தண்ணித்தொட்டி தேடிப்போன ...... ????

கவனமா  பார்த்துப் பறக்கணும். கொஞ்சம் தாழ்வாப் போகும் போது  சிலுவை இடிக்காமப் பார்த்துக்குங்கன்னு  விமான ஓட்டிகளுக்கு எச்சரிக்கை விட்டுக்கிட்டே இருக்காங்க. ஊருலேயே  உசந்த  கட்டிடம்.  செப்புத்தகடு  போர்த்திய  கிண்ணக்கூரையும் அதுக்கு மேலே இருக்கும் சிலுவையும்  விமானநிலையத்துலே இறங்கி ஊருக்குள்ளெ வரும்போதே கண்ணில் பட்டுருது.


வெள்ளையர்கள் வந்து குடியேறி நகர் உருவாக ஆரம்பிச்சது  1853.  கோவிலின் தேவையை முன்னிட்டு  1864 இல் கத்தோலிக்கர்களுக்கான கோவில்  உருவாச்சு.  மக்கள் தொகை பெருகப்பெருக  எல்லாமே விரிவடையணும்தானே?  செயிண்ட் மேரீஸ் தேவாலயம்  பெரிய அளவில் 1905 கட்டிமுடிச்சாங்க .


 எங்கூர்   தேவாலயத்தை Cathedral of the Blessed Sacrament  Christchurch Basilica,  (பார்படோஸ் ஸ்ட்ரீட்  சர்ச்சுன்னு  உள்ளுர் மக்கள் சொல்வோம். எங்களுக்கு  கதீட்ரல் என்றால்   நகரின் நட்டநடுவில்  இருப்பது/இருந்தது தான் சட்ன்னு நினைவுக்கு வருது) டிஸைன் செஞ்சு கட்டியவர்தான் இந்த இன்வெர்கார்கில் கோவிலையும்   டிஸைன் செஞ்சு கட்டினார்.

எங்கூர் கோவில் இப்போ இந்த நிலையில் (மேலே உள்ள படங்கள் அன்றும் இன்றும்)இருக்கு. நாற்பது வினாடிகள் நிலம் ஆடுனதில்  எங்கூர் சர்ச்சுகளில் ஒன்னு ரெண்டைத்தவிர   எல்லாமே  தரைமட்டம். இப்ப என்னத்துக்கு  அதைப் பற்றின்னா....  பார்க்கப்பார்க்க  மனசு ஆறலையே:(   முழுவிவரம் தெரிஞ்சுக்க  நேரம் இருந்தால்  இங்கே பாருங்க.

காலையில் போனப்ப பூட்டிக்கிடந்துச்சே. இப்பப் போய்ப் பார்க்கலாமுன்னு  போனோம். கோவிலுக்கு முன்னால் குறுக்குவாட்டமா ரயில் பாதை.   யாரும் பயன்படுத்தலைன்னு  பயணிகளுக்கான ரயில்சர்வீஸை நிறுத்தி பலவருசமாச்சு. சரக்கு வண்டிகளுக்கு மட்டுமே  இப்போ.

சின்னக்கோவில்தான். ஆனா அழகா அம்சமா இருக்கு . முன் ஹாலில்  மேரிமாதா கைகூப்பி சுவருச்சி மாடத்தில் நிக்கிறாங்க.  உள்ளே   பெரிய ஹால்.  நேரெதிரா நடுவில் கருவறை. ஆல்டர் மேடையை புதுப்பிச்சுருக்காங்களாம்.  அருமையான புது டிஸைனில் வட்டச் சன்னல்.  சிம்பிள்  அண்ட் ஸ்வீட்.

கிறிஸ்மஸ் பண்டிகைக்கு  அலங்கரிச்ச நேட்டிவிட்டி ஸீன்லே ஒரு நாய்க்குட்டி!!ஹௌ ஸ்வீட்!!

ஆல்டருக்கு ஒரு பக்கம்  உள்ளே தள்ளிய ஒரு பெரிய மாடத்தில்  Our Lady of Fatima  (ஃபாதிமா) சிலை.  இதே சிலை  நம்ம வீட்டில் இருக்கு. நம்ம பழைய வீட்டு பரணில் அகப்பட்டது.  ஹைய்யோ.....ன்னு எடுத்து சாமி அறையில்  வச்சுக்கிட்டேன்.  யாருமில்லாத ஏகாந்த சேவை நமக்கு. கொஞ்ச நேரம் அமைதியா உக்கார்ந்து  நிசப்தத்தை  உணர்ந்தேன்.  மனசு லேசா இருப்பதுபோல் ஒரு உணர்வு.

ஆல்டருக்கு  வெளிப்புறச் சுவரில் ரெண்டு பக்கமும்  வளைவு மாடத்தில்  மேரிமாதாவும்  ஜோஸஃபும் போல  ரெண்டு சிலைகள்.  ஆனா உத்துப்பார்க்கும்போது  மாதா பிதாவாக இருக்காது என்றொரு தோணல்.  யாரையாவது கேட்கலாமுன்னா....யாரை?  கொஞ்சம்  கிளிக்கிட்டு  வெளியே வந்தோம்.

தரையிலும் ஓடுவேன், தண்டவாளத்திலும் ஓடுவேன்னு எதிரில் இருக்கும் ரெயில்வே லைன் சரியா  இருக்கான்னு செக் பண்ணிக்கிட்டுப் போகுது லைன் இன்ஸ்பெக்டர் வண்டி.  ட்ராலி தள்ளும்  ஆட்களையும் லைன்மேன்களையும்  நம்ம நாட்டில் சின்ன வயசில் பார்த்த நினைவு. தண்டவாளத்தின் மேல்  ட்ராலியைக் கையால் தள்ளிக்கிட்டே போய்  வேகம் எடுத்ததும்  தாவிக்குதிச்சு ஏறிக்குவாங்க.

நாம் போற போக்குலேயே   முடிஞ்சவரை ஹெர்ரிடேஜ் இடங்களையும் பார்த்துக்கணும்.  செயிண்ட் மேரீஸ்  பார்த்துட்டுப் பக்கவாட்டில் இருக்கும் தெருவில் திரும்பினால்  நகரத்துக்குள் இருக்கும் நாலு தோட்டத்தில் ஒன்னு இருக்கு.  Otepuni Gardens.பரப்பு 9.4 ஹெக்டேர்.  இதுக்கு நடுவில் வாய்க்கால் ஓடுது.  நடைபாதைகளும் இருக்கைகளுமா  சுத்தமாவும் அழகாவும் இருக்கு.


நகரசபை நிர்வகிக்கும் தோட்டங்களில் இதுவும் ஒன்னு. நகர சபைன்னதும்   நினைவுக்கு வருகிறார்  இந்த ஊர்  மேயர்.   டிம் ஷட்போல்ட். Tim Shadbolt இவர் தந்தையாகவே  (நகரத்துக்கு) இருக்கப் பிறந்தவர்.வேறெந்த வேலையும் செய்யமாட்டார்:-) இவரைப்பற்றி முந்தி ஒரு சமயம் எழுதுனது இங்கே.

வெவ்வேற  ஊர்களில் இருந்துட்டு (மேயராகத்தான்) இங்கே  வந்து  1993 - 95  வரை ஒரு டெர்ம் மேயரானார். அடுத்த டெர்ம் வேற யாரோ ( மிஸ்டர் ஹாரிங்க்டன்) போட்டியில் ஜெயிச்சுட்டாங்க.  அதுக்கு அடுத்த தேர்தல்  1998. மீண்டும்  தேர்தலில் நின்னு வெற்றி பெற்றார்.  இவரே மேல் என்று மக்களுக்குத் தோணியிருக்கும் போல. (இங்கே நியூஸியில் சிட்டிக்கவுன்ஸில் அங்கம், மேயர் எல்லாம் நேரடித் தேர்வுதான். போஸ்ட்டல் ஓட்டுதான் எல்லாமே. வீட்டுக்கு ஓட்டுச்சீட்டு வந்துரும். மூணு வருசத்துக்கு ஒரு முறை  தேர்தல்.) இப்போ அஞ்சு டெர்மா இன்னிக்கு வரை  (15 வருசம்) இவரேதான் மேயர்.

சும்மாச் சொல்லக்கூடாது , ஊரைப் பார்த்தாவே பளிச்ன்னு இருக்கு. கிறிஸ்மஸ் அலங்காரங்கள் கூட இந்த அளவுக்கு எங்க கிறைஸ்ட்சர்ச்சில் இல்லை:( இத்தனைக்கும்  எங்கூர்தான்  தெற்குத் தீவின் மிகப்பெரிய ஊர். மூணரை லட்சம் மக்கள் இருக்கோம். தலைவன் திறமையால்தான் ஊரே ஜொலிக்குது போல.

 இப்போ  எங்கூருக்கு மேயரா இருப்பவர்.........ப்ச்.  அப்பவே அவரைத் தூக்கி இருப்பாங்க. நிலநடுக்கம் வந்து இவர் பதவியைக் காப்பாத்திருச்சு. அவசரக்காலத்தில்  கொஞ்சம் உழைச்சு பேர் வாங்கிட்டார். ஆனா ரொம்ப நாளைக்கு தாங்கமாட்டார். அடுத்த தேர்தலுக்குக் காத்திருக்கோம். பேச்சும் படாடோபமும் அதிகம். ரேடியோ  டாக் ஷோ ஆள். கேக்கணுமா?


டிம் ரொம்ப ஜாலியானவர்.  ஸ்போர்ட்டிவ்.   அடக்கம், பணிவு, உதவும் மனப்பான்மை, எளிமை இப்படி .... சொல்லிக்க்ட்டே போகலாம். போனவருசம்  செயிண்ட் ஜான்ஸ் ஆம்புலன்ஸ் சர்வீஸுக்காக   நிதி சேர்க்க , உலகத்துலேயே நீளமான  டிவி நேர்காணலில் பங்கெடுத்து ரெக்கார்ட் உண்டாக்கிட்டார். 28 மணி நேரம்! அம்மாடியோவ்!!!!  28 மணி நேரம் சிரிச்ச முகத்தோடு இருக்கணுமுன்னா......  செத்தேன் நான்:-)

டிம் ஷட்போல்ட் மூணு முறை கல்யாணம் கட்டுனவர்.   சட்டப்படி விவாகரத்துகள் செஞ்சபிறகுதான். இப்ப இருக்கும் மனைவி  இந்தியர்.  வக்கீலமா. (கொசுறுத்தகவல்)

இந்த ஊரின் முதல் ப்ரெஸ்பைட்டீரியன் சர்ச் இது.  பூட்டி இருக்குன்னு வெளியே  சுத்திப்பார்த்தோம்.  (சரித்திரம்  நம்பர் 12.)   10 ஃபிப்ரவரி  1915 வது  வருசம் கட்டிமுடிச்சு முதல் பூஜை.  பத்து லட்சம் செங்கற்கள். மொத்த செலவு  18,181 பவுண்ட்.  பெல் டவர்  32 மீட்டர் உசரம்.  நல்லா ஸாலிடா  நிக்குது.  தெருப் பார்த்த ரெண்டு  நுழைவாசல்களையும்  செங்கல் வச்சு மூடி இருக்காங்க. வாஸ்து தான் காரணமோ?

சுவரில் பதிச்ச சேதி ஒன்னில், 1844 வது ஆண்டு ஜெர்மனி நாட்டு மிஷனரி Rev. J F H  Wohlers  என்பவர் தன் மனைவியுடன் இந்த  ஊருக்குப்பக்கம்  ருஆபுகெ தீவில் ( Ruapuke island  15 KM from Bluff) வந்திறங்கினார். மவோரி இனத்துக்கு நிறைய சேவைகள் செய்தாரென்ற தகவல்  இருக்கு.



ஊருக்கு தண்ணி (குடிதண்ணீர்) சப்ளை செய்ய ஒரு வாட்டர் டேங்க்  வேணுமுன்னு  1888 ஆம் ஆண்டு கட்ட ஆரம்பிச்சு 1889 இல் கட்டி முடிச்சதுதான் இந்த வாட்டர் டவர்.  முதலில் எல்லா ஊருலேயும் இருப்பதுபோல இரும்புக்கம்பி கட்டி ஏத்தி வச்சதுதான் இந்த மேல்நிலைத் தண்ணித்தொட்டி.  1887 -1888 களில் மேயராக இருந்த டாப்பர்  E.A. Tapper , இதை ஏன் கலை அழகோடு கட்டக்கூடாதுன்னு  ஐடியா கொடுத்தார். ததாஸ்த்து!

நாப்பது மீட்டர் உயரத்துலே தண்ணி உக்கார்ந்திருக்கு.  மூணு லட்சம் செங்கற்கள் என்று சொல்லிட்டுப் போகமுடியாதபடி நல்லாக் கல்லுக்கணக்கு வச்சுருக்காங்க. நல்ல உறுதியானவைகள். சாதாரண செங்கற்கள் 2லட்சம்.  சிகப்பு நிறமுள்ள கற்கள் ஒரு 80 ஆயிரம்.  மஞ்சள் நிறத்திலொரு பதினைஞ்சாயிரம், கறுப்பு நிறத்தில் ஒரு நாலாயிரம், (ஆயிரம் குறையுதே...யாரைக் கேக்கலாம்? ) இப்படி ஸாலிடா கல் கணக்கு.   மேலே ஏறிப்போக  உள்ளேயே 112 படிகள். அங்கிருந்து பார்த்தால் ஊர் முச்சூடும் தெரியுமாம்.

ஹெரிட்டேஜ் ப்ரோஷர் முகப்பில் கூட இதன் படம்தான்.


ஞாயிறுகளில்  மட்டும் உள்ளே போய்ப்பார்க்க ஒரு ஏற்பாடு இருக்கு.  நாம் போனது  திங்கட்கிழமை என்பதில் எனக்குப்  பரம சந்தோசம்.  இல்லைன்னா, நம் வீட்டு கருடர்,  கட்டாயம் ஏறிப்பார்க்கக் கிளம்பி இருப்பார். எல்லாம் போன ஜென்ம வாசனை:-)

பழைய டேங்க் ஒரு பக்கம் கோபுரமா நிக்க, பெருகிவந்த மக்கள் தொகை அனுசரிச்சு இன்னும் புதுசா ரெண்டு வட்ட டேங்குகள்  முன்பக்கப் புல்தரையில் உக்கார்ந்துருக்குகள். பிரமாண்டமான வட்டம். நம்ம கெமெராவில் அடங்காத பிடாரிகள் :-(

தொடரும்..........:-)

கப்பலோட்டிய...............

கடல்சார் அருங்காட்சியகம். வாசலில் மூணு கொப்பரை!  உள்ளே போய்ப் பார்க்க கட்டணம் உண்டு, ஐ மீன்  காட்சியகத்துக்குள்ளே  போக! மூணு டாலர்.  நோட்டீஸ் போர்டுலே கறாரா ஒரு  தகவல். இங்குள்ள  ஒன்னு,   ஒன்லி ஃபார் பேயிங்  கஸ்டமர்ஸ்.  அப்படி என்னதான்னு பார்த்தால்  பளிச்சுன்னு மின்னும் படு சுத்தமான கழிவறை!  அதுக்குள்ளே(யும்) ஒரு  நோட்டீஸ் இப்படி.  சுத்தம் சுத்தம். எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.

காட்சியகம் ரொம்பப்பெருசொன்னும் இல்லை. இந்தச்  சக்கரம் சுத்தாதுன்ற சின்ன அறிவிப்போடு பெரிய ஸ்டீரிங் 'வீல் ' ஃபார் கப்பல் இருக்கு:-)  மனிதர்களின் சின்ன்ச்சின்ன ஆசைகள் இப்படி.... அதுக்காக சும்மா விடமுடியுமா? இது இல்லேன்னா வேற எதாவது கிடைக்காதா?

அந்தக் காலங்களில் கப்பல்களில் பயன்படுத்திய சாதனங்கள், ராட்சச சைஸ் தாம்புக்கயிறு  முதக்கொண்டு  காப்பர் லைட் வரை அங்கங்கே இருக்கு. சிம்னி விளக்கு, டைப்ரைட்டர்,  சில கப்பல்கள், படகுகளின் மாடல்கள். ஒரு நீராவிக்கப்பலின் முழு எஞ்சின் , நீர்மூழ்குபவர்களின்  உடைகள் , திமிங்கிலத்தின் எலும்புகள்,  அதன் வாய்க்குள் இருக்கும் வடிகட்டி  அமைப்பு (Baleen)முதுகுத்தண்டு வரிசை எலும்பில்   ஒன்னு (நல்ல பெரிய பாத்திரம் மாதிரி  இருக்கே!)

இந்தப் பகுதியில் காணப்படும் பெங்குவின் பறவை இனங்கள்(பாடம் பண்ணியது)

மாட்சிமைதாங்கிய மஹாராணி எலிஸபெத் வந்திருந்தபோது  அவுங்க போட்ட ஆட்டோகிராஃப்!'

கடந்து வந்த காலங்களில் துறைமுகம் எப்படியெல்லாம் இருந்து  இப்ப எப்படி மாறி இருக்குன்னு காமிக்கும் புகைப்படங்கள்,  கப்பல் அதிகாரிகளின் உடைகள்,  சர்வதேச  கோட் சார்ட், இப்படி ஏராளமா வச்சுருக்கங்க.

துறைமுகம் வியாபார மும்முரத்தில்  பயங்கர பிஸி.  ஏற்றுமதி அதிக அளவில் ஆனது ஆட்டிறைச்சிதான். 1984-1985 வருசத்தில் மட்டும் இங்கே ஆடு வெட்டும்  ஒரு கம்பெனியில்  2,464,880 ஆடுகளை வெட்டி அனுப்பியது ஒரு ரெக்கார்ட்.  அப்போ தொழிற்சாலையில் இருந்த  எல்லா ஆடுவெட்டிகளுக்கும்  ஒவ்வொரு கிறிஸ்டல் ஒயின் க்ளாஸ் கொடுத்து கௌரவிச்சாங்க(ளாம்) 48 மில்லியன் ஆடுகளில் கிட்டத்தட்ட ரெண்டரை மில்லியன்  போனாப்போகட்டுமுன்னு......  இங்கேயிருந்து போகும் ஆட்டிறைச்சிக்கு  இங்கிலாந்து, ஐரோப்பிய நாடுகளில் நல்ல மார்கெட் இருக்கு.  மாட்டிறைச்சிக்கும்தான்.   பைத்திய மாடு நோய்  (மேட் கௌ டிஸீஸ்)  இங்கே இல்லை பாருங்க.

கட்டிடத்தின் பின்புறக்கதவை விட்டு வெளியே போனால் பக்கவாட்டில்மோனிகா இருக்கிறாள். 103 வயசு. ஆனாலும் இளமையோடு இருக்காள் என்பதே அழகு!

1909 வது வருசம் இங்கெ எங்க ஊரில் (லிட்டில்டன்  கிறைஸ்ட்சர்ச்) கட்டுன படகு இந்த மோனிகா 2. ( அப்ப மோனிகா 1 யாராக இருக்கும்? ச்சீ ....மனசே அடங்கு!   ஐய்ய.....மோனிகான்னதும்  ...... பெரிய இடத்து விவகாரம் உனக்கு எதுக்கு? ) பத்து வருசம் பேங்க் பெனின்சுலாவில் சுத்தி உழைச்சதுக்குப்பிறகு கை மாறுச்சு. கல் குவாரி வேலை . ரெண்டே வருசம். பாவம் தாக்குப்பிடிக்க முடியலை போல. மீண்டும் கை மாறி   மீன்பிடிப் படகா ஒரு ஏழு வருசம்.  1937 இல் ஸ்டீவர்ட் தீவுக்குப் பக்கம்  சிப்பிப்பண்ணை (Oyster farm) வேலை.  பத்து வருசம் கழிச்சு  1947 இல் நீராவி எஞ்சினை டீஸல் எஞ்சினா மாத்துனதும்  ப்ளஃப் பகுதியில் ஓடும் படகுகளில்  இவள்தான் அதிவேக ராணின்னு பெயர் எடுத்தாள்.

ஆச்சு 100  வயசு. ஓய்வெடுக்கட்டுமுன்னு ப்ளஃப் அருங்காட்சியகத்துக்கு  1999 மே மாசம்  9 ஆம் தேதி , தானம் செஞ்சுட்டாங்க  ஓனர்ஸ்.  அப்ப இருந்து  இது  நம் பார்வைக்கு .  சாலையில் வரும்போதே கண்ணில் பார்க்கிற மாதிரிதான்  இருக்குன்னாலும் உள்ளே போய் பார்க்கணுமுன்னா  ம்யூஸியம்  டிக்கெட் வாங்கித்தான் போகணும்.

நான்  கப்பல் ஓட்ட....  இவர் ' அதோ அந்தப்பறவை போல வாழ வேண்டும்' பாடிக்கிட்டே ஆடினார்:-)))

பட்டியல்படி எனக்கு பார்க்க ஆசையா இருந்தது இன்னொரு சமாதி. இது கப்பல்களுக்கானது.  கடற்கரைச் சாலையில் இருந்து கொஞ்சம்  உள்ளே போகணும். துறைமுகத்தின் இன்னொரு கோடி.   Tide டைட் இல்லேன்னாதான் கண்ணுக்குப் புலப்படுமாம்.  நம்ம அதிர்ஷ்டம்   தண்ணி நிறைய இருக்கு.  நோ சான்ஸ்ன்னு  ப்ளஃபைவிட்டுப் புறப்பட்டோம்.   ஊர் எல்லையைத் தாண்டுமுன்  ஒரு வீட்டு முன்புறப் புல் வெளியில் ரெண்டு பெரிய சிங்கங்கள் ஒய்யாரமா  ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருந்தன. நல்ல ரசனை  உள்ளவர்கள் வசிக்கிறாங்க போல. கூடவே ஒரு போலார் கரடியும் தவளையும்.

30 கிலோமீட்டர். கூட்டமில்லாத சாலை 20 நிமிசம். பகல் ஒரு மணிக்கெல்லாம் அறைக்கு வந்துட்டோம். பகல் சாப்பாட்டுக்கு  எதிர் சாரியில் இருக்கும்  கடைகளை நோட்டம் விட்டால் ஒரு டர்க்கிஷ் கடை கண்ணில் பட்டது.  இன்னிக்கு வருசக்கடைசி நாள். நாளையும் மறுநாளும் அரசு விடுமுறை என்பதால்  இன்வெர்கார்கில் சமாச்சாரங்களை முடிஞ்ச அளவு இன்னிக்கே முடிச்சுக்கிட்டால் தேவலை. இங்கேயும் ஒரு ஹெர்ரிடேஜ் ட்ரெய்ல்  இருக்கே!



ப்ரோஷரைப்பார்த்தால் 18 இடம்.  ப்ளஃபைவிட ஒன்னு கூடுதல். இருக்காதா பின்னே இது உண்மையிலேயே அதைவிடப்பெரிய ஊர் இல்லையோ!  மக்கள் தொகை  அரை லட்சத்துக்கு மேலே!  ( சமீபத்திய  சென்சஸ் சொல்லுது  50,328 )



பதினெட்டில் ரெண்டு மூணுதான் உள்ளே போய் பார்க்கத் தோதாக இருக்கு.  மற்றவை எல்லாம் போறபோக்கில்தான்.  உள்ளூர் அருங்காட்சியகத்துலே  'டுவடாரா 'இருக்குன்னு கேள்வி. அதுவும் உசுரோட! அதை மட்டும் இன்றைக்கே முடிக்கணும்.  நல்லகாலமா மழை கொஞ்சம் நின்னுருக்கு. டான் தெருவுக்குள் நுழைஞ்சோம்.  அழகான பெரிய குடை.   சௌத்லேண்ட் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆஃப் டெக்னாலஜி  வச்சுருக்காங்க.    மழைக்கு ஒதுங்கிக்கலாமான்னால்  குடைக்குள் மழை:-)

இந்த  Southland Institute of Technology  தான் உள்ளூர்  Polytech.  ஆர்க்கிடெக்சர், ஃபேஷன், ப்ளம்பிங் தொடங்கி நர்ஸிங் , வெட்நரி நர்ஸிங் உள்பட 34 பகுதிகளில்  படிக்கும் ஏற்பாடு. அட்ராக்‌ஷன் என்னன்னா....இங்கே படிக்க  ட்யூஷன்  ஃபீஸ் இல்லை.  முற்றிலும் இலவசம். ஒரே  ஒரு கண்டிஷன் நியூஸி குடியுரிமை இருக்கணும்.  ஆஸி குடியுரிமை இருந்தாலும் ஓக்கேதான். (ரெண்டு நாட்டுக்கும் இடையில்  ஒப்பந்தம் இருக்கு.  பயணம் செய்யக்கூட  ரெண்டு நாட்டுக்கும்  விஸா வாங்க வேண்டியதில்லை)



எப்படி இப்படி ஸீரோ  ஃபீஸ் வந்துச்சு? கட்டுப்படி ஆகுமா?


1990களின் இறுதிகளில்  இன்வெர்கார்கிலின்  பணநடமாட்டம் குறைய ஆரம்பிச்சது. உலகின் மற்றபகுதிகளைப்போலவே டிப்ரெஷன்.  மக்கள் தொகை  கீழே போய்க்கிட்டே இருக்கு. வேலை தேடி மற்ற ஊர்களுக்கு சனம் போக ஆரம்பிச்சுருந்தது. வீடுகளின் மதிப்பெல்லாமும் அதலபாதாளத்தில் இறங்குது. உள்ளூர் இளைஞர்கள் எல்லாம் எதிர்காலம் என்னவாகுமோன்னு  செய்வதறியாது 'ஙே'ன்னு முழிக்கிறாங்க.


அந்த சமயம் பாலிடெக்கில் புது இன்சார்ஜா வந்த சீஃப் ஆஃபீஸர்  மிஸ் பென்னி சைமண்ட்ஸுக்கு (Southern Institute of Technology chief executive Penny Simmonds) புதுசா ஒரு ஐடியா உதிச்சது. இங்கே வந்து படிச்சால் கல்விக் கட்டணம்  இல்லை. இலவசமுன்னு சொன்னாங்க. ஆனால் இலவசமா கல்வி நிறுவனத்தை நடத்தமுடியுமா என்ன?  நாலுபேர் உதவி செஞ்சாத்தானே ?  அப்படியே ஆச்சு.   கம்யூனிட்டி ட்ரஸ்ட், சிட்டிக்கவுன்ஸில். சௌத்லேண்ட்  மாவட்ட கவுன்ஸில்,  இன்வர்கார்கில்   லைசன்ஸிங் ட்ரஸ்ட் ன்னு நாலுபேர் சேர்ந்து   ஏழேகால் மில்லியன் நிதி(3 வருசங்களில்)  அள்ளிவிட்டாங்க.


நியூஸியில் மாணவர்களுக்குக் கல்விக்கடன் அரசாங்கமே கொடுக்குது. படிச்சு முடிச்சு வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சதும் கடன் கட்டத் தொடங்கணும்.  இப்ப கல்விக்கடனுக்கு வட்டி ஏதும் இல்லை. ஆனா  அந்தக்காலக்கட்டத்தில்  வட்டி வேற இருந்ததால் அது பாட்டுக்கு  அசலோடு சேர்ந்து குட்டிப்போட்டுக்கிட்டேப் போகும். வட்டிவிகிதம் ரொம்பக் கொஞ்சமே என்றாலும் கூட:( இதனால்  வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சு சுமார் 15இல்லை 20 வருசம் கடனாளியாகவே இருப்பாங்க மாணவர்கள்.


வாழ்க்கையில் செட்டில் ஆகலாமுன்னா,  கல்விக்கடன் இருந்தால் வங்கிகள் வீட்டுக்கடன் கூட  கொடுக்காது. நம்மூர் வழக்கம்போல புள்ளைகளை கடனை உடனை வாங்கிப் படிப்பிக்க வேண்டிய  பொறுப்பு பெற்றோர்களுக்கில்லை. மற்ற செலவுகளுக்கு வாரம் 20 மணி நேரம் பகுதி நேர வேலை பார்த்துக்கிட்டே பசங்க படிச்சு முடிச்சுரும்.



இதையெல்லாம்  மனசுலே வச்சுக்கிட்டு  கல்விக்கடன் வாங்கவே வேணாமுன்னா இதைப்போல ஒரு பாக்கியம் வேறுண்டோன்னு   பாலிடெக்கில் படிக்க மாணவர்கள்  நாடு முழுவதிலும் இருந்து  வந்தாங்க.  ஆரம்பமே 1781 மாணவர்கள்.  அவுங்க மட்டுமா  இடம்பெயர்ந்தாங்க? கூடவே  அவர்கள் குடும்பமும்.  ஊர்  மக்கள் தொகை கூடக்கூட  அவர்கள் தேவைகளுக்கான வியாபாரம் பெருகுச்சு. வியாபாரம் பெருசானதும் வேலை வாய்ப்புகள்  கூடுச்சு. புள்ளைங்க ( மாணவர்களின்  குழந்தைகள்)  பள்ளிக்கூடம் போகணும் என்பதால் பள்ளிகளில் எண்ணிக்கை கூடி புது டீச்சர்களுக்கு வேலை கிடைச்சது. (வரப்புயர! மாதிரின்னு வச்சுக்குங்க)


மாணவர்கள் எண்ணிக்கையைப் பொறுத்தே கல்வி நிறுவனங்களுக்கு  அரசு நிதி உதவி  கிடைக்கும்  என்பதால்   அவைகளுக்கும் வருமானம் பெருகத் தொடங்கியது.  சுபம் சுபம். என்றானது.  வருசாவருசம் பாலிடெக்  மாணவர்கள் எண்ணிக்கை கூடிக்கிட்டே போய் இப்ப உச்சத்தில் இருக்கு.  12,000 பேர்.  அதுவும் இங்கே எங்கூர் (கிறைஸ்ட்சர்ச்) பாலிடெக்   நிலநடுக்கத்தில் அகப்பட்டு  பலவீனப்பட்டுப்போனதால்  படிக்கும் மக்களில் முக்காவாசிப்பேர்  சௌத்லேண்ட் போயிட்டாங்க.


பாலிடெக் நல்ல வளமையா நடப்பதால் சர்வதேச மாணாக்கர்களுக்கு  கட்டணம்  நியூஸியின் மற்ற தொகுதிகளைவிடக் குறைவு .  இதன் காரணமாகவும் எண்ணிக்கை கூடி இருக்கு.


என்னமா ஐடியா பண்ணிட்டேம்மான்னு  பென்னியின் புகழும் உச்சத்தில்.



இந்த  டொன் தெருவே கலை அழகோடு மின்னுது. மொத்ததில் இது பழைய ஊர் என்பதால் அந்தக்காலத்து கட்டிடக்கலையும் அம்சங்களும் நிறைந்தவைகள்  இன்னும் அப்படியே பராமரிக்கப்பட்டு பார்க்கவே ஒரு அழகா ஜொலிக்குது. பழைய கட்டிடங்களைப் பழுது பார்க்கணும் என்றாலும் ஒரிஜனல்  அழகு கெடாமல்தான் புதுப்பிக்கறாங்க. இவை விக்டோரியன்  அண்ட் எட்வேர்டியன் கட்டிடக்கலைகளாம்.

 ஆமாம்.... குடைக்கும் பாலிடெக்னிக் கல்விக்கும் என்ன சம்பந்தம்?  கல்விக் கொடை என்பதை கல்விக் குடை ன்னு  யாராவது  'முழி' பெயர்த்திருப்பாங்களோ?


தொடரும்.........:-)

காலத்தில் பின் நோக்கிப் போகலாமா?

நியூஸி நாட்டின் வயசு  வெறும் 173 என்பதால்  இருபத்தியஞ்சு வருசத்துக்கு முன்னாலே நடந்ததெல்லாம்கூட சரித்திரம்தான். அதென்ன 25?  அப்பதானே நாங்க இங்கே வந்து குடியேறினோம்:-) இது எங்கள் வெள்ளிவிழா ஆண்டு, கேட்டோ!


தென்கோடி ஊரான  ப்ளஃபைப் பற்றிய சமீபத்திய  அறிக்கை சொல்லுது,  மொத்த சனமே 1938தானாம்.(இந்த எண் வருசத்தைக் குறிக்குதுன்னு தவறா நினைச்சுக்காதீங்க! மக்கள் தொகையே இம்புட்டுதான்)

 கடலின்  கரை ஓரமாகவே   மெரீன் பரேடு சாலை ஓட,  எதிர்ப்புறம்  இருக்கும் 871 அடி  உயரக் குன்று( ப்ளஃப் ஹில்ஸ்)   மேற்கு பார்த்த சரிவு முழுசும்  காட்டுப்பகுதி. கிழக்குப் பார்த்த சரிவிலே வீடுகள்.  எல்லாமே கடலைப் பார்த்தபடி.    பெரிய தெருக்களா ஒரு நாலைஞ்சு. அங்கிருந்து பிரியும் குறுக்குத் தெருக்களா ஒரு பத்திருவது.  முக்கிய கட்டிடங்கள் எல்லாம் இந்த மெரீன் பரேடில்தான். இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் கிடைச்சால் வீடுகளை எண்ணிக்கூட பார்த்திருக்கலாம்.!  ஆயிரம் இருக்குமோ?  சிலர் கோடைகால விடுமுறைக்காக  கடல்பார்க்கும் வீடுகளை வாங்கிப்போட்டுருக்காங்க.

இங்கே இந்த துறைமுகம் இல்லைன்னா  இவ்வளவு சனம் கூட இருக்காது; இது நாட்டின் கடைசித் துறைமுகம்.  பக்கத்துலே டிவாய் ( Tiwai)என்னும்  இடம்  ஒன்னு இருக்கு. கரைப்பகுதி கொஞ்சம்  மூக்கு நீண்டுபோய்  கடலில் முடியும் இங்கே. Aluminium Smelter ஒன்னு இங்கே இயங்குது. உலகின் பெரிய 20 ஸ்மெல்ட்டர்களில் இதுவும்  ஒன்னு.  காற்று மாசு படவேணாமுன்னு ரொம்பத்தள்ளிக் கடலுக்குப்பக்கம் வச்சுருக்காங்க போல!   நாம் இங்கே கடற்கரைச் சாலையில் இருந்தே  தொலைவில் இருக்கும் அதைப்பார்க்கமுடிகிறது.  ஊர் மக்களில் பாதிப்பேருக்கு இங்கேதான்  வேலை.

நியூஸி சரித்திரத்திலே பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு சமாச்சரமுன்னா 1813வது ஆண்டு  வியாபாரம் செய்ய எதாவது ச்சான்ஸ் கிடைக்குமான்னு   வெள்ளையர்கள் இந்த ப்ளஃப்  பக்கம் வந்துருந்தாங்களாம். அந்தக் கப்பலின் பெயர்  Perseverance. கிபி 1770  ஆண்டு முதலே எங்கள் அண்டைநாடான  அஸ்ட்ராலியாவை  பிரிட்டிஷ் அரசு  அவர்களுடைய காலனி நாடுகளிலொன்றாக ஆக்கி வச்சுருந்தது.   அங்கே கால் குத்திய  பின்  அக்கம்பக்கம் வேற  புது இடங்களைத்தேடி வந்த கப்பல்தான் இது.


அந்தக்காலக்கட்டத்தில் திமிங்கிலவேட்டைக்கான முக்கிய இடமா இது ஆகிப்போனதால்  அது சம்பந்தப்பட்ட வேலைகளுக்காக சனம்  குடிவந்தபோது ஏற்பட்ட ஊர்தான் இது.  கடலில் இருக்கும் முக்காவாசித் திமிங்கலங்களைக் கொன்னு வாயிலே போட்டுருந்தாங்க.  திமிங்கில எண்ணெய் காய்ச்சி எடுத்த   கொப்பரைகள் எல்லாம் ம்யூஸியத்தில் வச்சுருக்காங்க.

ஹெரிட்டேஜ் ட்ரெயில் ப்ரோஷரில்  ஒன்று இரண்டு மூன்றுன்னு வரிசைப்படுத்தி அழகாப்போட்டு வச்சுருப்பதால் நமக்கு அதையெல்லாம் தரிசனம் செஞ்சுக்கிட்டே போவது எளிதுதான். ப்ளஃப்  கன்பிட் பாய்ண்ட் க்கு போனோம்.  நல்ல ஏற்றத்தில் போய் தெற்கு மூலைக்காத் திரும்பணும். இரண்டாம் உலகப்போர்  நடந்துக்கிட்டு இருந்த காலக்கட்டம்.  நாட்டுக்குப் பாதுகாப்பு வேணுமுன்னு  15,085 பிரிட்டிஷ் பவுண்ட்  செலவு செஞ்சு  கட்டுன அதிக உறுதியான காங்க்ரீட்  கட்டிடம்.  குண்டு போட்டால் கூட அழியாது. அப்படி ஒரு ஸ்ட்ராங்.  ஆமாம்..... நாங்க இங்கிருந்து குண்டு போட்டு  எதிரியைத் துரத்துவோமுன்னு பீரங்கி வைக்கும் மேடை அமைச்சு பீரங்கியை ஏத்தி வச்சுக் ஜப்பான்காரனுக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருந்த இடம்.

படைவீரர்கள் தங்க, சகல வசதிகளோடு ஃபென்ஸ் கூடப்  போட்டுக் காபந்து  பண்ணி வச்சுருந்தாங்க. கட்டி முடிச்சுக் குடிவந்தது  11 டிசம்பர்  1942.  "வரட்டும்,  அவனை.........."   அவன் வருவான்னு  தேவுடு காத்து அவன்  இனி வரப்போறதில்லைன்னு  1944 ஆகஸ்டு மாசம் இழுத்து  மூடிட்டுப்போன இடம்.  மூடுபனித்திரை  இல்லாத சமயம்   ஸ்டீவர்ட் தீவு தெரிஞ்சாலும் தெரியுமாம். நானும்  பீரங்கி மேடையில் ஏறிப்பார்த்தேன்...ஊஹூம்.....:)

சரித்திரக்குறிப்புகள் எல்லாம் விளக்கித் தகவல்கள் வச்சுருக்காங்க.  படிச்சுப் பார்த்தோம்.

அடுத்த இடம்  வார் மெமோரியல். நாட்டுக்காக உயிரிழந்த  இந்த ஊர் மக்களின் பெயர்கள் பொறிச்ச நடுகல்.  கண்ணில் படாமல் தப்ப முடியாதபடி  கடற்கரைச் சாலையிலேயே இருக்கு.

பே வியூ ஹொட்டேல். 1892 இல்  மாடி வச்சுகட்டினது. நாலு விருந்தினர்  அறைகள். (ஹாஹா..... நாலு பேர் இருந்தால் கூட்டம் என்று கொள்க!!!)  குதிரை லாயம், வொர்க்‌ஷாப். பெரிய புல்வெளி, காய்கறித்தோட்டம்  இப்படி சகல வசதிகளோடு 1908 வரை  நடத்துனவர்  Joseph Metzger.  விருந்தினர்களுக்கு ஹோம்ஸிக் வராமல் அவுங்களே லானைப் புல்வெட்டிப் பராமரிச்சு, (குதிரைகளை மேயவிட்டு?)  காய்கறித் தோட்டத்தில்  விளைச்சல் பார்த்து  ப்ரெஷ் காய்களை ஆக்கித் தின்னுக்கலாம். போல!!!


 Joseph Metzger காலத்துக்குப்பின் பல கைகள் மாறி 1938 வரை தாக்குப்பிடிச்சது  ஹொட்டேல்  பிஸினெஸ். அப்புறம் சரித்திரமா மாறி நிக்குது. இதுவும் இதே மெயின் சாலையில்தான். வண்டியை விட்டு இறங்காமல் பார்த்தோம், க்ளிக்கினோமுன்னு போகலாம்:-)

பட்டியலில் அடுத்த ஐட்டமும் ஒரு ஹொட்டேல்தான்.  க்ளப் ஹொட்டேல். அந்தக்கால ஸ்டைலில் கட்டியது. உள்ளே  ரொம்ப நல்லா இருக்கு(மாம்)  இருக்கட்டும்.  தொட்டடுத்து  பழைய தபால் நிலையக்கட்டிடம். . 1899 வது வருசத்தில் மட்டுமே 75 985 கடிதங்கள்  இந்த ஊரில் இருந்து  வெளியே போயிருக்காம். அரண்டு போயோ என்னவோ  புதுசா தபால் நிலையம் வேணுமுன்னு மறு வருசமே (  1900 )கட்டி இருக்காங்க. படத்தில் உள்ள  கட்டிடத்தைக் காணோமேன்னு தேடுனா...... இப்ப நிறத்தை மாற்றி அலங்காரம் செஞ்சு இது ப்ளஃப் லாட்ஜா  இயங்குது!

இருபதாயிரம்  சாக்குமூட்டை  கோதுமை தானியம் சேகரிச்சுவச்ச இடம், ஒரு லட்சம்  சாக்குமூட்டை ஆட்டு ரோமம், ஆட்டுத்தோல்கள் வச்ச குடோன் இப்படி 'சரித்திரம்'(!!!!) சொல்லும்  சில இடங்களையெல்லாம்  'இன்னொருக்கில் ஆகட்டே'ன்னு விட்டுட்டு எனக்கு  இண்ட்ரஸ்டிங்கா இருந்த  ஒரு இடத்துக்குப் போனோம்.

 உள்ளூர் சரித்திரத்தில் இடம்பெற்றவர்களைவிட  சரித்திரமாகவே ஆகிப்போனவர்கள்  உறங்கும் ப்ளஃப் கல்லறைத்தோட்டம்.  நல்ல சிறு குன்றின்மேல் இருக்கு.  அங்கிருந்து பார்த்தால்  வெட்டவெளியில் தெரியும் கடல்.  அருமையான கடல் காற்று. ஹாய்யா படுத்துருக்கலாம்.

தோட்டத்தின் முகப்பில் வலது பக்கம்  கண்டெய்னர் போன்ற  ( ஐயோ.... எங்கூரில்  நிலநடுக்கம் வந்த பிறகு கண்டெய்னர்கள்தான் ஊர்பூராவும். கடைகள், மால்கள்,  இடிந்த கட்டிடங்கள்  மேலும் சரியாம முட்டுக் கொடுக்க , இன்னும்  சாலை ஓரங்களில்  மதில் சுவர்களாக்கூட  இருக்கு. பொழுதன்னிக்கும் பார்த்துப்பார்த்து,   மெட்டல் ஷெட்டுகள் கூட கண்டெயினராத் தோணுதே!) ஒரு  ஷெட்டில்  கல்லறையில் மீளாத்துயிலிலாழ்ந்திருப்பவர்களைப்பற்றிய விவரங்கள் வச்சுருக்காங்க.  உள்ளுர் நகரசபையில்   1917 வது ஆண்டு தீ விபத்து ஏற்பட்டு  இறப்பு ஆவணங்கள்  முக்கால்வாசி எரிஞ்சு போச்சாம்.  சம்பந்தப்பட்டக் குடும்பத்தினரிடமும்  கல்லறைகளில்  செதுக்கி வச்சுருக்கும்  தனிப்பட்ட விவரங்களையும்  சேகரிச்சு இப்ப இப்படி ஒரு ஏற்பாடு)

கல்லறைகளுக்கு எண்கள் கொடுத்து பக்காவா ஒரு வரைபடம்!  நமக்கு யாரையாவது  பார்க்கணுமுன்னா,  பேர் வரிசையில்  பார்த்து  வரைபடத்தின் உதவியால் டக்ன்னு அங்கே போய் நிக்கலாம்.

சில குடும்பக் கல்லறைகள் ஒரே இடத்தில்  ஏற்பாடு செஞ்சு அங்கே  ஹெட் ஸ்டோனில்  அங்கிருப்பவர்கள் விவரம் எல்லாமும் செதுக்கி வச்சுருக்கு.  அந்தந்தக் குடும்பத்தினரின் பணம் ,மனம் அனுசரிச்சு நடக்கும் சமாச்சாரங்கள் இவை.

இங்கே  முதல்முதலாக புதைக்கப்பட்டவர்  ஜான் ஃபாக்ஸ் ஓவரிங்ஹாம். 3 டிசம்பர் 1860.

 நியூஸியின் பிரதமரா ரெண்டு முறை பதவியில் இருந்த  ஸர் ஜோஸஃப் ஜியார்ஜ் வார்ட்  (Sir Joseph George Ward) கூட இங்கேதான் இருக்கார் , தன் மனைவியுடன்.



இந்தக் கல்லறைத் தோட்டம்  ஹெரிட்டேஜ் ஸைட்டாக  பதிவு செஞ்சுட்டதால் இப்ப புதுசா வர்றவங்களுக்கு  இங்கே இடம் இல்லை.  சமீபத்திய கல்லறைகள்  வேற எங்கோ இருக்கணும். கல்லறைக்கு தொட்டடுத்த தெருவில் வீடுகள் எல்லாம்  ஒன்னுபோல  இருக்கு.

கடல் நோக்கிக் கீழிறங்கும் தெருவின்  கோடியில் மெயின் ரோடு சேரும் இடத்தில் ஒரு ஓரமா  பார்க்க வேண்டிய  வரிசை எண் 4.  பழைய பிரதமர் ஜோஸஃப் வார்ட்  அவர்களின் உருவச்சிலை.  இருக்குமிடம் தெரியாமல்  நிக்கறார்.  நாம் ஊருக்குள் வந்ததும்  துறைமுகத்துக்குத் திரும்பின  அதே  இடம். தலையை வலப்பக்கம்திருப்பி இருந்தால்  கண்ணில் பட்டிருக்கலாம்.

அப்பா சரியான குடிகாரர்.    ஆயுசு வெறும் 31.  அப்ப ஜோஸஃப் வார்டுக்கு 4 வயசு. அம்மா ஹான்னா (Hannah)  கஷ்டப்பட்டு புள்ளையை வளர்க்கறாங்க. பிழைப்பு தேடி  மெல்பெர்ன்(அஸ்ட்ராலியா)  நகரில் இருந்து  7 வயசு ஜோஸஃபோடு   கேம்பெல்டௌன் என்ற  இடத்துக்கு  வந்து சேர்ந்தாங்க.  அப்ப ப்ளஃபுக்கு   இதுதான் பெயர்.


இந்த  ஊரைப்பற்றிய சுவாரசியமான  சேதி ஒன்னு.  1824 ஆம் ஆண்டு  ஜேம்ஸ் ஸ்பென்ஸர் என்பவர் இந்தப்பக்கம் வந்தவர்  திரும்பிப்போய்  இந்தமாதிரி ஒரு நிலப்பகுதியைக் கண்டேன். கடலும் மலையுமா இருக்குன்னார்.  கதை விடுகிறார் என்று நினைச்ச மக்கள்  ' ஓல்ட் மேன்'ஸ் ப்ளஃப்'  என்று சிரிக்க  அதுவே பெயரா நின்னு போச்சு 1856 வரை. அதுக்குப்பிறகு  கேம்பெல்டவுன் என்றாச்சு.   1917 மார்ச் ஒன்று முதல்  மீண்டும் பழைய பெயரின் பின்பாதியை அதிகாரபூர்வமா  மாற்றினாங்க . இன்றுவரை இது ப்ளஃப்.


 திமிங்கில வேட்டையால் ஊரே ஜே ஜேன்னு பிஸியா இருக்கு.  தொழிலுக்கு  வந்து போற மக்கள்  அதிகமா இருந்ததைக் கவனிச்சு, ஒரு ஹொட்டேல் தொடங்குனாங்க  இந்தம்மா.  கொஞ்ச முன்னால் க்ளப் ஹொட்டேல் பார்த்தோம் பாருங்க. அதுதான் இது. வியாபாரம் நல்லா நடந்தது.  ஜோஸஃப் வளர்ந்து வரும்போதே  வியாபார நுணுக்கங்களைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டார்.  வயசு 13 ஆச்சு. ஹைஸ்கூல் போறதுக்குள்ளே பக்கத்து கட்டிடமான போஸ்ட் ஆபீஸில் வேலை கிடைச்சது.  வேலை , பிஸினெஸ் இப்படி வாழ்ந்து கடைசியில் அரசியலுக்கு வந்துட்டார். 21  வயசுலே கேம்பெல்டௌன்  கவுன்சிலர்.  அப்புறம் மூணே வருசத்தில்  மேயர்.   ஏழு வருசம் டவுன் தந்தை:-)   இதுக்கிடையில் ப்ளஃப் ஹார்பர் போர்ட் மெம்பரா  1917 வரை சேவை.  இன்னொருக்கா மேயர் ஆகும் சான்ஸ் கிடைச்சு அது ஒரு ரெண்டு வருசம்.  அடுத்ததா   இன்வெர்கார்கில் தொகுதிக்கு  பாராளுமன்ற  உறுப்பினர்.  மந்திரி சபையில் இடம் கிடைச்சது.  அதுக்குப்பிறகு  பிரதமராகவும் ரெண்டு முறை பதவியில் இருந்துட்டார்.  இரண்டாம் முறை பிரதமராக இருந்தப்ப  உடம்பு சரி இல்லாமப்போய், பதவி காலம் முடியுமுன்பே வேலையை ராஜினாமா செஞ்சார்.  நாற்காலியை தூக்கியெறிஞ்ச    ஒன்னரை மாசத்தில் தன்னுடைய 74 வயதில்  மேலுலகம் போயிட்டார்.


 ஊருக்குள்ளே எங்கெ போனாலும் எதாவது ஒரு சம்பந்தம்  இவுங்க குடும்பத்தோடு இருக்கு.

ரொம்ப நல்ல மனிதரா இருந்தாருன்னு கேள்வி.



தொடரும்............:-)


  பதிவுலக நண்பர்களுக்கும், துளசிதளம் வாசகப் பெருமக்களுக்கும் பொங்கல் திருநாளுக்கான இனிய வாழ்த்து(க்)கள்.