எவ்ரிடே மனிதர்கள் -20 இந்திரா காந்தி

இந்திரா காந்திக்கு ஆஸ்த்துமா. இன்னிக்குக் கொஞ்சம் இழுப்பு கூடுதலாவெ இருக்காம். அடடா.... சரி, போய்ப் பார்த்துட்டு வரலாமுன்னு போனேன். பக்கத்து வீடுதானே?


ரொம்பக் குறுகலான மாடிப்படி. ஏந்தான் இப்படிக் கட்டி இருக்காங்களோ? இருட்டு வேற.தடுமாறிகிட்டே ஏறுனேன். மேல் படிகிட்டே நெருங்கும்போதே 'ஹ்ஙே ஹ்ஙே'ன்னு சத்தம்.பதறிக்கிட்டு உள்ளெ ஓடுனேன். என்னப் பார்த்ததும் 'சட்'னு கட்டிலிலே இருந்து எழுந்தாங்க.


குண்டுமில்லாம ஒல்லியாவும் இல்லாம நடுவாந்தரமான உடம்பு. தோளைத் தொடும் சுருட்டை முடி கம்பிகம்பியா பரந்துருக்கு. அதுவும் வலியிலெ படுத்துப் புரண்டதுலே இன்னும் 'பம்'னு ஆகியிருக்கு.


"வெறும் ஸ்வாசமுட்டல் தன்னே....பேடிக்கண்டா.... பதிவா.........."


அடக்கடவுளே! இப்படி இழுக்குது. ஆனா " ச்சும்மா மூச்சுத்திணறல்தான்.
பயப்படாதே.வழக்கமா வர்றதுதான்" ன்னு சொல்றாங்களே.
ம்......... அதுலேயும் உண்மை இருக்கு போல. "ஆஸ்த்துமாக் காரனுக்கு அழிவில்லே'ன்னு ஒரு பழமொழிஇருக்குல்லே? அதான் எல்லாரும் வேலைக்கு, பள்ளிக்கூடத்துக்குன்னு கிளம்பிப் போயிட்டாங்க.
வீட்டை சுத்திப் பார்வையை ஓட்டுனேன். பெரூசா ஒரு அறை. ஹால்ன்னே சொல்லலாம். அதுலெயேஒரு பக்கம் மேஜை ஒண்ணு போட்டு கேஸ் அடுப்பு உக்கார்ந்துருக்கு. அதுக்கு அந்தண்டைப் பக்கம் இருக்குற மோரியிலெ பாத்திரங்களா இறைஞ்சு கிடக்கு. இந்தப் பக்கம் ரெண்டு கட்டிலுங்க தலையும் தலையும் ஒட்டுறமாதிரி கிடக்கு. பின் பகுதியிலே இன்னுமொரு மாடிப்படி. ச்சும்மா பாக்கறதுக்கு ஏணிமாதிரி இருக்கு. மேலே இருந்து பளிச்சுன்னு சூரியன் அடிக்குது.


என் கண்ணு போற போக்கைப் பார்த்துட்டு, மேலே ஒரு கட்டில் போட்டுருக்கு. ஷெரீபோட இடம்ன்னுசொன்னாங்க. அட! வெளியே இருந்து பார்க்கும்போது நம்ம வீட்டுக் கூரை உயரம்தான் இருக்கு இந்த வீட்டுக்கும். இங்கே மட்டும் எப்படி மேலெ ரூம்? ஏறிப்போய்ப் பாருங்கன்னு சொல்லி வாய்மூடுறதுக்கு முன்னே அந்த ஏணியிலே கடகடன்னு ஏறிட்டேன். பத்துப்படி இருந்தாலெ ஜாஸ்த்தி. மேலே உயரம் ரொம்பக் குறைஞ்ச இடம். 'அடிமைப்பெண் எம்ஜிஆர்' மாதிரிதான் நிக்கணும், நடக்கணும். அங்கெ இருந்தஒரு மரச்சட்டம் போட்ட, வெள்ளை நாடாவுலே பின்னி இருந்த கட்டிலும், பக்கத்துலெ இருந்த ஸ்டூலும் எதோ பொம்மை வீட்டுக்குள்ளெ பார்க்கறது போலத்தான் தெரிஞ்சது. மேல் படிக்கட்டுலேயே நின்னுபார்த்துட்டு இறங்கிட்டேன்.


பாத்திரம் தேச்சுக் கொடுக்கவான்னு கேட்டேன். 'அதெல்லாம் வேணாம். அடுத்த வீட்டுலெ வேலை செய்யும் பொண்ணை கொஞ்சம் இங்கே வரச்சொன்னேன்னு சொல்லிருங்க, நீங்க கீழே போகும்போது' ன்னுட்டாங்க.


நாலு புள்ளைங்க. மூத்தது ரெண்டும் ஆண், கடைசி ரெண்டும் பொண்ணு. பெரியவனுக்கு 12 வயசு. அவந்தான் அந்த 'மச்சு'லெ இருக்கறவன். ரெண்டாவது பையன் பயங்கர வாலாம். சமாளிக்க முடியலைன்னு அம்மா வீட்டுலெ விட்டுருக்காங்க. உள்ளூர்தான். பொண்ணுங்க ரெண்டும் ஏழும், அஞ்சும் வயசுலே.


வசதியான குடும்பத்துப் பொண்ணுதான். ஆனா வீட்டுக்கு மூத்தது. அடுத்தடுத்து தம்பி, தங்கைன்னு ஆறுபேர்.அதனாலெ படிக்க வைக்கலை. வீட்டுலே மத்த புள்ளைங்களைப் பார்த்துக்கணுமே. போலியோ வந்து ஒரு கால் கொஞ்சம் வளைஞ்சு ச்சூம்பி இருக்கும். புடவையில் ஒண்ணும் தெரியாதுதான். ஆனா நடக்கறப்ப லேசா விந்தி விந்தி.........


கல்யாணம் கட்டுனதும் சொந்தத்துலெதான். அப்பாவோட சொந்தம். அதுனாலெயே அவுங்க அம்மாவுக்கு அவ்வளவா மருமகனோடு பிரியம் இல்லையாம். மருமகனுக்கு சீர் செனத்தியாத் 'தான்' நடத்திக்கிட்டு இருந்த ஓட்டல்களில்ஒண்ணைக் கொடுத்தாரு மாமனார். அதை அவர் வச்சுப் படைக்கலை. எல்லாம் போச்சு. கொஞ்ச நாள் இப்படி அப்படியா இருந்து இன்னொருக்கா செலவு பண்ணி அதையே நல்லா சீராக்கிக் கொடுத்தார். அதுவும் போச்சு. வியாபாரமுன்னா கவனம் வேணுமுல்லே? இப்ப இன்னொரு ஓட்டலிலே மேனேஜரா( அப்படித்தான் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கார்) இருக்கார்.
அங்கே ஓட்டலுக்கு அன்னன்னிக்கு வேண்டிய சாமான்களை இவரே போய் மார்கெட்லே பார்த்து நல்லதா வாங்குவார். பத்து மணிக்குத்தான் கிளம்புவார். அவரோட சைக்கிள் நம்ம வீட்டு மாடிப்படி வளைவிலெதான் நிக்கும்.சிலநாள் நம்ம இ.கா( இந்திரா காந்தி)யும் அவர் கூடவே போவாங்க. வீட்டு சாமானெல்லாம் வாங்கிக்கிட்டு ஒரு ஆட்டோவுலே வந்துருவாங்க.


அருமையா சமைப்பாங்க. என்னைப்போல ஒரு கறி, ஒரு குழம்புன்ற கதையே இல்லை. அஞ்சாறுவகைதான். பக்கத்து வீடாச்சா.... அவுங்க பால்கனி வெரந்தாவும், நம்மதும் ஒட்டுனாப்போல இருக்கும். ச்சின்னக்கிண்ணத்துலே வச்சுக் கையை நீட்டுனாப் போதும். நானும் விசேஷ நாளுன்னா இப்படித் தான் பலகாரங்களைஅனுப்புவேன். சம்பிரதாயம் பார்த்துக்கிட்டு அங்கே கொண்டு கொடுக்கற வேலையெல்லாம் ஆவாது. போனா...நாலஞ்சு குடும்பங்களைத் தாண்டிப் போகணும். ஒருத்தருக்குக் கொடுத்து ஒருத்தருக்குக் கொடுக்கலைன்னா நல்லா இருக்காதுல்லையா? அதான் இந்த 'ரகசிய உடன்படிக்கை':-)))


வீட்டுக்காரர் சரியா இல்லையேன்னு உள்ளூக்குள்ளே கவலை. வீட்டுச்செலவுக்கு முக்காவாசி அம்மா வீட்டுலே இருந்து வர்ற உதவிதான். பிள்ளைங்க நாலு ஆயிருச்சே, எப்படி வளர்க்கப் போறொம், பெருசாக ஆக செலவு கூடுமேன்னு. இதுலே அப்பப்ப இப்படி ஆஸ்த்துமா அட்டாக். தானே ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு சரியாயிருவாங்க. சீக்கு பழகிப்போனதாலெ யாரும் கண்டுக்கறதில்லை. படுத்துக்கோன்னு சொல்லிட்டு அவுங்கவுங்க வேலையைப் பார்க்கப் போயிருவாங்க. தம்பிங்களுக்குக் கல்யாணம் பேசிக்கிட்டு இருக்காங்க. பொண்டாட்டிங்க வந்தா இப்பக் கிடைக்கிற உதவிக்கு பங்கம் வருமோன்னு ஒரு உறுத்தல். என்கிட்டே மட்டும் கவலைகளைப் பகிர்ந்துக்குவாங்க.


உடம்பு நல்லா இருந்தா ஆளைக் கையிலே பிடிக்கமுடியாது. கலகலன்னு பேசுவாங்க. மத்யானமா நம்ம வீட்டுக்கு வந்து மாடிப்படியிலே உக்காருவாங்க. வர்றப்பயே 'நியூஸ்' கொண்டு வருவாங்க. எல்லாம் 'தாஜா கபர்'தான்! பக்கத்துலே இருந்து பார்த்தமாதிரி சம்பவங்களை விவரிப்பாங்க. எல்லாம் அவுங்க புருஷன், அங்கே சிட்டிக்குள்ளே நடந்ததாக(???)சொன்ன கதைகள்!!!!! சொல்ற கதையிலே(??) முக்காவாசியை தாராளமாத் தள்ளுபடி செஞ்சுறலாம்.கீழே வீட்டுக் குடித்தனக்காரர்கள் எல்லாம் இந்த 'சபை'யில் வந்து கூடுனாலும் ஒரு மாதிரி நமுட்டுச் சிரிப்போடு ( முகத்தை ஒரு பக்கம் மறைவாத் திருப்பிக்கிட்டுத்தான்) கதை கேப்பாங்க.


நம்ம பங்குக்கு ச்சும்மா இருக்க முடியுமா? நம்ம வீட்டுலே தினமும் வாங்குற பேப்பர்லே (த டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா)வந்த நியூஸை எடுத்து விடுவேன். அதெல்லாம்தான் முந்தியே தெரியுமேன்னு ஒரே அடி அடிச்சு விடுவாங்க நம்ம இ.கா.:-))


மக்கள்ஸ் ஏன் இவுங்க பேச்சை, விருப்பம் இல்லாட்டியும் பொறுமையாக் கேக்கறாங்களா? ஒண்ணாவது டைம் பாஸ். ரெண்டாவது அரிசியிலே கல் பொறுக்கிக்கிட்டு, காய்கறி நறுக்கிக்கிட்டு, பச்சைப்பட்டாணி உறிச்சுக்கிட்டுக் கை வேலையில் இருக்கும்போது களைப்புத் தெரியாம இருக்க ரேடியோ (டிவி பரவலாவராத காலம்)மாதிரி ஒரு பொழுது போக்கு. எல்லாத்தையும் விட முக்கியமானது இவுங்கதான் நாங்க இருந்த வீட்டுக்குச் சொந்தக்காரரோட மகள்.


நாங்க ஊரைவிட்டுப் போயி எட்டு வருசம் கழிச்சு, ஒரு விடுமுறையிலே அந்த ஊருக்குப் போயிருந்தொம். நம்ம மக்கள்ஸ் எப்படி இருக்காங்கன்னு பார்க்க அங்கே போனோம். பசங்க பெரியவங்களா இருந்தாங்க. ச்சின்னப்பொண்ணு ரொம்பவே அழகு. பெரியவளும் நல்லாவே இருந்தாள். மூத்த பையன் காலேஜ்லே படிக்கிறானாம். இந்த வருசம் கடைசியாம்.
நாலு வீடு தள்ளி நமக்குத் தெரிஞ்ச இன்னொரு பொண்ணு துணிங்க தச்சுக் கொடுக்குது. எக்கச்சக்க பிஸினெஸ்ஸாம். அதனாலெஅந்தப் பொண்ணு வெட்டிக் கொடுக்கற துணிகளை இவுங்க 'அவுட் ஒர்க்கர்'ரா தச்சுத் தராங்களாம். கையிலே நாலுகாசு தாராளமாப் புழங்குதாம். வீட்டுலெ கலர் டிவி முழங்கிக்கிட்டே இருக்கு. அதுலே ஒரு கண்ணும், மெஷின்லேஒரு கண்ணுமா நேரம் போயிருதாம். முந்தி மாதிரி மாடிப்படி சபை எல்லாம் கூடுறது இல்லையாம். யாருக்கு நேரம் இருக்கு? இப்பதான் 24 மணி நேரம் டிவி வந்துருச்சேன்னாங்க இ.கா.


இந்த தொலைக்காட்சி வந்ததுலெ இப்படி அயல்பக்கத்து ஜனங்களோட நட்பா இருந்து பேசற பழக்கம் கூடப்போயிருச்சு பார்த்தீங்களா? இது நல்லதா இல்லெ கெட்டதா?


'எல்லாம் தெரிஞ்ச ஏகாம்பரி'யா இருக்காங்களேன்னு, இவுங்களுக்கு இந்திரா காந்தின்னு பேர் வச்சதுகூட நாந்தான்.


அடுத்த வாரம்: ராமன்


நன்றி: தமிழோவியம்

பூப்பூக்கும் ஓசை????

மக்கள்ஸ்,


டீச்சர் வகுப்பை விட்டு வெளியே ஒரு சின்ன வேலையாப் போகும்போது எதாவது ஒருபாடத்தைப் படிக்கும்படி சொல்லிட்டுப் போவாங்க.


எங்க டீச்சர் எப்பவும் ரெண்டு மூணு கணக்கைக் கொடுத்துட்டு செஞ்சு வைக்கணுமுன்னு சொல்லிட்டு ஒரு பத்து நிமிஷம் எஸ்கேப்.

இதெல்லாம் அந்தக் காலப் பள்ளிக்கூடங்களில்.

இப்ப?

இந்தப் படத்திலிருக்கும் பூ என்ன பூன்னு கண்டு பிடிச்சு வையுங்க.நான் ஒரு அஞ்சு..........க்கு வெளியே எட்டிப் பார்த்துட்டு வந்துடறேன்.

இன்னிக்கு தாவரயியல் வகுப்பா இருந்துட்டுப் போகட்டுமே:-)

எவ்ரிடே மனிதர்கள் -19 மீனாட்சியம்மா

"அங்கோட்டா இங்கோட்டா?"

" அங்கோட்டுதன்னே"

கையிலே இருந்த ஒரு ச்சின்னப்பையிலே இருந்து எடுத்த ரூபாய் நோட்டுக்களை எடுத்துஅந்த மேஜையில் வச்சாங்க மீனாட்சியம்மா. இருநூறு ரூபாய். கையோடு கொண்டு வந்திருந்த பாஸ்புக்லே பதிஞ்சதும், ரெண்டு நிமிஷம் அங்கே இருந்த இன்னொருத்தர், (மேனேஜரா இருக்கணும்)கூடப் பேசிட்டுக் கிளம்பினாங்க. முதல்லே அந்தக் கட்டிடத்தை ஒரு வீடுன்னுதான் நினைச்சேன். உள்ளே போனபிறகுதான் தெரிஞ்சது அது ஒரு பேங்க்ன்னு.
ஊரும் ச்சின்ன ஊர்தானே. அதுக்கேத்த மாதிரி ஆடம்பரம், ஆர்ப்பாட்டம், அலங்காரம்னு எதுவும் இல்லாத ஒரு பேங்க். நான் இந்த ஊருக்கு வந்தபிறகு பார்த்த முதல் பேங்க்.


வீட்டைச் சுத்தி இருந்த பரம்பில் தெங்கும், கமுகுமா இருந்துச்சு. அஞ்சாறு பலாவும், ரெண்டு மாவும் கூட இருந்தது. மாசம் ஒருக்கா ஒருத்தர் வந்து தேங்காய் பறிச்சுப் போட்டுட்டுப் போவார். ஏழெட்டு மாசத்துக்கு ஒருதடவை அடைக்கான் எடுக்கவும் ஒரு ஆள் வரும். அந்தத் தேங்காய்கள் எல்லாம் அப்படியே வீட்டுஉள் முற்றத்துலே கிடக்கும். அதுலே இருந்துதான் சமையலுக்குத் தேங்காய்கள் எடுத்துக்குவோம். தேங்காய் வாங்கிக்கற வியாபாரிகள் எப்பவாவது வந்து விலை பேசி எடுத்துக்கிட்டுப் போவாங்க. அப்பவும் ஒரு ஆள் வந்து அந்தத் தேங்காய்களை உரிச்சுக் கொடுப்பார். அந்த மட்டைகளை எல்லாம் காய வச்சுருவாங்க. அது பாட்டுக்கு அங்கே காய்ஞ்சுகிட்டே இருக்கும். தேவையானப்ப அடுப்பு எரிக்க நாலைஞ்சா வீட்டுக்குள்ளெ வரும்.


எல்லாமெ ஒரு ஒழுங்கில் நடந்துகிட்டு இருந்துச்சு அந்த வீட்டுலே. மீனாட்சி அம்மாவோட கணவர் இறந்து போயே 18 வருஷமாச்சாம். கடைசிப் பையனுக்கு 1 வயசாம் அப்ப. அவனுக்கும் மூத்ததா ஆறு பேர். அஞ்சு பொண்கள். ரெண்டுஆண்கள்னு குடும்பம். மூணு பொண்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகி இருந்துச்சு. மூத்த பெண் ரொம்ப சாது. டீச்சரா இருந்தாங்க. அடுத்தவங்க ஒரு யூனியன் லீடரைக் கட்டி இருந்தாங்க. அவுங்களும் ஒரு பேக்டரியிலே வேலை. கம்யூனிஸ்ட்டு பார்ட்டியிலே நேதாவு. மூணாவது பெண், அம்மா வீட்டுக்குப் பக்கத்து நிலத்துலே வீட்டைக் கட்டிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அவுங்க புருஷன் மிலிட்டரியிலே இருந்து ரிட்டயர் ஆனவர். மணிமணியா ரெண்டு பிள்ளைங்க.


நாலாவது பெண் மெட்ராஸ்லே நர்ஸ் வேலை பார்க்குது. கடைசிப்பெண் நர்ஸ் வேலைக்குப் படிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.பெரிய மகனும் ஒரு பாக்டரியிலெ வேலை செய்யறார். கடைசிப் பையன்தான் சரியாப் படிக்காம, வேலை வெட்டி இல்லாம ஊரைச் சுத்திக்கிட்டு இருந்தான். தகப்பன் இல்லாத புள்ளைன்னு செல்லம்.


பிள்ளைங்க கொடுக்கற காசுலே வீட்டுச் செலவுக்குக் கொஞ்சம் எடுத்துக்கிட்டு மத்த காசெல்லாம் தவறாம சேமிப்புக்குப்போயிரும். அதே போல தேங்காய், பாக்கு வித்த காசும் வந்த உடனே பேங்குக்குத்தான். எப்பவும் காசு 'அங்கோட்டு'த்தான், 'இங்கோட்டு' நான் பார்க்கவே இல்லை. இன்னும் ரெண்டு பொண்கள் கல்யாணத்து இருக்கே.


வெடவெடன்னு ரொம்ப ஒல்லியான உடம்பு. தலையில் பஞ்சாய் நரை. நடக்க சோம்பலே கிடையாது. காலையில் இருட்டு வெளுக்கு முன்னே எந்திரிச்சு அடுப்பைப் பத்த வச்சிருவாங்க. மொதல்லே ஒரு கட்டஞ் சாயா. கிளை அடுப்பு அது. ஒண்ணுலே ஜீரகவெள்ளம் எப்பவும் தயாரா இருக்கும். அதுக்கப்புறம் எப்ப தோணுதோ அப்பெல்லாம் ஒரு கட்டன் காபி. ஒரு அடுப்புலே கல்சட்டியிலே பருப்பை வேகப்போட்டுருவாங்க. அதுபாட்டுக்கு வெந்துக்கிட்டுக் கிடக்கும்.


மேல் அடுக்களையில் ( சமையலறையை ரெண்டு பாகமாப் பிரிக்கறது இதுதான்) ஒரு சாப்பாட்டு மேஜை. அதுலே அன்னிக்கு வந்த தினசரி மலையாள மனோரமா. கண்ணாடியைப் போட்டுக்கிட்டு ஒரு வார்த்தை விடாமப் படிப்பாங்க.நானும் மலையாளம் படிக்கக் கத்துக்கிட்டது அப்பதான். நம்ம க, ம, ன, இதெல்லாம் பார்க்க கிட்டத்தட்ட ஒண்ணுபோல இருக்குல்லே, அதை வச்சே எழுத்துக்கூட்டிப் படிக்கிறதுதான். புரியலைன்னா அம்மாகிட்டே கேட்டுக்கலாம். என்னுடைய மலையாள டீச்சர் அம்மாதான். அருமையா இங்கிலீஷ் பேசுவாங்க. சமஸ்கிரதம் படிச்சு அர்த்தமெல்லாம் சொல்லுவாங்க.
சாப்பாட்டுலே ரொம்ப நியமம். ராத்திரி சாப்பாடு அறவே கிடையாது. ஏழரைமணிக்கு ஒரு கட்டங்காப்பி. அந்தக் கப்புலேயே ஒரு கைப்பிடி அவல் போட்டுருவாங்க. காபியிலே ஊறவச்ச அவல்!!! அதோட ராச்சாப்பாடு ஓவர். ராத்திரி எட்டு மணிக்கு ரேடியோ நாடகம் கட்டாயம் கேப்பாங்க. அந்தக் காலத்துலேதான் டிவியே வரலையே. அம்மாவோடு சேர்ந்து நாங்களும் ரேடியோ நாடகத்துக்கு அடிமையாயிட்டோம்( வேற வழி? பொழுது போக்குன்னு வேற எதுக்கும்தான் நம்மகிட்டெ ஐவேஜ் இல்லையே) எட்டரைக்கு நாடகம் முடிஞ்சதும், நாங்க மேலே நம்ம போர்ஷனுக்கு வந்து சாப்பாடு. ஒம்போது மணிக்கு ஐலண்டு எக்ஸ்ப்ரெஸ் நம்ம வீட்டைக் கடந்து போகும். ரயிலைப் பார்த்துட்டுத்தான் தூக்கம்.


இந்த வீட்டுக்கு வாடகைக்கு வந்தது நம்ம அதிர்ஷ்டமுன்னுதான் சொல்லணும். எங்க இவர் வீடு தேடிக்கிட்டு இருந்தப்ப,அவரோட கம்பெனியிலெ ஒருத்தர் இங்கே கூட்டிக்கிட்டு வந்தாராம். மாடியிலே ஒரு பெரிய ஹால், அதுக்குப் பக்கத்துலே ஒரு ச்சின்ன நீளமான அறை. ஹாலைச் சுத்தி மூணு பக்கமும் விஸ்தாரமான வெராண்டா. மொத்த மாடியும் நமக்குத்தான். வாடகை 90 ரூபாய்ன்னு சொன்னாங்களாம். சரின்னு சம்மதிச்சுட்டார், நானும் ஊர்லே இருந்து வந்துக்கிட்டுஇருக்கேனே. மறுநாள் ரெயிலை விட்டு இறங்கியதும் நேரா இங்கே வந்தோம். தங்க ஒரு இடம் உடனெ வேணுங்கறநிர்ப்பந்தம் நமக்கு. தங்கிட்டோம். நானும் அந்த விட்டுப் பொண்ணா மாறிட்டேன். ஒரு மாசம் ஓடியே போச்சு.


அட்வான்ஸ்ன்னு ஒண்ணும் தரலை. மாசம் முடிஞ்சதும் 90 ரூபாயைக் கொண்டு போய் அம்மாகிட்டெ கொடுத்தோம்.அதுலே 50 ரூபாயை எடுத்துக்கிட்டு பாக்கியை எங்கிட்டே கொடுத்துட்டாங்க. திகைச்சுப் போயிட்டோம். 'பரவாயில்லை.50 ரூபாயே போதும். நாந்தான் வர்ற ஆளுங்க எப்படி இருப்பாங்களோன்னு பயந்துக்கிட்டு 90 ரூபான்னு சொல்லி
வச்சேன்.இதுதான் முதல்முறையா மாடி ஹாலை வாடகைக்கு விட்டது. வாடகை ஜாஸ்தின்னா, ஆளுங்க வேணாமுன்னு போயிருவாங்கல்லே'ன்னு சொன்னாங்க. இப்படி ஒரு வீட்டு உடமஸ்த்தர்.


பலாப்பழ சீஸன்லே ரெண்டு நாளைக்கு ஒரு பழமுன்னு வெட்டித் திங்கறதுதான். மத்தியானம் பகல் சாப்பாட்டுக்கப்புறம் இதுதான் வேலை. பலாக் கொட்டைகளும் அங்கே ஒரு மூலையில் குவிஞ்சு கிடக்கும். மாங்காய், பலாக்கொட்டை,பருப்பு சேர்த்து ஒரு மொளகோஷ்யம் வைப்பாங்க. ஒரு அம்பது ரூபாயை வாடகையாக் கொடுத்துட்டு, ஏதோ அந்தவீட்டுப்பொண் போல ரொம்ப உரிமையா எல்லாத்தையும் ஆண்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.
ரெண்டு மாசத்துக்கொருதரம், குருவாயூர் கோயிலுக்குப் போய்வர்ற பழக்கம் இருந்துச்சு. நாங்களும் கூடவே ஒட்டிக்குவோம். அந்த வருஷம் வந்த வருஷப்பிறப்புக்கு எங்களுக்கு விசேஷக் கைநீட்டமும், கனி காணலும் கிடைச்சது. விடிகாலை நாலு மணிக்கு எழுப்பி, கண்ணை இறுக்கமூடிக்கிட்டு,இருட்டுலே தடவித்தடவிப் படிஇறங்கிப்போய் சாமி அலங்காரத்தைப் பார்த்தது இத்தனை வருஷத்துக்கப்புறமும் மனசுலே பச்சக்குன்னு பதிஞ்சுகிடக்கு.


அந்த ஊரைவிட்டு நாங்க வந்தபிறகு, நாலு வருசம் கழிச்சு ஒரு விடுமுறைக்குப் போனப்ப மீனாட்சியம்மாவைப் போய்ப் பார்த்தோம். கடைசி ரெண்டு பொண்களுக்கும் கல்யாணம் முடிச்சுட்டாங்களாம். வீட்டுக்குப் புது மருமகளும்வந்தாச்சு. அம்மாவுக்கு இனிமேல் கொஞ்சம் ஓய்வுதான். கடைசிப் பையனும் எங்கியோ வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கானாம்.


மாறாத அதே அன்போடு பேசுனாங்க. இன்னும் மெலிஞ்சு இருந்தாங்க. நடை மட்டும் மாறவே இல்லை. குடும்பத்தைகட்டிக் காப்பாத்துன நிறைவு முகத்துலே தெரிஞ்சதோன்னு எனக்கு ஒரு தோணல்.


'சேமிப்புன்றது எவ்வளோ முக்கியம்'ன்றதை நான் மீனாட்சியம்மாகிட்டேதான் படிச்சுக்கிட்டேன்.


அடுத்த வாரம்: இந்திரா காந்தி


நன்றி: தமிழோவியம்