Monday, October 16, 2017

வடுக நம்பிக்குக் காதுலே பூ !!! !!(இந்திய மண்ணில் பயணம் 63)

கீழே சந்நிதித் தெருவில்    ராமானுஜருடைய வீடு. வீட்டுக்கு நம்மைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போனவர்,  உள்ளே போய்  பகல் சாப்பாட்டுக்குச் சொல்லிட்டு நம்மோடு வந்து சேர்ந்துகிட்டார்.  'கார் இருக்கா இல்லை ஆட்டோக்கு சொல்லவா'ன்னு  விசாரிச்சதும் 'கார் இருக்கு'ன்னோம்.  அப்பதான் வீட்டின் முன்னால் இருக்கும் பெயரைக் கவனிச்சேன்.  இவர் ராமானுஜம் !
முன் ஸீட்டில் அவருக்கான இடம்.  நாலைஞ்சு தெருக்கள் தாண்டி  எங்கெயோ போறோம். ஒரு  ஆறு குறுக்கே ஓட வண்டியை நிறுத்திட்டு இறங்கி சின்ன பாலத்தைக் கடந்து  போறோம்.
அந்தாண்டை ஒரு கோவில். எம்பெருமானார் சந்நிதின்னு ஒரு போர்டு.
பளிச்ன்னு சுத்தமான வளாகம், நிறைய பூச்செடிகளுடன் ஒரு நந்தவனம். வளாகத்தின்  ஆரம்பத்துலேயே  சின்னதா கட்டைச்சுவர் எழுப்பி, கீழே போகும்விதமா படிக்கட்டுகள். சின்னதா  ஒரு கேட்!  பூட்டைத் திறந்தவர்,  நம்ம ராமானுஜர் , வைஷ்ணவ வடுக நம்பிக்குத் திருமண் சார்த்திய இடம்னு சொன்னார். நாங்க கீழே இறங்கிப்போனோம்.

படிகள் முடியும் இடத்தில் குட்டியா ஒரு சந்நிதி.  திருக்கண்ணமுது ஒரு சின்னக் கிண்ணத்தில் நைவேத்யமா....




நம்ம ராமானுஜர், தன் 'சீடனுக்குத் திருமண்' இட்ட இடம் இது!  சந்நிதியில்  சதுரக்கல்லில்  ராமானுஜர் குருவாக அமர்ந்திருக்க, பக்கத்தில் சீடன்  பவ்யமாகக் கைகூப்பி நிற்கிறாப்போலெ சிற்பம்.  காலப்போக்கிலோ என்னவோ அவ்ளோ தெளிவா இல்லை.

நாங்கள் வணங்கிட்டு மேலே வந்து அடுத்துள்ள  கோவிலுக்குப் போறோம். இதுக்குள்ளே நம்ம ராமானுஜம், கோவில் கதவுகளைத் திறந்து  வச்சுருந்தார்.  பெரிய பிரமாண்டமான ஹால். எதிரில்  ஒரு சின்ன சந்நிதி!    கம்பிக்கதவுக்குள் திரை போட்டு மூடி  இருந்தது.



நம்மை இங்கே கூட்டிவந்த ராமானுஜம், தரையில் அமர்ந்ததும், நாங்களும் அவரைச் சுத்தி உக்கார்ந்தோம்.  தலவரலாறு சொல்ல ஆரம்பிச்சார். நான் அதை என் செல்லில் வீடியோவா எடுத்துக்கிட்டேன். 7.19 நிமிஷப்படம்.



நேரம் இருந்தால் அவர் சொல்வதை நீங்களும் கேக்கலாம்.  இல்லையா.... நோ ஒர்ரீஸ்.... நம்ம கைங்கர்யமா அதே கதையை நம்ம ஸ்டைலில் கீழே எழுதி இருக்கேன்!  (தப்பும் தவறும் இருந்தால்  அது என் குற்றமே!)

நம்ம ராமானுஜர், ஒரு சமயம் தன்னுடைய அணுக்கத்தொண்டன்  வடுகனோடு சேரநாட்டுப்பக்கம் போய் இருக்கார். அநந்தபதுமனை ஸேவிக்கும் யாத்திரை!  இவர்தான் ஏற்கெனவே வைணவத்தில் புரட்சி செய்தவராச்சே!  உண்மையான வைணவனுக்கு குலத்தில், சாதியில்  ஏற்றத்தாழ்வே இல்லை என்றதுதானே முக்கியம்!   அங்கேயும் நம்பூதிரிகளின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் கோவில் நடைமுறைகளைக் கொஞ்சம் மாற்றிஅமைக்கலாமுன்னு நினைச்சவர் அதைப் பத்தி லேசாக் கோடி காமிச்சுருக்கார்!

நம்பூதிரிகளுக்கு  பயம் வந்துருக்கு. இது ஏதடா.... இவர் வந்து  சும்மா  சாமி கும்பிட்டுட்டுப் போகாம இங்கே வழிவழியா நடக்கும் கிரமங்களை  மாற்றுவதா?  இதென்ன அக்ரமம்?    பெருமாளே காப்பாத்துன்னு வேண்டி நிக்கறாங்க.

அன்றைக்கு ராத்ரி தூங்கும் போது, பெரியதிருவடி  வந்து , ராமானுஜரை அப்படியே அலேக்காத் தூக்கிக்கிட்டுப்போய்  இங்கே ஆற்றுக்கு நடுவில் நிற்கும் பெரிய பாறையில் வச்சுடறார். இந்தப் பாறைக்கு இப்போ திருப்பரிவட்டப் பாறைன்னு பெயர்!

காலையில் கண் திறந்து பார்த்த ராமானுஜர்,  'நாம் தூங்கின  மண்டபம் எங்கே போச்சு? இப்படிப் பாறையில் வந்து கிடக்கிறேனே'ன்னு  நினைச்சவர்,  எல்லாம் பெருமாள் செயல்.  இங்கேயே கோவில் கொண்டுள்ள  நம்பியைப் போய் ஸேவிக்கலாம் என்று , தன் அணுக்கத் தொண்டனை எழுப்ப வடுகா வடுகான்னு  கூப்பிடறார்.

எங்கே வடுகந்தான் திரு அநந்தபுரத்தில்  சத்திரத்தில் இருக்கானே?  அது இவருக்குத் தெரியாது பாருங்க.... ப்ச்...

குரல் கேட்டதும் வடுகன் ஓடோடி வந்து, குருவுக்கு தினப்படி செய்யும் சேவைகளைச் செய்யறான். குரு  ஆற்றில் முங்கிக் குளிச்சானதும், அவருடைய  வஸ்த்திரங்களையெல்லாம் துவைச்சுப் பாறையின் மேல்  காயவச்சுட்டு, அவனும் முங்கிக் குளிச்சுட்டு,  பெரியவர் பூஜைக்கு வேண்டிய மலர்களையெல்லாம்  கொய்து,   கூடையில் வச்சுட்டு, திருமண் பெட்டியைத் தூக்கிட்டு வந்தான்.

ராமானுஜர்  திருமண் இட்டுக்கிட்டு,  மீதி இருக்கும் திருமண்ணை  வழக்கம் போல் சீடனுக்கு இட்டுவிட்டார்.  அப்போ பார்த்தால் சீடனுடைய முகம் வழக்கத்தில் இல்லாதவிதமா  ஜொலிப்போடு இருக்கு.  'அடடா.... இன்றைக்கு நீ ரொம்பவே அழகாய் இருக்கிறாய் வடுகா!  என் கண்ணே பட்டுவிடும்போல் இருக்கு'ன்னு  உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொன்னதோடு, கூடையில் இருந்த  பூக்களில் ஒரு பூவை எடுத்து வடுகனின் காதில் வச்சுவிட்டார்!  அழகு இன்னும் மெருகேறி இருக்கு! 

மனத்திருப்தியுடன், வா... நாம் போய் குறுங்குடி நம்பியை ஸேவிக்கலாமுன்னு சொல்லி குருவும் சிஷ்யனுமா நடந்து கோவிலுக்குப் போறாங்க.  கொடிமரத்துக்குப் பக்கம் வந்தவுடன், பின்னாலே வந்துக்கிட்டு இருந்த வடுகன், கையில் இருக்கும் திருமண் பெட்டியையும், கூடைப் பூக்களையும்  அங்கேயே கொடிமரத்தாண்டை வச்சுட்டு  சரேல்னு  மறைஞ்சுட்டான்.

இதுவும் ராமானுஜருக்குத் தெரியாது.... பின்னால் திரும்பிப் பார்க்கலை, கேட்டோ!

சந்நிதிக்குள் போய்  நம்பியை ஸேவிக்கணுமேன்னு அவசர அவசரமா உள்ளே போறார்.... கண் எதிரில் அழகன் காதுலே பூவோடு! 

'இதென்ன, நாம் வடுகனுக்கு வச்சுவிட்ட  பூ இல்லையோ'ன்னு உத்துப் பார்க்க,  நெற்றியில் இட்டுவிட்ட திருமண் இன்னும் உலராமல் ஈரத்தோடு இருக்கு! அப்பதான் புரியுது இதுவரை  வடுகனாக  நம்மோடு இருந்து  நமக்கு சேவை செஞ்சது  இந்த நம்பியேதான்னு!    உள்ளம் விம்ம,  'பெருமாளே.... இப்படி ஒரு பாக்கியமா எனக்கு'ன்னு  ராமானுஜர் கண்ணில்  ஆறு போல நீர் பெருகியது!

நானும்    மனசுக்குள் பெருமாளின் பணிவை நினைச்சு மனக்கண்ணால்   அழகனின் திருப்பாதம்  கண்டு பணிந்தேன். 

சந்நிதிக் கதவைத் திறந்து திரையை விலக்கி, பெருமாளையும் பெருமானாரையும்  தரிசனம் பண்ணி  வச்சார்!  ரொம்பவே அழகான குருவும் சீடனும் !


எல்லோருமாக் கிளம்பி வெளியே வந்ததும்  சந்நிதியைப் பூட்டிட்டு, நந்தவனத்தைச் சுத்திக் காமிச்சார்!  எல்லாம் இவரோட பொறுப்பே!  ரொம்பவே நறுவிசாக   பூச்செடிகள் எல்லாம் பராமரிக்கப்பட்டு வருது!  கீழே இருக்கும் ஆற்றில் இருந்து சின்னதா ஒரு மோட்டர்பம்ப் வச்சு நீரிறைச்சு ஊற்றி வளர்க்கிறார். நல்ல கைங்கரியம். பெருமாளுக்கு தினப்படி பூக்கள் இங்கிருந்துதான் போறது.



நாங்க எல்லோரும்  அங்கிருந்து கிளம்பி  கொஞ்ச தூரத்தில் திருப்பாற்கடல் நம்பி கோவிலுக்குப் போனோம். திருப்பாற்கடல்  என்ற பெயருடன் இங்கே ஒரு ஓடை. அதன் கரையில்தான் இந்தக்கோவில்.
கோவில்னு சொன்னாலும்  உள்ளே சின்னதா ஒரு சந்நிதியில் பெருமாள் !  மத்தபடி நீண்டு போகும்  வெராந்தா போல ஹால்!  எனெக்கென்னவோ  பத்மநாபபுரம் அரண்மனையின் ஊட்டுப்பொறை ஞாபகம்  வந்தது.  (டைனிங் ஹால்)




ஒருவேளை  உத்ஸவக் காலங்களில் பயன்படுத்தப்படுதோ என்னவோ....   நல்லா பராமரிக்கிறாங்க. வெள்ளையடிச்சு பளிச்ன்னு இருக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும்.  கோவில்னு சொன்னால் எப்படி இருக்கணுமுன்னு மனசுக்குள் ஒரு  அடையாளம்  வச்சுக்கிட்டு இருக்கோமே....  இது அப்படி இல்லை :-(

நம்பிராயர் கோவிலைப் பத்தி விசாரிச்சுக்கிட்டே இருந்துட்டு இதைக்    கேட்க மறந்து   கோட்டை விட்டுருக்கேன். எல்லாம் அந்தக் கொடி மர சமாச்சாரம்தான்.

ஒரு காலத்துலே நம்படுவான் என்ற பெயரில் ஒரு பாணர் இருந்துருக்கார். கோவிலுக்குள் வர அவர்கள் குலத்திற்கு அனுமதி இல்லைன்னு வெளியே நின்னே பெருமாளை ஸேவிச்சுட்டு (மனக்கண்ணால்?) பாடிட்டுப் போவாராம். ஒருநாள் வழக்கம்போல் கோவிலுக்கு வந்துக்கிட்டு இருக்கும்போது, ஒரு ப்ரம்ம ராக்ஷஸன் அவரை விழுங்க வந்துருக்கான். அவனுக்கு பயங்கரப் பசி. முழு மனுஷனை முழுங்கினால்தான் தீரும்.

நம்பாடுவான் சொல்றார்....  'இன்றைக்கு ஏகாதசி.  பெருமாளை ஸேவிக்கப்போறேன். திரும்பி வரும்போது என்னை முழுங்கிக்கோ. இப்ப என்னை விட்டுடு. '

"நம்பலாமா? "

"தாராளமா நம்பலாம்.  "

கோவிலுக்குப்போன நம்படுவானுக்குத் துக்கம்  அதிகமா வருது. 'பெருமாளே....  இவ்வளவு காலமும் உன்னை எப்பவாவது  தரிசிக்க முடியும்னு நம்பிக்கையோடு இருந்தேன். இனி அதுவும் இல்லை. இதுதான்   என் கடைசி நாள்'னு  புலம்பிட்டு, எப்பவும் பாடும் பாட்டை ரொம்பவே உருக்கமாப் பாடிக்கிட்டு இருக்கார்.

பெருமாளுக்கே மனசு தாங்கலை. ' உன் பார்வைக்குத் தடங்கலா இந்தக் கொடி மரம் நடுவுலே நிக்குது. அதைத் தள்ளி நிக்கச் சொல்றேன்'னதும் கொடிமரம் நகர்ந்து நிக்குது. பாணரும் பெருமாளை தரிசனம் செஞ்சுடறார்!

சற்றே விலகி இரும் பிள்ளாய் தானே?  சாமிக்கு ஏன்  இந்த வேண்டிய, வேண்டாத குலம் எல்லாம்? எல்லாம் அவன் படைப்பு இல்லையோ? இதுலே என்ன ஏற்றத்தாழ்வு?  இப்படித்தான் உடுபி க்ருஷ்ணனும் கனகதாஸாவுக்கு திரும்பிநின்னு முகம் காண்பிச்சானாம்.  உண்மையான வைஷ்ணவனுக்கு ஏது ஜாதி? எல்லோரும் சமம் தானே?   நான் மட்டும் பெருமாளா இருந்தால்,  தரிசனம் செய்ய ஆசைஆசையா வரும் பக்தனின்  குலம் இனம் பார்க்கமாட்டேன்.   நீ கோவிலுக்குள் வரப்டாதா?  ஓக்கே  இப்போ என்னப் பார்னு கோவிலுக்கு வெளியே வந்து பக்தன் முன்னால் நின்னு  காட்சி கொடுப்பேன்.  கடவுள் பெயரால் நடக்கும் அக்ரமங்கள் பார்க்கும்போது கோவம்தான் வருது .... நானும் புலம்பிக்கிறேன்.

திரும்பிப்போகும் வழியில்  காத்திருக்கும் ப்ரம்ம ராக்ஷஸனாண்டை போய் நின்னு, 'என்னை விழுங்கிக்கோ'ன்னு சொல்றார். ப்ரம்ம ராக்ஷஸன் அவர் முகத்தைப் பார்க்கிறான். தேஜஸோடு ஜொலிக்கிறார்.  அவனுடைய பசி பறந்தே போயிருச்சு.

ரெண்டு பேருக்கும்  வாக்கு வாதம்தான் இப்போ!

 "என் சொல்லைக் காப்பாத்தனும். நீ என்னை சாப்பிட்டே ஆகணும்..."

"முடியவே முடியாது. எனக்குத் துளி கூடப் பசி இல்லை. பசித்தால் மட்டுமே என்னால் புசிக்க முடியும்..."

பெருமாளுக்கே தாங்கலை  கேட்டோ!  ரெண்டு பேருக்கும் மோக்ஷத்தைக் கொடுத்து கரையேத்திட்டார்.  கொடிமரத்தை மட்டும்  அப்படியே விட்டுட்டார்.

நம்ம ராமானுஜம்  சொன்னதைத்தான்  துளி  மசாலோவோட சொன்னேன் :-)


திரும்ப சந்நிதித் தெருவுக்கே வந்து சேர்ந்தோம்.  'கோவிலாண்டை  மலைக்குப் போகும் வண்டி இருக்கு.  நீங்க மலைக்குப் போய்  தரிசனம் முடிச்சுட்டு  வந்துருங்கோ. அதுக்குள்ளே சமையல் ரெடி ஆகிரும்' னு  ராமானுஜம் சொல்ல அப்படியே ஆச்சு!

தொடரும்....  :-)


Friday, October 13, 2017

திருக்குறுங்குடி அழகிய நம்பி !! (இந்திய மண்ணில் பயணம் 62)

ஜானகிராமில்  ஒரு இரவு தங்குனதோட சரி.... ஒரு கோவில் தரிசனமோ, இருட்டுக்கடை சமாச்சாரமோ  இப்படி ஒன்னுமே இல்லைன்னா நம்புங்க.  'எல்லாம் போன பயணத்தில் ஆச்சு. இப்போ நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்துக்கிட்டுக் காலையில் சீக்கிரமா கிளம்புற வழியைப் பார்க்கணுமு'ன்னு நம்மவர் சொல்லிட்டார்.

வந்து சேரும்போதே எட்டேகால் ஆகி இருந்துச்சா....  அறைக்குப்போய்  கொஞ்சம் ஃப்ரெஷப் பண்ணிக்கிட்டு, இங்கே   மாடியிலேயே இருக்கும் ரெஸ்ட்டாரண்டில்  எனக்கு ரெண்டு இட்லியும், மத்தவங்களுக்கு  சப்பாத்தியும் வெஜிடபிள் கறியுமா  டின்னரும் முடிஞ்சது.

சரியா காலை எட்டரைக்குக் கிளம்பல். அதுக்குமுன் இங்கேயே  பஃபே ப்ரேக்ஃபாஸ்ட். இப்பெல்லாம் எல்லா ஹொட்டேலிலும் இப்படி வச்சுடறது நல்ல வசதியாத்தான் இருக்கு!
போற இடத்தில்  சாப்பாடு வசதிகள் எப்படி இருக்குமோன்னு தெரியலை.... நீ கொஞ்சம் நல்லா சாப்பிடுன்னு எனக்கு அறிவுறுத்தல். சரின்னு நாலு வகைகளுடன் காஃபியுமா முடிச்சேன் :-)

நாப்பத்தியாறு கிமீ தூரம். சுமார் ஒரு மணி நேரப்பயணம். நாங்குநேரி வழியாத்தான்  போறோம். கோபுரதரிசனமும் அதுக்கொரு கும்பிடும்தான்! ஊருக்குள் போகலை.
சந்நிதித் தெருவுக்குள் நுழையும்போதே  பள்ளிக்கூடப்பிள்ளைகளின் நடமாட்டம். இந்து நடுநிலைப்பள்ளி.  நம்ம கண்ணுக்கு நேராத் தெரியுது கோவில் வாசல்.  சட்னு   பார்க்கும்போது நம்ம திருவெள்ளறைக் கோவில் போல!
கோவிலுக்குப் போகும் படிக்கட்டுவரை கார் போகும்:-) வண்டியை ஓரங்கட்டிட்டுப் படிகள் ஏறிப்போறோம். மூணு படிகள் ஏறுனதும் குறுக்கே போகுது ஒரு ரோடு. வேறபக்கம் வந்துருந்தால்  வாசலில் வந்து இறங்கிக்க முடியும். போகட்டும்.... மூணு படி அதிகப் படின்னுட்டு ரோடைக் கடந்து மீதிப்படிகள் ஏறிப்போனோம்.  வாசலில் ஒரு பெரியவர்  வாழை இலையில் சுற்றிய துளசியை வித்துக்கிட்டு இருக்கார்.
அவரைப் பார்த்ததும் அவருக்காகவே வாங்கிக்கலாமுன்னு தோணுச்சு துள்ஸிக்கு.  மூணு சுருள் நமக்கு.   இது கோபுரவாசல்தான். ஆனால் கோபுரம் மிஸ்ஸிங். அதுக்கு வேளை இன்னும் வரலை....



வாசலைக் கடந்து போனால் வெளிப் பிரகாரம். வலமாப்போகணுமேன்னு நமக்கிடது பக்கமா போனால் சகுனம் ரொம்பச் சரியா அமைஞ்சு போச்சு! டீன் ஏஜ் சுந்தரவல்லி குளிச்சுக்கிட்டு இருக்காள். 13 வயசுக்காரி.
அப்புறமா வர்றேன்னுட்டு அந்தாண்டை நகர்ந்து போறோம். கோவில் நுழைவு வாசல் கோபுர சீரமைப்பு நடக்குது.  கும்பாபிஷேகம் வருது போல!
முகப்பில் திருஜீயர் மடம்,  ஸ்ரீ ஸ்வாமி அழகிய நம்பிராயர் தேவஸ்தானம்.

இங்கே கோவிலுக்குள் போகுமுன் ஆண்கள் , மேல்சட்டையைக் கழட்டிடணுமுன்னு  சுந்தரவல்லி பக்கத்துலே நின்னுருந்த கோவில் ஊழியர் சொன்னார். மேலும் இன்னொரு வரி சொன்னார் பாருங்க... எனக்கு  மனசே உடைஞ்சு போச்சு :-(  கையில் இருந்த கேமெராவைப் பையில் வச்சேன்.

வாசலுக்குள் போறோம்.  சின்ன மண்டபம் அதுக்கடுத்துக் கொடிமரம் ஜொலிப்புடன் நிக்குது.  கொஞ்சம்  நமக்கு வலப்பக்கமாத் தள்ளி இருக்கோ?  அந்தாண்டை மூலவர் சந்நிதிக்கான  கருவறை வாசல்.

நின்ற கோலத்தில் ஸேவை சாதிக்கிறார் நம்பிராயர்!  இங்கேயே நின்ற இருந்த கிடந்த ன்னு மூணு கோலம்  காமிக்கிறார் வெவ்வேற சந்நிதிகளில்.  ஹான்னு  வாய் பிளந்து நின்னேன், ஒரு இடத்தில்.
வைணவக் கோவிலுக்குள்ளே   சிவனுக்கும் பைரவருக்கும் சந்நிதிகள் இருக்கே!  ஓ....  அதனால்தான் அழகியநம்பிக்கு வைணவநம்பின்னும் ஒரு பெயர் இருக்கு போல!

சைவ, வைணவ ஒற்றுமைக்கு இதைவிடப் பெருசா என்ன உதாரணம் சொல்ல முடியும் சொல்லுங்க?  தன்னுடைய கோவிலில் இடங்கொடுத்ததும் இல்லாம,  சிவன் சந்நிதியில் பூஜை முடிஞ்சதான்னு பெருமாளே கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்குவாராம். தனக்குப் பூஜை நடக்கும் சமயம், (அங்கே) குறை ஏதும் உண்டான்னு  ஒரு கேள்வியும், குறை ஒன்றும் இல்லை(மறை மூர்த்தி கண்ணா!) என்ற பதிலும்  தினப்படி நடக்கும் விஷயமாம்!

இவருக்கு தயாரிக்கும் நைவேத்யங்கள்தான்  அவருக்கும் ! அதானே ஒரே இடத்தில் இருக்கும்போது ரெண்டு சமையலா?

நாங்க போன சமயம் காலை நேர பூஜைகள் எல்லாம் முடிஞ்சு 'எல்லோரும்' கொஞ்சம் ஓய்வாத்தான் இருந்தாங்க. கோவிலில் கூட்டமே இல்லை. பட்டர்ஸ்வாமிகளுடன் சேர்த்து  நாங்க நாலே பேர்தான்.  தீபாராதனை காமிச்சுத் தீர்த்தம் சடாரி கிடைச்சது!

நூத்தியெட்டு திவ்யதேசக்கோவில் இது!   பெரியாழ்வார், திருமழிசை ஆழ்வார் நம்மாழ்வார், திருமங்கை ஆழ்வார் ஆகியோர் மொத்தம் நாப்பது பாசுரங்கள் பாடி மங்களாசாஸனம் செய்த திருக்கோவில். கீழ் திருப்பதின்னு கூட இதைச் சொல்றாங்க!

பெருமாளின் வராஹ அவதாரம் முடிஞ்சதும், மடியில் பூமாதேவியோடு  பூவராஹனா இருக்கும் சமயம், தன்னுடைய பேருருவைச் சின்னதா ஆக்கிக்கிட்டதால் இந்தக் கோவிலுக்கு வாமனக்ஷேத்ரமுன்னும் ஒரு பெயர் இருக்கு!

கரண்டமாடு பொய்கையுள்க ரும்பனைப்பெ ரும்பழம்
புரண்டுவீழ வாளைபாய்கு றுங்குடிநெ டுந்தகாய்
திரண்டதோளி ரணியஞ்சி னங்கொளாக மொன்றையும்
இரண்டுகூறு செய்துகந்த சிங்கமென்ப.


நின்ற வினையும் துயரும் கெடமா மலரேந்தி,
சென்று பணிமி னெழுமின் தொழுமின் தொண்டீர்காள்,
என்றும் மிரவும் பகலும் வஜீவண் டிசைபாட,
குன்றின் முல்லை மன்றிடை நாறும் குறுங்குடியே

நம்பியைத் தென் குறுங்குடிநின்ற, அச்
செம்பொனேதிக ழும்திருமூர்த்தியை,
உம்பர்வானவ ராதியஞ்சோதியை,
எம்பிரானையென் சொல்லிமறப்பனோ


நம்ம திருமங்கை ஆழ்வார் ஸ்ரீ ரங்கத்தில்  நம்ம ரங்கநாதரிடம்   மோக்ஷம் வேண்டினப்ப, 'குறுங்குடிக்குப்போ'ன்னு கட்டளை  கிடைச்சு, இங்கே வந்து பாசுரங்கள் பாடி மங்களாசாஸனம் செஞ்சபிறகு,  இங்கிருந்தே சாமிக்கிட்டே போயிட்டாராம். அவரோட திருவரசு  இங்கேதான்  ஒரு  இடத்தில் இருக்குன்னு  வாசிச்ச நினைவு.
 உள்ப்ரகாரத்தை வலம் வந்த கையோடு வெளியில் வந்துட்டோம். எதிரில் யானை  குளிக்கும் மண்டபத்தையொட்டி  சிற்பக்கூடம் போல பெரிய மண்டபம் ஒன்னு. எட்டிப்பார்த்தால் மணவாளமாமுனிகள் சந்நிதி!  வாசலில்   ரெண்டு பக்கமும் சிரிச்ச முகத்தோடு சிம்ஹர்!  ஒரு தூணில் லக்ஷ்மியை மடியில் இருத்திக் காதலோடும்  வாய் நிறைய சிரிப்போடும்  பார்க்கிறவர் அதே ரசனையோடு  ஹிரண்யகசிபுவை  அதே மடியில் கிடத்தி அவன் வயித்தைக் கீறிக்கிட்டு இருக்கார்!

ஒரு பக்கம் கரும்பு வில்லோடு மன்மதனும், அவனுக்கு  அந்தாண்டை  அன்ன வாஹனத்தில்  ரதியுமா அமர்க்களம். எல்லாமே ஆளுயச் சிலைகள்!   லைஃப் சைஸ் கேட்டோ!

மண்டபத்துக்குள் மண்டபமா இன்னொரு  பக்கம் பார்த்தால் மூச்சே நின்னுரும் போல!  ஹம்மா....  என்ன ஒருஅழகு!  வசந்த மண்டபமோ?  சட்னு நம்ம சேஷராயர்  மண்டபம் (ஸ்ரீரங்கம்)நினைவுக்கு வந்தது உண்மை!

இன்னும்  ஒரு மண்டபத்துக்குள் போனால் ஜீயர் மடம். இருக்காரான்னு கேட்டதும்,  உள்ளே போய் விசாரிக்கறேன்னு  போன கோவில் ஊழியருடன்,  இன்னொருத்தரும்  சேர்ந்து வந்தார்.
அவர் நம்மை  மடத்துள்ளே கூட்டிண்டு போனார்.  ஒரு விசாலமான பெரிய ஹாலில் ஜீயர் ஸ்வாமிகள்  ரெண்டு பக்தர்களுடன்  பேசிக்கொண்டு இருந்தார். நாங்கள் நமஸ்காரம் பண்ணினோம்.  கைகளை உயர்த்தி ஆசி வழங்கியவர்,  இந்தப் பக்கம் உக்காரும்படி கை காமிச்சார்.
நம்மைப் பத்தி விசாரிச்சார்.  'சுருக்கமாச் சொன்னேன்'. ஆனால் நம்மவர் தன்னுடைய கொபசெ பதவியை நினைவில் வச்சுக்கிட்டு நம்ம எழுத்துப்பணியைச் சொன்னதும், ரொம்ப ஆர்வமா அதைப்பற்றிக் கேட்டார். கோவில்களைப் பற்றி எழுதறது அவருக்கு ரொம்பவே பிடிச்ச விஷயமாம். முக்திநாத் தரிசனம் ஆனது  ரொம்பவே நல்லதுன்னார்.

இந்த நூத்தியெட்டு திவ்ய தேச யாத்திரைகள் புத்தகமா  வரும்தானேன்னு  விசாரிச்சப்ப..... ' வரணும்'னு கொஞ்சம் இழுத்தேன்....

வந்தவுடன் ஒன்னு அனுப்பி வைக்கும்படி ஆக்ஞை ஆச்சு!

'இன்னும் நம்ம நூத்தியெட்டு முடியலை , ரெண்டு கோவில்கள் பாக்கி இருக்கு. அதில் ஒன்னு இன்றைக்கு சாயங்காலம் போகறதா இருக்கோம்.  கடைசி ஒன்னுதான் நினைச்சாலே  பயமா இருக்கு'ன்னு அசடாட்டம் சொன்னேன்.  என்ன கோவில்னு விசாரிச்சவர்,  'என்ன பயம்? எல்லாம் நல்லபடியாக நடக்கும்'னு கைகளை உயர்த்தித் திரும்பவும் ஆசி வழங்கினார்.
'மலைமேல் நம்பியை தரிசனம் பண்ணலையா'ன்னார். 'இப்போ அங்கேதான் போறோம்' னதும்,  அங்கே போய் வந்து  சாப்பாடானதும்  கிளம்பினால்  சாயங்காலம் கோவில் திறக்கும்  நேரம் போயிடலாம்' னவர் நம்மை இங்கே உள்ளே கூட்டி வந்தவரிடம், நம்மைக் கவனிக்கும் பொறுப்பைக் கொடுத்துட்டார்.

ஜீயருடைய அனுமதியுடன் சில க்ளிக்ஸ் ஆச்சு.  நமஸ்காரம் பண்ணிட்டுக் கிளம்பினோம்.  நம்ம பொறுப்பை  ஏத்துக்கிட்டவர் பெயர் ராமானுஜர்.! (ஹா!!!)


தொடரும்...... :-)

PINகுறிப்பு:   ஒரு பதிவில் அடக்கமுடியாத  கோவில் என்பதால்  மீதியை அடுத்த பதிவில் பார்க்கலாம்.

கோவிலில் எடுத்த படங்களையும் ஆல்பமா போடத்தான் வேணும் :-)




Wednesday, October 11, 2017

கோமதி தந்த இன்ப அதிர்ச்சி! !!(இந்திய மண்ணில் பயணம் 61)

நமக்குப் பயணத்துலே அடுத்துப்போக வேண்டிய  ஊர் இன்னும் ரெண்டு இந்தப் பக்கம்தான். ஆனால்  ஒரேடியா இப்போ அங்கே போகமுடியாது.  இரவு நேரத்தில்  பயணம் பொதுவா விருப்பமில்லை. மேலும் ட்ரைவருக்கும் ஓய்வு கட்டாயம்  கொடுக்க வேணாமா?  அதனால்  இன்றைக்கு  நைட் ஹால்ட் திருநெல்வேலின்னு முடிவு செஞ்சுட்டு, ஜானகிராமில்   அறைக்கு ஏற்பாடு ஆச்சு. 

போன  நெல்லைப் பயணத்தில் தங்குன இடம்தான். நம்ம  நெல்லைத்தோழி   (நைன்வெஸ்ட்  நானானி )  கல்யாணி சங்கர்   அப்போ  அறைக்கு  ஏற்பாடு செஞ்சுருந்தாங்க.  இந்தமுறையும் அதே இடம் இருக்கட்டுமே!
போறவழியில்தான் சின்னதா ஒரு மாற்றம் செஞ்சுக்கிட்டோம்.
சங்கரன்கோவில் வழியாப் போகணும், கோமதியைப் பார்க்கணும்.  ரொம்பநாள் ஆசை!

ராஜையில்  இருந்து  ஒரு முப்பத்தியாறு கிமீ தூரம்தான்.  போய்ச்சேர ஒரு மணி நேரம் ஆச்சு. கரிவலம் வந்த நல்லூர் வழியாப் போறோம். ஊர்ப்பெயரைப் பார்த்ததும்... அடடான்னு இருந்துச்சு. கரிகள் ரொம்பவே அறிவு ஜீவிகள் இல்லே !!!

சங்கரன்கோவில் ஊருக்குள் நுழைஞ்சதும் பார்க்கிங் தேடி சின்னதா ஒரு அலைச்சல்.  வடக்கு ரதவீதியாண்டை வண்டியை நிறுத்த இடம் கிடைச்சது.  கோவிலுக்கான அலங்கார வாசல்  பார்த்து நிம்மதி ஆச்சு. ஒரு நாலைஞ்சு நிமிசநடைதான்.

போறவழியிலேயே  ராஜகோபுரத்தை மறைக்கறது மாதிரி  ஒருமண்டபம் கட்டி விட்டுருக்காங்க.   காந்தி மண்டபமாம்.  காந்தியடிகள் விரும்பியவைன்னு  'மதுவிலக்கு, தீண்டாமை விலக்கு,  வன்முறை விலக்கு'ன்னு போட்டுருக்காங்க...  ரொம்பச்சரி. ஆனால்... கொஞ்சம் தள்ளி கட்டி வுட்டுருக்கப்டாதோ? 

கோவிலுக்கான நுழைவு வாசலுக்கும் இந்த  மண்டபத்துக்கும் இடையில்  சின்ன விமானத்தோடு புள்ளையார் சந்நிதி ஒன்னு!   கும்பிடு போட்டுட்டுக் கடந்து போறோம். (புள்ளையார் சந்நிதிதானே? இப்போ   எழுதும்போது சந்தேகமா இருக்கே...)

ஒன்பது நிலை  ராஜகோபுரத்தைக் கடந்து உள்ளே போனால்... வழக்கமான கோவில் பிரகாரம் போல இல்லாமல்  நீண்டு போகும் மண்டமும் கோவில் கடைகளுமா கடை வீதிக்குள் வந்துட்டாப்லெ இருக்கே... 


பூமாலை,   அர்ச்சனைக்கான தேங்காய்  பழத்தட்டு, சாமிப் படங்கள் விக்கற கடைகளில் எல்லாம்  பாம்பு உருவங்களும் விற்பனைக்கு வச்சுருக்காங்க.  இந்தக் கோவிலில் நாக தோஷத்துக்கும்,  ராகு தசை கஷ்டங்களுக்கும் பரிகாரமா  பாம்புகளை வாங்கி படைக்கிறாங்களாம்! விசாரிச்சுக்கிட்டேன்.

பாம்பு....ன்னதும் கொஞ்சம் நம்மவரைத் திரும்பிப் பார்த்தேன்....  :-) எதையும் கண்டுக்காம தன் வழக்கப்படி விடுவிடுன்னு முன்னாலே போய்க்கிட்டு இருக்கார்!
சங்கன், பதுமன்னு ரெண்டு நாகர்குல அரசர்கள்  நண்பர்களா இருக்காங்க. ஒரே இனம்தான் என்றாலும் கூட வெவ்வேற இஷ்ட தெய்வங்கள். சங்கரன் சிவ பக்தன். பதுமன்  வீர வைஷ்ணவன்.  அப்பப்ப ரெண்டு பேருக்கும்  அவுங்கவுங்க சாமியிலே யார் பெரியவர்னு  வாக்குவாதம் வந்துரும்.  நல்லா வாய்ச்சண்டை போட்டுக்குவாங்க.

ஒருநாள் இதுக்கு ஒரு பஞ்சாயத்து பண்ணிக்கலாமுன்னு  பார்வதி அம்மன் கிட்டே போய்  நின்னு,  'ஆத்தா.... நீயே சொல்லு....  சிவன், விஷ்ணு  இந்த ரெண்டுபேரில் யார் பெரியவங்க?  நீ சொல்றதை  நாங்க அப்படியே  ஏத்துக்கறோம்' னு முறையிட்டாங்க.

தர்மசங்கடம்னு சொல்வாங்க பாருங்க.... அப்படி ஆகிப்போச்சு பார்வதிக்கு!  பிறந்த வீடும் புகுந்த வீடும் பெண்களுக்கு ரெண்டு கண்கள் மாதிரி. எதை விட்டுக்கொடுப்பது?  ஒரு பக்கம் புருஷன், இன்னொரு பக்கம் உடன்பிறந்தான்.

ரெண்டு பேரும் சரி சமம். அரியும் சிவனும் ஒன்னுன்னு சொல்லிப் பார்த்தாங்க....  சங்கனும் பதுமனும்   அதெப்படி ஒன்னாக முடியுமுன்னு பாம்பு மாதிரி சீறுனாங்க....

என்ன செய்யறதுன்னு  தெரியாம,  பார்வதி  தவம் பண்ண ஆரம்பிச்சாங்க.  ஹரியும் சிவனும் சரிசமமா ஒன்னா காட்சி கொடுக்கணுமுன்னு......

ஆத்துக்காரர் கேக்கறார், 'ஏற்கெனவே ஒரு பாதி உனக்குக் கொடுத்தாச்சே.... இப்ப  ஒன் பை த்ரீயாகணுமா? '

"அச்சச்சோ...அதெல்லாம் இல்லை. என் இடத்தை என் அண்ணனுக்குக் கொடுத்துருங்க. "

"பெர்மனென்ட்டாவா?"

"ஹேய்.... அதொக்க இல்லையாக்கும். இப்போ இந்த  ரெண்டு பாம்புகளுக்கும்  காமிக்கணும். அவுங்க பார்த்துட்டு,  ஹரியும் சிவனும் ஒன்னுன்னு  நம்பணும்.  அவ்ளோதான். அப்புறமா  நான் என் இடத்தை  அண்ணனிடம் இருந்து வாங்கிப்பேன்.... "

"ஓக்கே டன்!  இப்பவே ஏற்பாடு பண்ணிடறேன்"

மச்சானைக் கூப்பிட்டு விஷயத்தைச் சொன்னதும், கரும்பு தின்னக் கூலியான்ன நாராயணன்,  சட்னு  சிவனின் இடப்பக்கத்தில் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக்கிட்டார்.

சங்கரநாராயணரா உடனே  தரிசனம் கொடுத்தது இதே கோவிலில் நம்ம கோமதி அம்மனுக்குத்தான்!   இங்கே கோவிலில் அம்மன் பெயர் கோமதி!

ஆடி மாசம் தவம் செஞ்சுக்கிட்டு இருந்த  கோமதிக்கு  சங்கரநாராயணரா, சிவனும் விஷ்ணுவும் சேர்ந்து தரிசனம் கொடுத்த நாள்தான் ஆடித் தபசுன்னு பெரிய அளவில், பெரிய   விழாவா இந்தக் கோவிலில் கொண்டாடுறாங்க!

சங்கனுக்கும் பதுமனக்கும் சேதி போச்சு. சரசரன்னு ஓடி வந்து பார்த்தாங்க!  அட! ஆமாம்.... !!  ரெண்டு பேரும் சரிசமமா காட்சி கொடுக்கறதைப் பார்த்ததும்  'ஹரியும் சிவனும் ஒன்னு, அதை அறியாத நம்ம வாயிலே மண்ணு'ன்ற தெளிவு வந்துருச்சு!

பல வருசங்களுக்கு முன்னே ஒரு குடும்பக் காரியமா ஹரிஹர் னு சொல்லும் ஊருக்கு (கர்நாடாகா) போயிருக்கேன். துங்கபத்ரா நதிக்கரையில் ஊரின் பெயருக்குக் காரணமான கோவில் இருக்கு. உள்ளே பெருமாளும் சிவனுமா பப்பாதி உடம்போடு சேர்ந்து தரிசனம் கொடுக்கறாங்க.  இதே கோவிலின் முன்பக்கம்  ரெண்டு நிமிசநடையில்  108 ஷிவலிங்கேஸ்வரா கோவிலையும் பார்த்த நினைவு.  

இன்னும் கூகுளாரைக் கேட்டால், இந்தியாவின் பல பாகங்களிலும் இப்படி ஹரிஹரனாகக் கோவில் கொண்டு சைவ வைணவ ஒற்றுமையை காமிச்சுக்கிட்டுத்தான் இருக்காங்கன்னு  தெரிஞ்சது!


நேராக் கோவிலுக்குள் போய்  சங்கரலிங்கஸ்வாமியை முதலில் தரிசனம் செஞ்சோம்.  ஸ்படிகலிங்கமா இருக்கும் இவருக்குத்தான் அபிஷேகம். 

திருப்பாற்கடலில் எப்பவும் தாய்ச்சுக்கிட்டு இருக்கும் பெருமாள் ஏற்கெனவே ஜில்லுன்னு இருப்பதால், கூடவே நிக்கும் சிவன் தனக்கு அபிஷேகம் வேண்டாமுன்னு  சொல்லிட்டாராம். அதனால்  அலங்காரங்கள் மட்டுமே!

வலப்பகுதி முழுசும் சிவ அலங்காரம், இடப்பகுதி முழுசும் விஷ்ணு அலங்காரமுன்னு  அட்டகாசமா இருக்காங்க ரெண்டு பேரும் ஓர் உருவமா!
ம்ம கோமதி அம்மனுக்குத் தனிச் சந்நிதி!  சட்னு பார்க்கும்போது  நம்ம மயிலை கற்பகாம்பாள், நெல்லை காந்திமதி,  மாயூரம் அபிராமி மனசுக்குள் வந்து போனாங்க.  அழகான அம்மன்! அதே உயரம்தானோ?
உட்பிரகாரம் சுத்தும்போது  பெருசா ஒரு புத்துக்கோவில்!  வான்மிகநாதர் சந்நிதின்னு .....  (இந்தக் கோவிலில் படம் எடுக்க அனுமதி இல்லை என்பதால் கேமெராவைச் சுருட்டிக் கைப்பையில் வச்சுருந்தேன்.  ஆனால்.... வித்தியாசமான வான்மிகரைப் பார்த்ததும்..... அங்கிருந்த குருக்களிடம்  'இதை மாத்திரம்  வெளிப்பக்கம்  மட்டும் க்ளிக்கலாமா'ன்னு கேட்டு அனுமதி வாங்கி  ஒரு  நாலு க்ளிக்ஸ் ஆச்சு ! செல்ஃபோனில்தான்)



வெளி மண்டபத்தில்  இருக்கும் ஸ்ரீ கீதா வீரமணி பிராமணாள் ஹோட்டலில் ஆளுக்கொரு டீ வாங்கிக் குடிச்சோம்.
இப்பவே மணி ஆறு ஆச்சு. இருட்டுமுன் நெல்லைக்குப்போய்ச் சேரணும்.  ஒரு ஒன்னரை மணி நேரப்பயணம்  இருக்கே!

சிவன் கோவிலுன்னு உள்ளே போய் பெருமாளையும் சேர்த்துப் பார்த்தது மனசுக்கு ரொம்பவே நிறைவா இருந்துச்சு என்பதும் உண்மை. இந்த ஹரியும் சிவனும் ஒன்னுன்றது   என் மூளைக்குள் இன்னும் நல்லாப் பதியலை போல!)

இப்ப இதை எழுதும்போது.... கோவிலை இன்னும் சரியாப் பார்க்கலையோன்னு  சம்ஸயம் வருது. பார்க்கலாம் இன்னொரு முறை லபிக்குதான்னு.....

தொடரும்.........:-)