்ப ஆசையாத் திரையைத் திறந்தால்....... ஒரு பசுமாடுதான் ஜிலோன்னு இருக்கும் தெருவில் மெதுநடை போட்டது. இந்த ஹொட்டேல் துங்கா நதிப் பாலத்துக்கருகில் வித்யாநகர் என்னும் பகுதியில் இருக்கு. நல்லா கேமெராக் கண்ணை விரிச்சுப் பார்த்தால் தூரத்துலே சின்னதா ஓடைபோலப் போகும் நதி.
சட் புட்டுன்னு சீக்கிரமாவே கிளம்பிட்டோம். கொஞ்சம் ஊரைச்சுத்திப் பார்த்துட்டு தர்மஸ்தலா போகணும். ஸ்ரீ ஷாரதா மடம் வழியாத்தான் போனோம் என்றாலும் இன்னிக்கே குக்கே சுப்ரமணியாவும் போயிடலாமுன்னு ப்ரஷாந்த் சொன்ன பேச்சைக் கேட்டுத் தொலைச்சுட்டோம். ரெண்டு இடம் பார்க்கணும் என்றால் மடத்துக்குள்ளே போய்வர நேரம் இல்லை.

வழக்கம்போல தப்பான வழியில் அஞ்சாறு கிலோமீட்டர் போனதும், ஏதோ மனசுக்குள்ளே சந்தேகப்பொறி தட்ட, ஒருவீட்டு வாசலில் நின்னு பேசிக்கிட்டு இருந்த மூணு இளைஞர்களிடம் கோபால் வழி கேட்டபிறகு, வண்டியைத் திருப்பவேண்டியதாப் போச்சு. பழியெல்லாம் இட்லிக்கே!
அதே அஞ்சாறு கிமீ திரும்பி வந்தபிறகு எதுக்கும் இருக்கட்டுமுன்னு ஒரு தரம் வழியைக் கேட்டுக்கோன்னா........ஹீனக்குரலில் தர்மஸ்தலா தர்மஸ்தலா..... அட போப்பா....

மலைப்பாதையில் விர்விர்ன்னு வேகம்பிடிச்சு வண்டி போகுது. கமுகும் தெங்கும் இருடீ.... உனக்கு இங்கெதான் இருக்கு''ன்னுதுங்க. குதிரேமுக் தேசீயப் பூங்காவுக்குள் நுழையும் இன்னொரு மலைப்பாதையில் பயணிக்கிறோம். கேரேகட்டின்ற கிராமத்தைக் கடந்தால் மூங்கில் புதர்கள் எக்கசக்கம். கொஞ்சதூரத்தில் வந்த ஏத்தத்தில் ஒரு கோவிலில் அர்ச்சகர் பூசை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கார். வழித்துணை அம்பாள் இல்லைன்னா பிள்ளையார் கோவிலாத்தான் இருக்கணும். போற வேகத்தில் ஒரு கும்பிடு போட்டதுதான். எப்பவாவது எதிரில் ஒன்னு ரெண்டு வண்டிகள் வந்தால் உண்டு என்ற நிலையில் நம் வண்டியின் சத்தத்தை விட்டுட்டுப் பார்த்தால் நல்ல அமைதி. பூங்காவுக்கான செக் போஸ்ட்டில் அனுமதி வாங்கினோம்.கொஞ்ச தூரத்தில் நம் வயித்தில் பால் வார்க்கன்னே தர்மஸ்தலாவுக்கு இப்படிப்போன்னு அம்புக்குறி போட்டுச் சொல்லும் போர்டு சொன்ன பேச்சைக்கேட்டு இடதுபக்கம் திரும்பினோம். ஏழெட்டு நிமிசத்தில் சத்தியதேவி கோவில்னு எழுதுன இன்னொரு பலகையைப் பார்த்ததும் மனசெல்லாம் 'ஜிவ்'ன்னு பறந்துச்சு. குண்டக்கா மண்டக்கான்னு இருந்தால்தான் என்ன? தமிழில் எழுதி இருக்கே!
வாசலில் ரெண்டு யானைகள். இடையில் சின்னதா ஒரு மேற்கூரையுடன் மாடம். கோவில் சின்னதா அம்சமா இருக்கு. கோவிலுன்னு சொல்றதைவிட, எல்லோரும் கூடிப்பேசி விழாக்கள் நடத்த ஏதுவான அமைப்புன்னு சொல்லலாம். கோவில் சந்நிதி மூடி இருந்துச்சு.

வாழைப்பழக்குலைகளாத் தொங்கவிட்டிருக்கும் பழக்கடையைக் கவனிச்சுக்கிட்டே குருவாயனகேரேன்னு ஒரு சின்ன ஊரைத் தாண்டினோம். நாலு பழம் வாங்கிப்போட்டுருக்கலாம்......ஹூம்... அடுத்துவந்த கொஞ்சம் பெரிய ஊர் பெல்தங்காடி.
வெறும் ஒன்னரை மணி நேரப் பயணம் இப்படி இழுத்துக்கிட்டே போகுது.
நேத்ராவதி நதிப் பாலங்கடந்து உஜிரே என்ற ஊர், நிறையப் பள்ளிக்கூடங்களும், கல்லூரிகளுக்கும் பேர் போனது. ஸ்ரீ தர்மஸ்தலா மஞ்சுநாதேஸ்வரா கல்லூரிகூட இங்கேதான் இருக்கு. இன்னும் பத்தே கிமீதான் போகணும். பாதையைத் தவறவிடலைன்னு ஆனந்தப்பெருமூச்சு விடும்போது திடுக்ன்னு ரெண்டு பெருய யானைகள் தும்பிக்கையை உயர்த்தி இங்கே வந்துட்டுப்போன்னு கூப்பிடுதுங்க. ஸ்டாஆஆஆஆஆஆப்
அழுத்தமான செங்காவி நிறக் கட்டிடத்தில் தங்கமா மின்னும் கடவுளர்களின் உருவங்கள். ஸ்ரீ ராமர் கோவில். புதுக் கட்டிடத்தின் பின்னே அதை ஒட்டி நிற்கும் பழைய கோவிலின் கோபுரம் கண்ணில் பட்டது. கார் பார்க்கின் நுழைவுக்கருகிலே அச்சுவெல்லக் கட்டியைத் தூக்கித் தனியே நிறுத்தி வச்சது போல ஒரு சதுரமான அமைப்பு. அதன் மூன்று பக்கங்களிலும் ராமாயண நிகழ்ச்சிகள். என்னவா இருக்குமுன்னு அடுத்த பக்கம் போனால் அட! இது தேர்ப் பார்க்கிங்:-)
கண்திருஷ்டி படாமல் இருக்கட்டுமுன்னு இதை ஒட்டி ஒரு கிணறு. சுத்துச்சுவரை எழுப்பாமல் பேசாம தரை அளவுலே வச்சு இரும்பு மூடி போட்டுருக்கலாம். இன்னொரு பக்கத்தில் பாதி மறைவது போல ஒரு கொட்டாய். என்னடா இது ' ஐ ஸோர்' ன்னு நினைச்சு அதன்வழியா யானையை நோக்கிப் போனால், கொட்டாய்க்குள்ளே இருந்து இங்கே வந்துட்டுப்போங்கன்னு ஒருத்தர் கூப்புட்டார். ராமாயணக் காட்சிகளைப் பாதி வரை மறைக்கும்படி மூணு தனித்தனிச் சந்நிதிகள். ஒவ்வொன்னிலும் ஒரு குரு. ஒன்றில் சத்குரு நித்தியானந்தர், துன்னூறு வாங்கிக்கிட்டு யானையை நோக்கிப்போனோம்.
கொஞ்சம் உசரத்தில் இருக்கும் கோவிலுக்குப் போக ஒன்னு வர ஒன்னுன்னு ரெண்டுபுறமும் படிக்கட்டுகள். வெயில் உரைக்காமலிருக்க மேற்கூரை போட்டு ரப்பர் மிதியடிகள். உள்ளே போகும் வழியின் தொடக்கத்தில் சின்னதாத் தண்ணீர் தேங்கிநிற்கும் அமைப்பு. அதுலே இறங்கிப்போகணும். காலையும் சுத்தம் செஞ்சாப்புலே ஆச்சு! படிகள் முடியும் இடத்தில் கட்டிடத்தின் ஹால் முகப்பிலே வாயைத் திறந்து தும்பிக்கையைத் தூக்கியபடி நான்கு யானைத் தலைகள். கீழே துவார பாலகர்கள்கள். இதுக்குமேல் படமெடுக்க அனுமதி இல்லை:(

பிரமாண்டமான ஹாலின் மறு கோடியில் மூணு சந்நிதிகள். அங்கேயும் சில 'குரு'க்கள். ஷீரடி சாய்பாபாவும் இருக்கார். அந்தக் கோடிவரை போய்த் திரும்பினால்தான் மாடிக்கு ஏறிப்போகலாம். 'முதல்லே கீழே இருக்கும் குருக்களைச் சேவிச்சுட்டு வா' ன்னு ஒரு போர்டு வேற! நமக்குக் காரியம் பெருசா வீரியம் பெருசான்னு ........

மாடிப்படி ஏறிப்போனால் படிகள் முடியும் இடத்தில் முதலில் புள்ளையாருக்கு ஒரு சந்நிதி. பக்கத்துலேயே மேசை ஒன்னு போட்டுக்கிட்டுப் புள்ளையார் பிரஸாதம் விக்கிறார் ஒருத்தர். இந்தப் பக்கமெல்லாம் பிரஸாதமுன்னால் அது லட்டு மட்டும்தான். கொழுக்கட்டை இருக்காதான்னு ஆவலாப் போன எனக்கு ஏமாற்றம் என்றாலும் ஒரு லட்டு வாங்கிக்கத் தோணுச்சு. முப்பது ரூபாய். கொஞ்சம் அதிகம்தான். ஆனால்....வாங்குனதே நல்லதுன்னு ஆச்சு.
ஒரு ஆறேழடி உசரமுள்ள ஸ்ரீ ராமர் பட்டாபிஷேகச் சிலைகள். ராம லக்ஷ்மணர்கள், சீதை, மண்டியிட்ட ஆஞ்சநேயர்ன்னு பளிங்கில் கொள்ளை அழகான ரூபங்கள். நமக்கிடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் வரிசையா நவதுர்கா சந்த்ரகண்டா, க்ருஷ்மாண்டா, ஷைலபுத்ரி, ப்ரஹ்மச்சாரிணி, ஸ்கந்தமாதா, காத்யாயனி, மஹாகௌரி, ஸித்திதாத்ரி, காலராத்ரி, ன்னு பளிங்குச்சிலைகள், சூரிய சந்திரன்னு நவ கிரக நாயகர்கள், மொத்தம் கோவில் முழுக்க 36 இருக்கு.
நித்தியானந்தா ஸ்வாமி ( ஏழு வயசில் சந்நியாசம் வாங்கிய கேரளாக்காரர்) இந்த தர்மஸ்தலா கோவிலுக்கு 1927 வது வருசம் வந்தப்ப, இந்த இடத்தில் (இப்போ ராமர் கோவில் உள்ள இடத்தில்) ஒரு இரவு தங்கினாராம். இங்கே ராமனுக்கு ஒரு கோவில் கட்டணுமுன்னு மனசில் தோணி இருக்கு. இவருடைய மறைவுக்குப்பின், பிரதம சீடரான ஆத்மானந்தா சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் குருவின் ஆசையை நிறைவேத்த 1969 லே இந்தக் கோவிலைக் கட்டத் தொடங்கினாராம். இடம்? அப்போ தர்மஸ்தலா ஸ்ரீக்ஷேத்ரத்தின் எஸ்டேட் மேனேஜரா இருந்த சூர்யநாராயணா ராவ் நன்கொடையாக இடத்தைக் கொடுத்துருக்கார். 1971வது வருசத்தில் சின்னதா ஒரு கொட்டகை போட்டு ஆரம்பிச்சு இருக்காங்க. நித்யானந்தா நகரும் கோவிலும் உருவானது. முப்பது வருசத்துலே பிரமாண்டமான கட்டிடம், இந்தப் பக்கம் போற எல்லோருடைய கவனத்தையும் இழுக்குது.

ஸ்ரீ ஆத்மானந்தா ஸ்வாமிகள் போன வருசம்(2009) ஜூலையில் சமாதியாகிட்டார். இப்போ இருப்பவர் ஸ்ரீ ப்ரம்மானந்த சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள். 50 வயசுக்காரர். பூர்வீகத்துலே கர்நாடக அரசு வேலை. சட்டம் படித்தவர். விவசாய இலாகா இயக்குனரா விதான் சௌதாவில் 4 வருசம் வேலை செஞ்சவர்.
கோவில் அழகு. ஆனால் காவலாளிகளின் கெடுபிடி கொஞ்சம் அதிகம். நரிக்கு நாட்டாமை கொடுத்ததுபோல் இருக்கு.

அரைமணி இங்கே போயிருச்சேன்னு கிளம்பினோம்.

வித்யாஷங்கரும் ஷாரதையும்

பகல் சாப்பாடு 12.15 மணியில் இருந்து 2.30 வரை. ராத்திரின்னா 7.15 முதல் 8.30 வரை. பரவாயில்லையே...இந்த அரேஞ்ச்மெண்ட் நல்லா இருக்கே! சோறு கண்ட இடம் சொர்க்கம்ன்னு இருந்துறலாமா!!! இருட்டப்போகுது. கொஞ்சமாவது வெளிச்சம் இருக்கும்போதே பார்த்துட்டு அப்புறம் ஹொட்டேலைத் தேடிப்போகலாமுன்னு முடிவு ஆச்சு. மங்களுரில் நமக்கு ட்ராவல் வண்டி ஏற்பாடுசெஞ்ச ராவ் சொன்ன இடத்துக்குத்தான் போகலாமுன்னு இருக்கோம். மொதல்லே இதைப் பார்க்கலாம்.

பெரிய நுழைவு வாசல். காலணிகளை அங்கே விட்டுட்டுக் கோட்டை மாதிரி இருக்கும் வளாகத்துக்குள்ளே நுழைஞ்சோம். தோட்டம் பிரமாதம். ஷாரதாம்பா கோவிலுக்கு இப்படிப்போன்னு இடதுபக்கம் அம்புக்குறியும் சாப்புடணுமுன்னா இன்ன நேரத்துக்கு இப்படிப்போன்னு வலதுபக்கம் காமிக்கும் அம்புக்குறியுமா நம்மை வரவேற்பது ஸ்ரீ ஸ்ரீ ஸ்ருங்கேரி மடம். நேர் எதிரா தோரணவாயில் பிள்ளையார் சந்நிதி. விக்கினம் வராமலிருக்க அந்த விக்னேஸ்வரனை முதலில் கும்பிட்டுக்கலாமுன்னு உள்ளே நுழைஞ்சோம். வெள்ளியில் செய்த வேலைப்பாடுகளுடன் உள்ள கதவு மூடி இருக்கு. கதவின் நிலையில் மேலே நடுவா புள்ளையார் உருவம் மாலை அலங்காரத்துடன். ஒரு ஏழெட்டுப்பேர் நின்னுருந்தாங்க. சரி. அநேகமா இப்பத் திறந்துருவாங்கன்னு நாங்க(ளும்) நினைச்சோம்.
நின்ன சனம் கதவைக் கும்பிட்டுட்டு போகுது. அங்கே இருந்த அர்ச்சகரிடம்(?) சந்நிதி எப்போ திறப்பாங்கன்னு பவ்யமா கேட்டேன். அதான் இதுன்னு கதவைக் காமிச்சார். அட ராமா!!! நிலையில் இருக்கும் பிள்ளையார்தான் இந்த சந்நிதிக்கான ஸ்வாமி.

நமக்கிடது பக்கம் இருக்கும் வழியில் போகலாம். மாதா சரஸ்வதி, ஷாரதேன்னு மனசுக்குள் பாடிக்கிட்டே போய் வலப்பக்கம் திரும்பினால்...... அட போங்கப்பா. எத்தனைதரம்தான் இப்படி மூச்சடைச்சு நிக்கிறது!!!! நமக்கு வலப்பக்கம் புதுக்கோவிலும் கண்ணுக்கு நேரா பழைய ஆனால் பார்க்க அம்சமா வித்தியாசமா ஒரு கோவிலும் இருக்கு. ஆஹா.....இப்படி ஒன்னை ஹளபேடு, பேலூர் பயணத்தில் (அப்போ நான் பதிவர் இல்லை! அது ஆச்சு 16 வருசம் முந்தி) பார்த்தமே!


வித்யாசங்கரர் கோவிலுன்னு பழைய கோவிலுக்குப் பெயராம். நல்ல உசரமான படிக்கட்டுகளுடன் மூணு பக்கமும் வாசல்களுமா நிக்குது. வெளிப்புறம் முழுசும் விதவிதமான சிற்பங்கள். எதைச் சொல்ல எதைவிடன்னு தெரியலை. முடிஞ்சவரை க்ளிக்கோ க்ளிக்தான். புத்தர், தீர்த்தங்கரர், கிருஷ்ணர், ராமர்ன்னு விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள், 1 சிவப்புராணங்களில் வரும் கதைநாயகர்கள்ன்னு ஏராளம், ஏராளம்.
விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தை ஆரம்பிச்சு வச்ச ஹரிஹரர், புக்கர் உடன்பிறப்புகள் கட்டிய கோவில். காலக்கணக்கு சொல்லுது 1338ன்னு. சரித்திர ஆராய்ச்சிகளில் மூழ்கி முத்தெடுத்தவர்கள் சொல்றாங்க இந்தக் கோவில் சாளுக்கியர்கள் (ஹொய்சாலா பேரரசு) கட்டுனது. அதைத்தான் விஜயநகர மன்னர்கள் பராமரிச்சு மேம்படுத்தி இருக்காங்கன்னு. (இதுதான் உண்மையாக இருக்கணும். இதே மாதிரிக் கோவில்களை 16 வருசம் முந்தி பார்த்தேனே) எப்படியானாலும் அருமையான சிற்ப வேலைப்பாடுகளுடன் துங்கா நதிக்கரையில் கம்பீரமா நிக்குது இது!


துங்கா நதித்தண்ணீர் ரொம்ப சுவையா இருக்குமாம். 'துங்கா நீர் குடிக்க, கங்கா நீர் குளிக்க'ன்னு ஒரு பழமொழிகூட இருக்குன்னா பாருங்க,
படியேறி உள்ளே போனால் அற்புதமான வேலைப்பாடுகளுடன் 12 தூண்கள். இதை ராசித்தூண்கள்ன்னு சொல்றாங்க. 12 ராசிகளைக் குறிக்குதாம். ரொம்ப விசேஷமான கோவிலின் அமைப்பு காரணம் சூரியன் அந்தந்த ராசிகளில் ப்ரவேசிக்கும்போது அந்த ராசிக்குண்டான தூணின் மீது காலைச்சூரியன் விழு(மா)ம். நம்மைப்போல ராத்திரியில் போய் நின்னா..... சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டுத்தான் வரணும். தூண்களுக்கு நடுவிலே தரை லெவலில் இருந்துசின்னஇறக்கமா ஒரு ரெண்டு இஞ்ச் பள்ளத்திலே வட்டமான ஒரு டிஸைன். கவனிக்காம குறுக்கே நுழைஞ்சால் கால்தட்டிப்போகும். அங்கங்கே சிலர் தூண்களுக்குப் பக்கத்தில் உக்கார்ந்து கண்மூடித் தியானம் செஞ்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க., சின்னதா ஒரு ஒன்னரை அடி உயரமான மேடைபோன்ற இடத்தில் வெள்ளைப்பட்டுடுத்தி அலங்காரமா ஒரு அம்மன் சிலை ஒரு பக்கமாவும், லிங்கரூபத்தில் முகமூடி போட்ட சிவனும் புள்ளையாரும் இருந்துததா நினைவு. என் கவனம் எல்லாம் அந்த அம்பாள் மேலேயே நின்னு போச்சு. யார்ன்னு கேட்டேன்(மடத்தனமா) ஷாரதான்னு பதில் கிடைச்சது. சரஸ்வதி. வெள்ளைக் கலையுடுத்தி வீற்றிருக்கிறாள். குழந்தைகளுக்கு வித்யாரம்பம் செய்ய விசேஷ இடமாம். ஒரு பெரிய தாம்பாளத்திலே சனங்க காணிக்கையை போட்டுட்டுப் போறாங்க. சில்லறை இல்லையேன்னு முழிக்க வேணாம். நாம் பெரிய நோட்டைப் போட்டுட்டு தட்சிணை போக மீதிச் சில்லரையை எடுத்துக்கலாம். யாரும் யாரையும் ஒன்னும் சொல்றதில்லை. முன்னேரு போனவழியைப் பின்னேர் தொடர்ந்தது:-)
' மாலிக் காஃபூர்' படையெடுப்பின்போது ரொம்ப அடிபட்ட கோவில்களில் இதுவும் ஒன்னாம். நல்லவேளையா அப்படியே விட்டுடாமல் சீர்படுத்திப் பராமரிச்சு வச்சுருக்காங்க. கோவில் நல்ல உயர மேடையில் இருப்பதால் கதவருகில் நின்னாலே சுத்துப்புறம் எல்லாம் நல்லாத் தெரியுது. நதிக்கரையிலே பார்க் ஒன்னு இருக்காம். அங்கே போக ஒரு பாலமும் போட்டுருக்காங்க. மசமசன்னு இருட்டுலே என்னத்தைப்போய் பார்க்கன்னு விட்டுட்டேன். இந்தப் பக்கம் கொஞ்ச தூரத்துலே கொஞ்சம் உசரமான இடத்துலே மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையை ' பேக் ட்ராப்' பா வச்சு ஒரு புதுக்கோவில் தெரிஞ்சது. எந்த வழின்னு தெரியலை:(
ஸ்ரீ ஷாரதாம்பாள் கோவிலுக்கு போகலாம். ஆதிசங்கரர் ஆரம்பிச்சு வச்சது. இந்த இடத்தை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார்? அவர் இந்தப் பக்கம் போன சமயம், பயங்கரமான வெய்யில் காலம். கர்ப்பிணித் தவளை ஒன்னு மூச்சு வாங்க வலியில் துடிக்குது. சுள்ளுன்னு வெய்யில்வேற அதன் தலையில்:( இதைச் சகிக்கமாட்டாத நாகம் ஒன்னு தன் படத்தை விரித்து அந்தத் தவளைக்குக் குடை பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சாம். ஜென்ம விரோதிகள் இப்படி பகைமை பாராட்டாமல் இருந்ததைப் பார்த்த அவர் இது புண்ணிய பூமின்னு இங்கேயே அன்னைக்குக் கோவில் கட்டினாராம். ஷாரதா தேவியைப் பாதுகாக்க, கிழக்குலே காலபைரவர், மேற்கிலே ஆஞ்சநேயர், வடக்குலே காளி, தெற்கில் துர்க்கான்னு நாற்புறமும் சில கோவில்களையும் கட்டுனாராம். இவருக்கு இந்த நாலு என்ற எண் மேல் ஏகப்பட்ட வாஞ்சை போல இருக்கு.
ஆதிசங்கரர் பாரதத்தின் நான்கு புறமும் தர்மத்தைப் பரப்பவும் அத்வைதக் கொள்கையைப் பரப்பவும் நாலு மடங்களையும் ஸ்தாபிச்சார். ஜ்யோதீர் மடம் வடக்கே பத்ரிநாத் அதர்வணம், கிழக்கே பூரி (ஒடிஸ்ஸா) கோவர்தன மடம் ரிக், மேற்கே காளிகா மடம் த்வாரகை சாமவேதம், தெற்கே ஷாரதா மடம் யஜூர் ன்னு நாலு பீடங்கள். நான்கு வேதத்துக்கும் ஒவ்வொன்னுன்னு இருக்கு.

கோபுரம்தான் சின்னதே தவிர கோவில் உள்ளே பெருசாத்தான் இருக்கு. இங்கேயும் தங்க விக்கிரஹம். ஆனால் இன்னிக்கு முத்துக்களால் ஒரு அலங்காரம். ரொம்ப அழகா இருந்தாள். படம் எடுக்க அனுமதி இல்லைன்னு போர்டு சொல்லியது. நவராத்ரிப் பண்டிகை இங்கே அமர்க்களப்படுமாம். பத்து நாளும் அம்மன் ஊர்வலம் விதவிதமான அலங்காரத்தில் இருக்குமாம்.


இந்த்ரி அலங்காரத்தில் உள்ள படம் இது. வேறு வழி இல்லாததால் இவை
ரெண்டும் 'சுட்ட படம்'
வளாகத்துலே விசேஷங்களுக்காக ஒரு ஹால், ஜகத்குரு ஸ்ரீ சந்திரசேகர பாரதி சபா பவன் இருக்கு. மைசூர் அரண்மனை தர்பார் மண்டபத் தூண்கள் போலவே இங்கேயும் கலர்ஃபுல்லான தூண்கள். அம்பாளின் உருவச்சிலைகளும் வச்சுருக்காங்க. போதிய வெளிச்சம் இல்லாததால் படம் சுமாராத்தான் வந்துச்சு. வளாகத்தின் ஓர் அறையில் கோவிலுக்கு வெள்ளி & தங்கத்தகடுகள் செய்யும் வேலைகள் நடக்குது. நல்ல மெல்லிசாத் தகடுகளைத் தட்டி வடிவமைக்கிறாங்க.
அத்வைதா ஹொட்டேல் புத்தம் புதிது. இன்னும் லிஃப்ட் போடலை. 3 . ரெஸ்டாரண்ட் கிடையாது. எல்லா அறைகளும் ரெடியாகவுமில்லை. 'ரூம் வித் துங்கா நதி வியூ' எடுத்துக்கிட்டோம். இருட்டில் ஒன்னும் தெரியலை. பொழுது விடியட்டும் பார்க்கலாம்.

சாப்பாட்டுக்காக மறுபடிக் கிளம்பி ஊருக்குள் வரவேண்டி இருந்துச்சு. விசாரிச்சப்ப பாதி வழியில் ஒரு ரெஸ்டாரண்ட் இருக்காம். ஆனால் மடத்துக்கிட்டே போயிட்டால் அட்டகாசமான ஒன்னு இருக்குன்னாங்க. ஹொட்டல் குருன்னு சொன்னதா நினைவு.

அங்கே போனால் இடமே ரொம்ப சுமார். மனசுக்குப் பிடிக்கலைன்னு வெளியே வந்துட்டோம். வேற எதாவது இருக்கான்னு தேடுனதில் ஒரு மெஸ் மாதிரி கண்ணுலே பட்டுச்சு. வாசலில்' டிஃபன் ரெடி'ன்னு போர்டு.

வீடுதான். தெருவிலிருந்து பார்த்தால் ஆளோடியில் எதிரும் புதிருமா ரெண்டு வரிசையா இலை போட்டுப் பரிமாறிக்கிட்டு இருக்காங்க. நல்ல சுவையா இருக்கும் போல. பயங்கரக்கூட்டம். ரெண்டு இலைக்கும் நடுவில் இருக்கும் சாண் அகல இடத்தில் எவர்சில்வர் பக்கெட்டுகளுடன் சட்னி, சாம்பார் வகையறாக்களை ஓடி ஓடி இலையில் ஊத்தறதைப் பார்த்தேன். எங்கே இலையை மிதிச்சுருவாங்களோன்னு எனக்கு ஒரே திக்திக். ஐயோ இப்படிப் பதறிக்கிட்டு என்னால் சாப்பிட முடியாது. மேலும் கீழே உக்காரணும். விஷப்பரிட்சை தேவையா?

மரியாதையாக் கிளம்பி பாதி வழியில் இருக்கும் ரெஸ்டாரண்டுக்கு வந்தோம். மாடி ஏறனும். கோபால் 'ஆசைப்பட்ட செட் தோசை' அவருக்கு. எனக்கு ஒரு ப்ளெயின் தோசை. ப்ரஷாந்துக்கு வேணுங்கறதைக் கொடுக்கச் சொல்லியாச்சு. ஏதோ மீல்ஸ் வாங்கிக்கிட்டார்.
அறைக்குத் திரும்பிக் கட்டையைக் கிடத்தினோம்.