Monday, January 23, 2017

போவது உறுதி.... வழிதான் வேற ! ( நேபாள் பயணப்பதிவு 5 )

பட்டர் கை காட்டுன வழியிலே போனால்... ஒரு  கோவில்கட்டிடத்தின் மொட்டை மாடியில் போய்ச் சேர்வோம்.  கீழே நதி ஓடுது. எதிர்க்கரையில் ஆரத்திக்கான ஏற்பாடுகள் நடக்குது!  ஆஹா... நாம்தான் கோவிலுக்குள் ஆர்த்தின்னு தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டோம்..... ஹரித்வார், காசியில் பார்த்தமாதிரி   இந்த பாக்மதி நதிக்கு (Bagmati) எடுக்கும் ஆரத்தி போல!

காத்மாண்டுவின் கங்கை இது!  பித்தளை அடுக்கு விளக்குகளை தயாராக்கி வச்சுருக்காங்க. ஆத்தங்கரைன்னு நல்லா சிமெண்ட் போட்ட இடம்தான்.  ஒரு ஏழெட்டு மீட்டர் அகலமா இருக்கு. அதுக்கு அடுத்தாப்லே சின்னச்சின்ன  சந்நிதிகள் மாதிரி வரிசையா இருக்கு. உள்ளே என்ன சாமிகளோ? சிவனாகத்தான் இருக்கணும். சந்நிதிகளுக்கிடையில் இருக்குமிடத்தில்  திண்ணைபோல ஒரு அமைப்பு. எல்லாத்துக்கும் பின்னால் சின்னக்  குன்றுபோல் உசரமா ஒன்னு நீண்டு போகுது ஆற்றின் நீளத்தையொட்டியே....  அதுலேதான் அங்கொன்னு இங்கொன்னுன்னு விளக்குகள். மேலே எதோ தோட்டம் இருக்கோ என்னவோ?
கொஞ்சம் இருட்டா வேற இருக்கு. எதிர்க்கரையில் நடப்பதை சிரமப்பட்டுக் கவனிக்கவேண்டி இருக்கே....திண்ணைப்பகுதியிலெல்லாம் மக்கள் கூட்டமா அடர்த்தியா உக்கார்ந்துருக்காங்க.  மக்கள் நடமாட்டமும் அதிகம். அந்தப்பக்கத்தில் இருந்து ஆற்றில் இறங்க படிகள் மூணு அடுக்கில் இருக்கு. படிகள் ஒவ்வொன்னும் உயரம் கூடுதல். இறங்கி ஏறினால் கால் முட்டி காலி எனக்கு.....

மொட்டைமாடியின் கைப்பிடிச்சுவரின் இடது  பக்கம் ஒரு ஓரமா இடம் பிடிச்சு நின்னுக்கிட்டு இருக்கோம். அங்கே இருந்து இடதுபக்கம் கீழே போகும் படிகள் தெரியுது. ஆனால் படிகளுக்கான வாசலுக்கு எந்தப்பக்கம் போகணுமுன்னு தெரியலை.....    வரவர மக்கள் கூட்டம் நம்மை நெருக்கித் தள்ளுது.  நாங்க மாடியின் மூலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தோம்.     நம்மவர்தான் எனக்குப் பாதுகாப்பு வளையமா இருந்தார்.

 வெளியில்தானே இதெல்லாம் நடக்குது. இங்கே  படம் எடுக்கலாமா இல்லே கூடாதான்னு எனக்கொரு யோசனை.  கூட்டத்துலே இருக்கும் மக்கள் செல்ஃபோனில் படங்களும் வீடியோக்களுமா எடுத்துத் தள்ளிக்கிட்டு இருக்காங்க.  நம்மவரும் அவருடைய செல்லை வெளியில் எடுத்து அப்பப்ப ஒன்னுன்னு க்ளிக்க ஆரம்பிச்சார். முக்கால் இருட்டுலே என்ன தெரியுதோ அது............

எனக்குப் பக்கத்துலே இருந்தவர்களை முண்டியடிச்சுக்கிட்டுச் சுவர் பக்கமா வந்த சிலர், சில்லறைக் காசுகளை கீழே வீசி எறியறாங்க. என்ன நடக்குதுன்னு குனிஞ்சு பார்க்கிறேன்.....  ஆஹா..... எனக்கு  ரொம்பப் பிடித்த  விஷயம் கீழே நடந்துக்கிட்டு இருக்கு!!!!
ஆற்றின் இந்தாண்டைக்  கரை இது. இங்கே.... கும்பல்கும்பலா மனிதர்கள் தண்ணீராண்டை. படிக்கட்டுகளுக்கு இடைவெளி விட்டுட்டு அங்கங்கே மேடை அமைப்பு. இறந்தவர்களை  எரிக்கும் இடம். ஸ்மசான் காட்!!  ஆர்யா காட்ன்னு பெயராம்.    இனி என் கவனம் எங்கே போகுமுன்னு தனியாச் சொல்லணுமா?
படிக்கட்டுகளுக்கிடையில் கடைசி மூணு நாலு படிகளில் சரிவா ஒரு  கல் நாலாவது படிகளில் ஆரம்பிச்சுத் தண்ணீர்வரை போகுது.  இறந்தவர்களைத் தூக்கிட்டு வந்து முதலில்  நதியில் இறங்கி  அவுங்களை மூணுமுறை தண்ணீரில் முக்கி எடுத்துட்டு அந்த சரிவான கல்லில்  கால்கள் தண்ணீரில் இருக்கும்படி   படுக்க வைக்கிறாங்க.  மேல்படியில்,    தலைமாட்டில் ஒரு சின்ன சிவலிங்கம் அமைப்பு. அதுக்குப்பின்னால் ஒரு பள்ளம் இருக்கு போல!  அதுக்குள்  கைவிட்டு தண்ணீர் கோரி எடுத்து  இறந்தவர்கள்  தலையில்  ஊத்தறாங்க. இதை ஒரு நாலைஞ்சு பேர்  செய்யறாங்க. ரொம்ப நெருங்கிய சொந்தமா இருக்கணும். பிள்ளைகளாக இருக்கலாம்.

அப்புறம்  மேடைக்குப்பக்கம் ஒரு ஸ்ட்ரெச்சர் போல இருக்கும் மூங்கில் ஏணியில் இறந்தவர் உடலை வச்சு அலங்கரிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. புதுத்துணிகள், பூமாலைகள் இப்படி. இதுக்கும் அதே நாலைஞ்சுபேர். ஒரு பண்டிட் கூடவே நின்னு என்ன செய்யணுமுன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்கார். அரை இருட்டுலே அத்தனையும் நடக்குது.

அப்பதான் நம்ம பக்கத்துலே புதுசா வந்து சேர்ந்துக்கிட்ட உள்ளுர்வாசி,  யார் யார் சாஸ்த்திரங்களைச் செய்யணும் என்றெல்லாம் எனக்கு விளக்கம் சொல்ல ஆரம்பிச்சார். இங்கேயும் போனவங்களின் அந்தஸ்த்துதான் எங்கே எரிப்பது என்ற இடத்தை நிர்ணயம் செய்யுதாம்.  முக்கியப்பட்டவர்கள், மால்தாரிகள் எல்லாம்  இங்கேயும் இதுக்குப் பக்கத்துலே இருக்கும் நாலைஞ்சு மேடைகளிலும். வசதி குறைஞ்சவர்கள், பிரபலம் இல்லாதவர்கள் எல்லாம்  ஆத்துக்கு நடுவில் இருக்கும் பாலத்தைக் கடந்து  போயிடணும். இதே கரைதான் என்றாலும்  கொஞ்ச தூரத்தில்.  இந்த இடம்தான்   ஜஸ்ட் கோவிலுக்கு நேர் கீழே,  கோவிலின் பார்வையில்  இருக்கு!
கைப்பிடிச்சுவரைக் கெட்டியாகப்பிடிச்சுக்கிட்டு  எட்டிஎட்டிப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேனா..... என் கைகளை   உரசிக்கிட்டுச்   சட்னு தாண்டி ஒரு உருவம்  கைப்பிடிச்சுவர் மேலேயே  நடந்து போச்சு. யம்மாடி... ஆஞ்சி.....!!!

நாங்கள் நிக்கும் இடத்துக்குக்கீழே மூணு சந்நிதிகள் இருக்குன்னு சொன்னேன் பாருங்க.... அதோட  கும்மாச்சி மேலே காசு எறியுது சனம். குறிப்பா பெண்கள் தான் காசு எறிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. என்ன சமாச்சாரமுன்னு  உள்ளுர்க்காரரைக் கேட்டதுக்கு, வீசிப்போட்ட காசு கும்மாச்சிக்குக்கீழே சுத்தி இருக்கும்  சின்ன இடத்துலே விழுந்து அங்கே நின்னுட்டால் நினைச்ச காரியம் நடக்குமாம். ஆஹா...  ஜோஸியம் பார்த்துக்கறது போலவா? இதுக்கு என்னவோ ஒரு சொல் இருக்கே....  ஆங்....  ஆரூடம் பார்க்கறது...  சரிதானே?
அப்புறம் ஒருநாள் நான் எடுத்த படம் இது. மூணு சந்நிதியும் கும்மாச்சியோடு இருக்கு. மேலே தெரியும் மொட்டைமாடியின் ஓரத்தில் நாங்க நின்னுருந்தோம்.

பார்த்தவரை  ஒரு காசுகூட  அங்கே நிக்கலை. எல்லாம் தெறிச்சுத் தெறிச்சு உருண்டு  வேறெங்கியாவது இடுக்கில் போய் நிக்குது.  முக்கால்வாசியும் கீழே தரையில்தான் விழுது. நாலைஞ்சு பசங்க ஓடியோடிக் கீழே விழும் நாணயங்களைப் பொறுக்கிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

இதுக்குள்ளே எதிர்க்கரையில் ஆரத்தி ஆரம்பிச்சது.  சில குடும்பங்களைப் பெயர் சொல்லி மைக்கில் கூப்பிட்டாங்க. அவுங்கதான் இன்றைய ஆரத்திக்கு ஸ்பான்ஸர்கள். போனவாரம் இங்கே உறவுகளின் சம்ஸ்காரம் செஞ்சவங்களாம்.  அப்புறம் வெளியூரில் இருந்து வந்த  ஆன்மீக யாத்திரைக்குழுவின் தலைவர்,  அஞ்சு நிமிட் பேசினார். சங்கு ஒலிக்க, மணியோசையுடன்  நடந்த   ஆரத்தியைக் கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே.... கீழே  அலங்காரம் முடிச்சு, சிதைக்குப்போகக் காத்திருந்த உடம்பு,  தகனமேடைக்குப் போச்சு.
ஆரத்தி    மொத்தமே ஒரு இருவது நிமிட்தான். அதுக்குள்ளே கீழே நாலு பேர்     வந்து,  குளிச்சு அலங்காரம் பண்ணிக்கிட்டாங்கன்னா பாருங்க........... இந்த நேரத்தில் இப்படி பிஸியா?  அப்பப் பகலில் கேக்கவே வேணாம்.....

காசியைப்போல் இங்கே வந்து சாமிகிட்டே போனால் மறுபிறப்பு இல்லை, நேரடியா சொர்கம்தான் என்ற நம்பிக்கை இருப்பதால் போனவங்களும் சரி, போகப்போறவங்களும் சரி  இங்கே வந்து சேர்ந்துடறாங்க.  பலர் இங்கே வந்து காத்துக்கிடக்கறாங்களாம்.... கோவிலின்   வளாகத்தில்   அவுங்களை ஆஸ்ரம சேவகர்கள்  கவனிச்சுக்கறாங்களாம்.

இப்ப தரிசனம் பண்ணமே நம்ம பஷுபதிநாத்தை.... நமக்குக்கூட மறுபிறவி கிடையாதுன்னு  இங்கே ஒரு பலத்த நம்பிக்கை. நல்லதாப் போச்சு :-)

ஆரத்தி முடிஞ்ச அடுத்தகணம் கூட்டம் கலைய ஆரம்பிச்சது. கீழே என்ன நடக்குதுன்னு நின்னு பார்க்க விடாம, கோவில் காவலாளிகள் பிகில் ஊதிக்கிட்டே கூட்டத்தைத் திருப்பி அனுப்பறதில் மும்முறமா இருக்காங்க. கொய்ங் கொய்ங்ன்னு பிகில் சத்தம் காதைக் கிழிக்குது.  எதிர்க்கரைக்கு எப்படிப் போகணும்னு பார்த்தால்  கொஞ்சதூரத்தில் ஒரு பாலம் தெரிஞ்சது. பகல் நேரத்தில்  வந்து பார்க்கணும்....

பாக்மதி நதிக்கு அப்பாலும் இப்பாலுமா பரந்து விரிஞ்சுருக்கும் கோவில்வளாகம் மொத்தம் 652 ஏக்கர்  பரப்பளவு! அம்மாடியோ.............  எந்தக் காலத்துலே முழுசும் சுத்திப் பார்க்கப்போறோம்?

கூட்டத்தோடு கூட்டமா நாமும் நகர்ந்து  கோவில் கருவறை  வாசலுக்கு வந்திருந்தோம்.  மஞ்சள் விளக்கில் தங்கமா மின்னும் கருவறைக் கதவுகளை
 இழுத்துப் பூட்டி இருந்தாங்க. நந்தி மட்டும் பெரிய கண்களால் நம்மைப் பார்க்குது. முன்வாசல் கேட்டுக்கு போங்கன்னு விரட்டிக்கிட்டே இருந்தாங்க காவலாளிகள்.  நாம் வெளியே வந்துட்டோம். கொஞ்ச நேரத்துலே  கம்பிக் கதவை மூடிட்டாங்க.  வெளி முற்றத்தில் பளீர்னு விளக்கு வெளிச்சம். பயணிகளிடையே  முக்கிய  சமாச்சாரமா க்ளிக்ஸ் நடக்குது. நாமும்  ஜோதியில் கலந்தோம். நந்தி கம்பிகளினூடே....  க்ளிக்!
அடுத்து.... காலணி பாதுகாக்கும் இடத்துக்குப் போய்  நம்ம பையைத் திரும்ப வாங்கிக்கிட்டுக் காலிப் பையை மரத்தில் தொங்க விட்டாச்சு.  சாயங்காலம் பார்த்த அந்தப் பெண்,   தரிசனம் ஆச்சான்னு கேட்டுக்கிட்டே  சாளக்ராமம், ருத்ராக்ஷம் எல்லாம் தரமானது வேணுமான்னு கேட்டாங்க. எதிரே கடை வச்சுருக்காங்களாம். அகர்வால்னு ஒரு கடை பார்த்த நினைவு. அது இல்லையாம். அதுக்கு அந்தாண்டையாம்.  இன்னொருநாள் வரேன்னு சொல்லிட்டு  வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்தால்  நம்ம வண்டி கொஞ்ச தூரத்தில் கண்ணில் பட்டது.
லெமன்ட்ரீக்குப் பக்கத்தில் வந்ததும், அந்த தமில் ஏரியாவில் முன்பக்கமாவே இருக்கும் கடையில் கொஞ்சம் பழங்கள் வாங்கிக்கலாமேன்னு தோணுச்சு. வயித்துலே உ .கி  வேற  உக்கார்ந்துருக்கு. ராத்திரி சாப்பாடு வேணாம்.

 ஏற்கெனவே பார்த்து வச்சுக்கிட்ட கடையில் பழங்களும், மாம்பழ ஜூஸும் வாங்கிகிட்டோம்.  மாம்பழம் என்ன ரூபத்தில் வந்தாலும் நான் விடமாட்டேன்:-)  நிறைய  நட்ஸ், சீஸ், பிஸ்கெட்ஸ் வகைகள் இருக்கு அங்கே. 200 கிராம் பாக்கெட்டுகளாப் போட்டு வச்சுருப்பதில் நாமும் கொஞ்சம்  பாதாம், பிஸ்தாவும் ரெண்டு பாக்கெட் பிஸ்கெட்ஸும் வாங்கினோம். நாளையப் பயணத்துக்கு  வழியில்  பயன்படும்.

லெமன்ட்ரீ வந்து சேர்ந்தோம். ப்ரகாஷ்  இருந்தார்.  இந்த்ரா வீட்டுக்குப் போயிட்டாங்களாம். ப்ரகாஷின் அண்ணன் மகள்தான் இவுங்க. அப்பா அம்மாவுடன்   மகன்கள் இருவரும் கூட்டுக் குடும்பமா வசிக்கிறாங்களாங்களாம். அடுத்துள்ள கிராமத்துலே இருந்த இவுங்க வீடுகள் எல்லாம் இப்போ ஒன்னரை வருசத்துக்கு முன் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தில்  அழிஞ்சே போயிருச்சாம்.  அங்கே இருந்த குடும்பமெல்லாம் இப்ப  நகரத்துக்கே வந்துட்டாங்க. அதான்  நிறையக் கூட்டமா இருக்கு.

எம்பது கிமீ தூரத்துக்கப்பால் என்பதால்   இங்கே நகரத்தில் சேதாரம் அவ்வளவா இல்லைதான்...  கோவில்  வளாகத்தில் கூட சில இடங்கள் பாதிக்கப்பட்டு இருக்கு என்பதை  அங்கங்கே கட்டைகளை வச்சு முட்டுக் கொடுத்துருக்கறதைப் பார்த்தேனே... சில இடங்களில் தார்பாலின் போட்டு மூடித்தான் வச்சுருக்காங்க. உலக பாரம்பரியச் சின்னங்களில் இந்தக் கோவிலையும் யுனெஸ்கோ சேர்த்துருக்கு..  என்பதால்  அழிஞ்ச பகுதிகளைப் புனர்நிர்மாணம் செய்ய இவுங்க உதவிக்கு வர்றாங்கன்னு நினைக்கிறேன்.


நிலநடுக்கத்தின் பாதிப்பை நேரடியா உணர்ந்தவங்க நாங்க என்பதால்   அங்கத்து நிலமை  நல்லாவே புரிஞ்சது. கிட்டத்தட்ட ஒன்பதாயிரம் உயிர்கள் போயிருக்கு :-( என்ன கொடுமை..... 7.8  அளவில் நடுக்கமுன்னா சும்மாவா........... ப்ச்....

இந்த ஃபிப்ரவரி 22 வந்தால் எங்க ஊரில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்துக்கு வயசு 6 ஆகும். ஊரில் பாதி அழிஞ்சே போச்சு. அதிலிருந்து  இந்த மாதிரி சேதி கேட்டாலே மனசு நடுங்கிருது...:-(

மறுநாள் எங்களுக்கான பயணத்திட்டங்களை விளக்கிச் சொன்னார்.  நாலைஞ்சு நாட்களுக்குத் தேவையான துணிமணிகளை எடுத்துக்கிட்டு, மற்ற பெட்டிகளை இங்கேயே விட்டு வச்சுட்டுப்போகும் ஏற்பாடு. பகல்  ஒன்னேமுக்காலுக்குத்தான்   ஃப்ளைட் என்பதால்  காலையில்  சில இடங்களைச் சுத்திப் பார்த்துக்கலாமாம்.  கார் ஏற்பாடாகி இருக்கு.

லெமன்ட்ரீ ஹொட்டேலுக்குன்னு தனியா இன்னும் வண்டிகள்  வாங்கிக்கலை. ஆனால்  வேற ட்ராவல்ஸ் வண்டிகளை இவுங்க பயன்படுத்திக்கறாங்க.

ராச்சாப்பாட்டுக்கு எதாவது சமைக்கணுமான்னு கேட்டார். வேணாமுன்னு சொன்னோம்.  இங்கே காலையில் ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் நம்ம அறை வாடகையில் சேர்த்தி. மற்ற நேரங்களில் சாப்பாடு வேணுமுன்னா சொன்னால் செஞ்சு தர்றாங்க. மெனு கார்டு பார்த்துட்டு நாம் சொன்னால்... இவுங்க தயாரிப்பு இல்லைன்னாலும் வெளியே இருந்து வாங்கி வந்து தர்றாங்க.

இதெல்லாம்  இங்கே நாங்க பேசிக்கிட்டு இருந்தப்ப, சுமனும் இன்னொரு  பணியாளான  போலாராமும்  ஒரு மூலை டேபிளில் உக்கார்ந்து படிச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. மாணவர்களாம். ஆஹா... அதானே  பையனாட்டம் இருக்காங்களேன்னு பார்த்தேன்.  வசதி இல்லாத குடும்பம் என்பதால் நம்ம ப்ரகாஷ்தான் படிக்க வைக்கிறாராம். கிராமத்தில் இருந்து வந்து இங்கேயே தங்கி இருக்காங்க. பள்ளிக்கூட நேரம் போக  மற்ற நேரங்களில்   இங்கேயே வேலை செய்யறாங்க. ஸ்டூடன்ட் ஜாப்!

நீங்க நல்லா இருக்கணும். உங்க பிள்ளை குட்டிகளுக்குப் புண்ணியமுன்னு வாழ்த்தினேன். ஒரு பெண் குழந்தை, ஒன்னரை வயசில் இருக்காளாம். செல்லில் இருக்கும் குடும்பப்படங்களைக் காமிச்சார். கொள்ளை அழகு அந்தப் பாப்பா!

அறைக்குப்போய் அடுத்த சிலநாட்களுக்குத் தேவையானவைகளை சின்ன கேபின் பேகில் வச்சுட்டு,  பாக்கி எல்லாத்தையும் பெரிய பெட்டிகளில் போட்டுப் பூட்டி வச்சோம். லேப் டாப் கொண்டு போக வேணாமுன்னு முடிவு.  செல்ஃபோன்,  ஒரு கேமெரா, அதுக்கான சார்ஜர்கள் போதும்.

பழத்தை  முழுங்கி ஜூஸைக் குடிச்சுக் கட்டையைக் கிடத்தியாச்சு.
பாக்மதி நதி .வலையில் சுட படம் இது. கூகுளாருக்கு நன்றி.

தொடரும்.........:-)


Friday, January 20, 2017

பஷுபதிநாத் மந்திர் ( நேபாள் பயணப்பதிவு 4 )

லெமன்ட்ரீயில் நமக்காகக் காத்திருந்தார் துர்கா! நமக்கான  தனிப்பட்ட   கைடு.  மறுநாள்  குறிப்பிட்ட வேறொரு ஊரில் நம்மை சந்திப்பதாக ஏற்பாடு. எல்லாம் ப்ரகாஷின் பயணத்திட்டத்தின் படியே!  'இன்றைக்கு மீதி  இருக்கும் நேரத்தில் என்ன செய்ய உத்தேசம்'  என்றார் ப்ரகாஷ். கோவில்னு சொன்னேன்.  பெருமாளை ஸேவிக்கணும்.  'அது கொஞ்ச தூரத்தில் இருக்கு. ஏர்ப்போர்ட் கடந்து போகணும். சிவன் கோவில் போறீங்களா'ன்னார். ஓக்கே!  நம்ம லிஸ்ட்டில் இருக்காரே அவரும்:-)
இன்றைக்குத் திங்கள் கிழமை!  நல்ல நாளில் வந்துருக்கீங்க! சாயங்காலம் ஆறுமணிக்கு  பசுபதிநாத் கோவிலில் ஆரத்திக்குப் போயிட்டு வந்துருங்கன்னு சூர்யா லாமாவிடம் எங்களை  ஒப்படைச்சுட்டார் :-) திங்கள் கிழமைதான் ஆர்த்தி இருக்காம். அப்ப மற்ற நாட்களில்  சாமிக்கு  ஒன்னும் இல்லையா?   இது எப்படின்னு எனக்குப் புரியலை.  அதோடு, பர்ஸ், பெல்ட்ன்னு தோல் பொருட்களுக்கு கோவிலில் அனுமதி இல்லைன்னும் சொன்னார்.  காத்மாண்டுவின் முக்கிய கோவில்களில்  பசுபதிநாத்துக்கே முதலிடம்! இதுவும்  விமானநிலையத்துக்குப் போகும்  வழியிலேயே இருக்கு.  மதியம்  லெமன்ட்ரீ போகும்போது  ஒரு ஆற்றுப் பாலத்தைக் கடந்தப்பப்  பார்த்தோமே.......

கோவில் வரலாறுன்னு பார்த்தால்.... ப்ராச்சீன் என்ற பதில்தான். கைலாயமலையில் இருக்கும் சிவனுக்கு, அங்கேயே இருந்திருந்து போர் அடிக்குது. இடமாற்றம் வேணுமேன்னு கீழே இறங்கி வர்றார்.  மலையடிவாரம்  கடந்து போகும்போது  ஒரு பள்ளத்தாக்கு கண்ணில் பட்டது. நதியும், காடும் மிருகங்களுமா இருக்கும் அந்த இடம் பிடிச்சுப்போச்சு. அங்கிருக்கும் பசுக்களின் நேசனா,  பஷுபதி என்ற பெயருடன்  சுத்தித் திரியறார். எப்படின்னா....  மான் வேஷம் போட்டுக்கிட்டு!

இந்த பெயர் நேபாளிகளிடையே  இருபாலருக்கும் பொது. சென்னையில் நம் வீட்டு வேலைகளில் உதவி செஞ்ச பெண்ணுக்கு இதே பெயர்தான். பஷுபதி! அப்பழுக்கு சொல்லமுடியாத தரத்தில் வேலை செய்வாங்க. இதைப்போல ஒருவர் கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பு!  இவுங்க  கணவர் நம்ம அபார்ட்மென்டுக்குக் காவல்காரராக இருந்தார்.  ஆ.... கொம்புன்னதும்.... இப்ப மான் கொம்பைப் பார்க்கலாம்... 

தலைவரைக் காணோமுன்னாத் தேடாம  இருக்கமுடியுமா?  தேவர்கள் தேடிக்கிட்டு  வர்றாங்க. கூட்டத்துலே மஹாவிஷ்ணுவும் மச்சானைத் தேடி....  மானைப் பார்த்ததும்.. ஓடிவந்து கொம்பைப் பிடிக்க,  கொம்பு உடைஞ்சு போயிருது. அதையே லிங்கமா வச்சுக் கும்பிட ஆரம்பிச்சாங்கன்னு  ஒரு கதை.

அதெல்லாம் இல்லை. இவர் ஸ்வயம்பு.  எந்தக் காலமுன்னு சொல்லமுடியாத ஒரு காலத்துலே தானாகவே லிங்க வடிவில் உருவானவர். காலப்போக்கில் இந்த லிங்கம் மண்ணில் புதையுண்டு போச்சு. அந்த மேட்டில் தினமும் ஒரு ஆடு வந்து பால் சொரியும். இதைக் கவனிச்ச ஆட்டுக்காரர்,  அங்கே என்னதான் இருக்குன்னு  தோண்டிப் பார்க்க லிங்கம்  இருந்துருக்கு. அதையே வச்சுக் கோவில் எழுப்புனாங்கன்னு இன்னொரு கதை.

ஒன்னு கவனிக்கணும். இந்த பால் சொரியும் வகைக் கதைகள் நிறைய இடங்களில் கேட்டுருக்கோம். திருப்பதி கோவிலுக்கும் இப்படி ஒன்னு இருக்கு. என்னன்னா.... இதுவரை மாடுன்னு கேட்டது இங்கே ஆடு. அம்புட்டுதான். போகட்டும்... ஒரு எழுத்துதான் வித்தியாசம்:-)

எப்படி இருந்தாலும் நாலாம் நூற்றாண்டில் இங்கே கோவில் எழுந்தது  மட்டும் உண்மை. சுபஸ்பதேவர் என்ற மன்னர் கட்டியதுன்னு  கோவில்குறிப்புகள் சொல்லுது.


  மெயின் ரோடில் இருந்து  இடதுபக்கம் திரும்பி,   இப்பக் கோவில் வாசலுக்குப்பக்கம் போய் இறங்கியது  வேற ஒரு வழி.  இங்கேயும் எல்லா பெரிய நகரங்களையும் போல பார்க்கிங் பிரச்சனை அதிகம். சூர்யா நம்மை இறக்கி விட்டுட்டு தரிசனம் முடிச்சு வந்ததும் செல்லில் கூப்புடுங்கன்னு சொல்லி  அவர் நம்பரைக் கொடுத்துட்டுப் போனார்.  நம்ம  டாடா வண்டிகள்தான் அதிகமா ஓடுது இந்தப் பக்கங்களில்!
வழக்கமில்லாத வழக்கமா கோவிலுக்கு எதிரில் இருந்த  கோவில் சம்பந்தமான பூக்கள், ப்ரஸாதம் விற்கும் பெண்களிடம் கொஞ்சம் பூ வாங்கிக்கிட்டுப் போகலாமுன்னு  நினைச்சது என் தப்பு. வரிசையா   நாலைஞ்சு பேர் உக்கார்ந்துருக்காங்க...  நாங்க ஒரு பெண்மணியிடம் கொஞ்சம் பூ வாங்கினோம். சின்னதா ஒரு இலைக்கூடையில் வச்சுக் கொடுத்தாங்க. நூறு ரூபாய்.  அவுங்களுக்குக் காசு  கொடுத்துக்கிட்டு இருக்கும்போது   அடுத்துருந்த  பூ வியாபாரியம்மா, சட்னு  பக்கத்தில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து நம்மவர் மேல்  அப்படியே கவுத்துட்டாங்க.  எங்களுக்கு 'திக்'னு ஆகிப்போச்சு:-( பாவம்..  இவர்....   கோபம் முகத்துலே....  விளையாட்டா என்ன?  நானும் கொஞ்சம் கடுமையாத் திட்டினேன். தன்னிடம் வியாபாரம் பண்ணலைன்னு இப்படிச் செஞ்சுட்டாங்களாம் அந்தம்மா. மன்னிச்சுக்கோன்னு  சொல்லிட்டுத் தலையை குனிஞ்சுக்கிட்டாங்க.  நம்மவருக்கு எதோ  முன்ஜென்மத்துலே உறவோ என்னவோ :-)
நல்ல வெய்யில் நாள் என்பதால்  சட்டை உலர்ந்துருமுன்னு சமாதானப்படுத்திக்கிட்டுக் கோவில் வளாகத்துக்குள் போனோம்.  (எதிர்பாராம நம்ம மேல் தண்ணி  விழுந்தா நம்ம கஷ்டம் எல்லாம் தீர்ந்ததுன்னு  வச்சுக்குங்கோ!!  துள்ஸி மாதாவின் அருள்வாக்கு! )  வாசலில் ரெண்டு பக்கமும் சின்னதா சந்நிதிகள். ஒன்னில் புள்ளையார். இன்னொன்னில் சிவனோ?  இல்லெ தன்வந்திரியா?   ஆளுருவத்தில் உக்கார்ந்த நிலையில். ஆனால் கையில் எதோ கலசம் இருக்கே!  அம்ருதமோ?


நல்ல பெரிய வளாகத்தில் மக்கள் அங்கங்கே உக்கார்ந்துருக்காங்க. குரங்குகள்  அதுபாட்டுக்கு அங்கே இங்கேன்னு போகுதுகள்.


புறாக்களுக்காகத் தரையில் கொட்டி வச்சுருக்கும் பொரிகளை அப்படியே தலை சாய்ச்சு நாக்கால் நக்கி எடுத்துத் தின்றாங்க சிலர்! ஒருபக்கம் புத்தர் கோவில்போல பகோடாக்கள் தெரிஞ்சது.
எந்தப்பக்கம் போகணுமுன்னு  முழிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்ப, ஒரு சின்னப்பொண் வந்து  வலதுபக்கம் கை காமிச்சு அங்கே செருப்புகளை விட்டுட்டுப்போகணும். கொஞ்ச நேரத்தில் ஆரத்தி ஆரம்பிச்சுருமுன்னு  சொன்னதும்  அதேபோல செருப்புகளை விடப்போனோம்.  ஒரு கம்பத்துலே கிளைகள் போல் கம்பி அடிச்சு வச்சு அதுலே  பைகளாத் தொங்க விட்டுருக்காங்க.
அதுலே ஒரு பையை எடுத்து நம்ம காலணிகளைப் போட்டு, இந்தாண்டை இருக்கும் கவுண்ட்டரில் கொடுத்தால் வாங்கி வச்சுக்கிட்டு டோக்கன் தர்றாங்க.  எந்தவிதமான தோல் பொருட்களுக்கும் (பர்ஸ், ஹேண்ட் பேக்,  பெல்ட் எல்லாம் ) அனுமதி இல்லைன்னு நம்ம ப்ரகாஷ் சொல்லி இருந்ததால் அறையிலே  வச்சுட்டுக் கேமெரா, செல்ஃபோன்  மட்டும் கையிலே வச்சுருந்தோம்.
டோக்கன் வாங்கிக்கிட்டு  சின்ன மேடேறி அந்தப்பக்கமா சுத்திக்கிட்டுக் கோவில் வாசலுக்குப் போறோம்.  இந்த சுத்தல் தேவை இல்லைன்னு அப்புறம் புரிஞ்சது:-)  வலப்பக்கம்   நாலஞ்சு படி இறக்கம். அதையொட்டி தீர்த்தம் வரும் முற்றம். அஞ்சு  தீர்த்தக் குழாய்கள். நம்ம ஹொடேலுக்கு போகும் சந்தின் ஆரம்பத்துலே குழாயடி இருக்குன்னு சொன்னேனே... அதே மாதிரியான குழாய்கள்!  கோவிலுக்குப்போகுமுன்  கைகால்களைக் கழுவிக்கொண்டு போக ஒரு ஏற்பாடு. ஆனால் தண்ணீர் வரலை.

கோவில் வாசலில்  உள்ள தகவல் போர்டு பார்த்ததும்  ஜஸ்ட் க்ளிக்கினேன்.  உள்ளே படம் எடுக்கக்கூடாது  :-(  இந்துக்கள் மட்டும் உள்ளே வரலாம்.

முன்வாசல்கதவு  பெருசா இருக்கு. நம்மூர் கோபுரவாசக் கதவுகள் உயரம் வரும்.  வாசல் முகப்பில்  மேலே மனுஷ்யரூப சிவன்,வலக்கையில் உடுக்கையும், இடக்கையில் சூலாயுதமும் பிடிச்சு நிக்கறார். பின்புலத்தில் பனிமலை!  கைலாயம்!  பக்கத்தில் பெருகி ஓடும் ஆறு கங்கையோ?  'ஸ்ரீபஷுபதிநாத் மந்திர்'னு எழுதி இருக்கு.  ஹிந்தி எழுத்துன்றதால் படிச்சுட்டேன்:-)

வாசலுக்கு ரெண்டு பக்கமும் சாமிகள். நமக்கிடதுபக்கம் புள்ளையார். அவர் தலைக்கு மேல் சந்திரன். வலதுபக்கம் இருக்கும் சாமி யார்னு தெரியலை.... சிவனோ இல்லை சக்தியா?  தலைக்கு மேல் சூரியன் இருக்கே! ரெண்டு பக்கங்களிலும் சிங்கங்களும் உண்டு!
கோவில் ஆடுகள் அங்கங்கே உக்கார்ந்து ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருக்கு. நேர்ந்து விட்டவைகளாம். தாடியும் மீசையுமா.... சாமியார்கள் போலவே !

மெஷீன் கன் கையில் வைத்திருக்கும்  ராணுவத்தாரைக் கடந்து வாசலுக்கு அந்தாண்டை இருக்கும் படிகளில் இறங்கி கோவிலுக்குள் நுழையறோம்.  லேசா  மசமசன்னு இருட்டு....   கண் எதிரே  மேடையில்  பெரிய நந்தி ஸார்!  சாமியை நோக்கி உக்கார்ந்துருக்கார்.... அவர் பிருஷ்டப்பகுதி கோவில் வளாகத்தில் இருந்தே தெரியுமளவுக்கு  ப்ரமாண்டம்!  அவருடைய முகத்துக்குக் கீழே ஒரு சின்ன  பீடத்தில் சுமாரான சைஸில் இன்னொரு நந்தியும் இருக்கார்.  சைஸ் பெருசா இருக்கே தவிர, நம்மூர்ப்பக்கம் இருக்கும் நந்தியின் முக அழகு  இதில் இல்லை :-(  இது மாடு. அம்புட்டுதான்....  அலங்காரம், நகைநட்டு கூட அதிகம் இல்லை....  ப்ச்....

கையில் பிரஸாதத்தட்டுகளுடன் பக்தர்கள் நிற்கும் வரிசையில் போய் நின்னோம்.

வலையில் சுட்ட படம். கூகுளாருக்கு நம் நன்றிகள்.

கருவறை  வாசலுக்கெதிரா இருக்கும் நந்திக்கும்,   உயரமா இருக்கும்  கருவறை   வாசக் கதவுக்கும் இடைப்பட்ட இடத்தில்  ஒரு மரமேடை. ஏழெட்டுப் படி ஏறிப்போகணும்.  அங்கே நின்னுபார்த்தால் உள்ளே சிவன் இருக்கார். லிங்க ரூபம்!  தீபஆரத்தி இப்பதான்  முடிஞ்சதாம்.  மேடையில் இருந்து  எதிர்ப்பக்கமா இறங்கிப் போயிடலாம்.  மேடையில் இருந்தே ரெண்டு படி இறங்கினால் கருவறைக் கதவுக்கருகில் போக முடியும்.  காவல்துறை அம்மணி  அங்கே நிக்கறாங்க. என்னவோ புதுமுகமா இருக்கேன்னு, நம்மை  அந்தக் கதவருகில் போய் நிற்கச்சொல்லி வழி விட்டாங்க. கேரளா ஸ்டைல் போல கீழ்பாதிக் கதவு  மூடியும் மேல்பாதிக் கதவு திறந்தும் இருக்கு.
உள்பக்கமா நின்ன  பட்டர்  நம்ம கையில் இருக்கும் பூக்கள் உள்ள இலைப்பொதியை வாங்கி  உள்பக்கம் சிவன் கண்ணில் இங்கிருந்தே காமிச்சுத் திருப்பி தந்துட்டு,  அவருக்குப் பக்கம் இருந்த  உண்டியல் பொட்டியைக் கை காமிச்சார். நம்மவர் ஒரு நூறு எடுத்து அதில் போட்டதும்  கொஞ்சூண்டு சந்தனத்தை எங்கள் நெத்தியில் தீத்தி விட்டார். ஆச்சு தர்ஷன்!

பெரிய சிவலிங்கம்தான்.  அரைக்கதவினூடே  பார்த்தால் கொஞ்ச தூரத்தில்தான் இருக்கு. ஏராளமான பூக்களை மலைபோல் சார்த்தி இருக்காங்க!  ஐந்து முகங்கள் இருக்காம். நாலு திசைக்கும் ஒவ்வொன்னு, அஞ்சாவது முகம்  மேலே ஆகாசத்தைப் பார்த்து!  இஷான் என்று பெயர் அந்த முகத்துக்கு!  மற்ற நான்கு முகங்களுக்கும் தத்புருஷா, சத்யோஜதா, வாமதேவா, அஹோரா என்று பெயர்களாம்!

காவல்துறை அம்மணிக்கு நன்றி சொல்லிட்டு, ஆர்த்தி எப்போன்னால்  ஏழுமணிக்குன்னாங்க. இன்னும் கொஞ்ச நேரம்தான்  இருக்கு. ஒரு இருவது நிமிட். அதுவரைக் கோவிலைச் சுத்திப் பார்க்கலாமுன்னு  வலம் போறோம்.
ரெண்டு  தட்டுக் கோவில் இது.  சதுரமான  மரக்கூரைகளுடன் கட்டிடம்.  நாலு பக்கமும்  கதவுகள்.  எல்லாம் வெள்ளி!  சுவர்களில் பித்தளைகவசம் போட்டுருக்கு. அதிலே பித்தளையில் சிலைகள். ரொம்பத்திருத்தமான முகத்தோடு ஒவ்வொன்னும்   அழகோ அழகு.  படம் எடுக்க முடியலையேன்னு மனசு பதறுனது உண்மை....  கோவில் கூரைகளின்மேல் மரத்துக்குச் செப்புத்தகடு போர்த்தி இருக்காங்க. அதுக்குமேலே தங்கமுலாம்.  உச்சாணியில் இருக்கும் கலசம் முழுத் தங்கமாம்! வளாகத்துலே மெயின் கோவில் இதுதான்.
காலை அஞ்சு மணிக்கும் மாலை ஆறுமணிக்கும் ஆரத்தி எடுக்கும்போது நாலு வாசல்களையும் திறந்து வச்சு  நாலு பட்டர்கள்  ஒரே சமயத்தில் ஆரத்தி எடுப்பாங்களாம்! இது முடிஞ்சதும் மேற்கு வாசலைத்தவிர மத்த மூணு வாசல்களையும் மூடிருவாங்க. நாம் உள்ளே போனப்ப ஆரத்தி முடிஞ்சுருந்ததால் மூடுன கதவுகளைத்தான் பார்த்தோம். விளக்கு வெளிச்சம் மஞ்சளா இருப்பதால்  எல்லாமே தங்கம்போல் தகதகன்னு மின்னுது!

இந்த மெயின் கோவிலைத்தவிர  அங்கங்கே சந்நிதிகள்  ஏராளம்.  நாங்களும் சில சந்நிதிகளுக்குள் போய்க் கும்பிட்டுக்கிட்டு வந்தோம். கொஞ்சம் இருட்டாக்கூட  இருந்துச்சு.  தட்டுத்தடுமாறி  சிவனைச் சுற்றி வந்தாச்சு:-)  இதுதவிர தரையில் எல்லாம் சிலைகளைப் பதிச்சுருக்காங்க. கவனமா நாம்தான் பார்த்து நடக்கணும். எல்லா இடங்களிலும் சின்னதும் பெருசுமா சிவலிங்கங்கள்!  வரிசைவரிசையா  மாடங்களில் கூட!  மாடம் போலிருந்த   ஒரு சின்ன சந்நிதியில்  உள்ளே உக்கார்ந்துருந்த  பட்டர் சிரிச்சமுகத்தோடு பளிச்ன்னு இருந்தார்.  சந்நிதிக்குள்  புள்ளையார்!  பட்டர், கர்நாடக மாநிலமாம்!  அவரிடம் ஆரத்தி எப்போன்னதுக்கு  'இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துலே.... ஆரம்பிச்சுரும். இந்த வழியாப் போங்க'ன்னு கை காட்டினார்.

தொடரும்.......:-)

Wednesday, January 18, 2017

தமெலில் ஒரு எலுமிச்சை மரம் ( நேபாள் பயணப்பதிவு 3)

த்ரிபுவன் இன்டர்நேஷனல் ஏர்ப்போர்ட்டில் தரையை தொட்ட விமானத்துலே இருந்து ஏணிப்படிகளூடா இறங்கினோம்.  பிரமாதமான கட்டிடமெல்லாம் இல்லை.  உள்ளே போனதும்   நமக்கு,  நாட்டுக்குள் நுழைய விஸா வாங்கிக்கணும். இந்தியாவில் இருந்து வரும் மக்களுக்கு விஸா தேவை இல்லை. ஆனால்  பாஸ்போர்ட், ஓட்டர்ஸ் ஐடின்னு  கொண்டு வரணுமாம்.


பதினைஞ்சு நாட்களுக்கு 25 டாலர் (யூ எஸ்) ஒரு ஆளுக்கு என்ற மேனிக்கு  அம்பது கட்டி விஸா வாங்கினோம். கார்டெல்லாம் நீட்ட முடியாது.  காசாக் கொடுக்கணும். கூடவே நம்ம பாஸ்போர்ட் சைஸ் ஃபோட்டோ ஒன்னும் அந்தப் படிமத்தில் ஒட்டிக்  கொடுக்கணும். ஒட்டறதுக்குப் பிசின் கூட வைக்கலை.  நம்மவர்  கொஞ்சம் செல்லோ டேப் வச்சுருந்தார். அதை எடுத்ததும்  நமக்கு அங்கே டிமாண்ட் கூடிப்போச்சு.  'எனக்கு எனக்கு'ன்னு  ஆயிரம் கைகள் நம்மைச் சுத்தி.....   ஒருவழியா  பாஸ்போர்ட் என்ட்ரி போட்டுத் தந்தாங்க.  இதுக்கே  ஒரு  மணி நேரமாச்சு. நிதானம் பிரதானம்னு  வேலை. இந்த அழகில் கம்ப்யூட்டர் டௌன்னு  ....    ரெண்டே ரெண்டு கவுன்ட்டரும், நூத்துக்கணக்கில் பயணிகளும். முக்கால்வாசியும் வெள்ளைக்காரர்கள்தான்.  சின்னப் பிள்ளைகளுக்கு  வரிசையில் நிக்க போரடிக்குது. அதுக பாட்டுக்கு அங்கே இங்கேன்னு ஓடி விளையாடுதுங்க.

ஒருவழியா இந்தப் பகுதியில் இருந்து பொட்டிகளை எடுத்துக்கும் பகுதிக்குப் போனால் அங்கேயும் குழப்பம்.  தரையில் கூட்டமாப் பொட்டிகளைப் போட்டு வச்சுருக்காங்க. நம்மதைத் தேடி எடுக்க இன்னும் ஒரு அரைமணி நேரம் ஆச்சு.
வெளியே வர்றோம். நம்மவர் பெயர் எழுதுன அட்டையைத் தூக்கிப் பிடித்தபடி ஒரு  இளைஞன். என்ன ஒரு பதினாறு பதினேழு  இருக்கலாம்.
நம்ம பெட்டிகளை வாங்கிக்கிட்ட, சுமன், சூர்யா என்ற  ரெண்டுபேருடன் கார்பார்க்  போனோம். சாமான்களை வண்டியில் போட்டுட்டுக் கிளம்பியாச்சு.  சூர்யா லாமாதான் ட்ரைவர்.  சுமன்?  லெமன் ட்ரீ ஹொட்டேல் பணியாள்.
வலையில் தேடிப்பிடிச்ச இடம்தான் இந்த லெமன் ட்ரீ ஹொட்டேல். மெயில் மூலம்தான் இதுவரை தொடர்பு.  உரிமையாளர் ப்ரகாஷ்  நமக்குத் தேவையான தகவல்களை அனுப்பிக்கிட்டே இருந்தார். அவரிடமே நம்ம தேவைகளைச் சொல்லி ஒரு உள்நாட்டு பயணத்திட்டம் தயாரிக்கச் சொல்லி இருந்தோம். நேரில் போய் அதிலுள்ள சாதக பாதகங்களைப் பேசினால் ஆச்சு.

த்ரிபுவனில் இருந்து  தமில் என்ற பகுதிக்குப் போறோம். இங்கேதான்  எலுமிச்சைமரம் இருக்கு:-) சுமார் அரைமணி நேரப் பயணம். அது ட்ராஃபிக் இல்லாத நேரமாம். வழியெல்லாம்  நடைபாதைக் கடைகளும்,  நெருக்கமா  கடைகள் இருக்கும் வீதிகளும்,  கூட்டமுமா இருக்கு.  நேப்பாளமொழிக்கு எழுத்துரு ஹிந்தி எழுத்துகள்தான். அதனால்  கடைப்பெயர்களை வாசிச்சுக்கிட்டுப் போனேன்.  பழக்கம் விட்டுப்போனதால் தத்தித்தத்தித்தான் படிக்க முடியுது :-(  ஒரு சின்ன சந்து போலிருந்த இடத்துக்குள் கார் நுழைஞ்சது.   தரையில்  பாவியிருந்த  கற்கள், டைல்ஸ்,  எல்லாம் உடைஞ்சு போய்  இருக்கு இந்த சந்தில். உண்மையில் இது சந்தே இல்லை. தெரு! பெரிய வண்டிகள் எல்லாம் இதுக்குள்ளே வந்து போகுது. அதான் கல் பதிச்ச  பாதை இந்த அழகில் கிடக்கு போல...



ஒரு ஏழெட்டு கட்டடம் தள்ளிப்போனா  லெமன்ட்ரீ வந்துருது.  இறங்கி உள்ளே போறோம்.  பெயரை நியாயப்படுத்த முற்றத்தில் சில எலுமிச்சை மரங்கள்(!) தொட்டிகளில்:-)  கைகூப்பி வணக்கம் சொல்லி வரவேற்றார் வரவேற்பாளர் இந்த்ரா.
நமக்கான அறை ரெண்டாவது மாடியில் ஒழுங்குபடுத்தி வச்சுருந்தாங்க. லிஃப்ட் கிடையாது. நான் நினைக்கிறேன், என் உடல் இளைக்க ஆரம்பிச்சது அப்போ இருந்துதான். தினம் இருவது கிராம் என்ற கணக்கு:-)  ரூம் வித் வ்யூ வேணுமுன்னு என் வழக்கப்படிக் கேட்டு வச்சேன்.  எதிரில் இன்னொரு புது ஹொட்டேல் வருது. அதோட தோட்ட வேலைகள் , அலங்காரங்கள் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.  நாலைஞ்சுபேர் சேர்ந்து  ஃபவுன்டெய்ன், சின்னதா  புத்த ஸ்தூபா  மாடல் செஞ்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க.

நம்ம  ஹொட்டேலில் மொத்தம்  பனிரெண்டு அறைகள்தான். ஒரு பழைய வீட்டை வாங்கி அதை இப்படி மாத்தி அமைச்சுருக்காங்க. வெளிமுற்றத்தின் ஒருபக்கம் சமையலறை.  முற்றத்தின் எதிர்ப்பக்கம் ரெண்டு மூணு மேஜை போட்டு  அவுட் டோர் ஸிட்டிங் & டைனிங்.  முற்றம் கடந்து உள்ளே காலடி வச்சால் சின்னதா ஒரு  வரவேற்புப் பகுதி.  தொட்டடுத்து ஒரு ஆஃபீஸ் ரூம். இந்தாண்டை  ரெண்டு சோஃபா போட்டு வச்சுருக்காங்க.  இதையடுத்து  ஹாலில் பாக்கி இருக்கும்   இடத்தில் நடக்க இடம் விட்டுக் கடைசியில் மாடிப்படிகள். இந்தாண்டை ஒரு வரிசையில் அஞ்சு மேஜைகள். ப்ரொப்பர் டைனிங் ஏரியா, கேட்டோ!

  'ஏஸி வேலை செய்யலை, அறை ரொம்ப சூடா இருக்கே'ன்னு வரவேற்பில்  சொன்னதுக்கு ஒரு சின்ன ஃபேன் எடுத்துக்கிட்டு வந்த இந்த்ரா, அன்றைக்கு எதோ மெயின்டனன்ஸ் வேலைன்னு  காலையில் இருந்து எலக்ட்ரிசிடி இல்லை.  இன்னும்  அரைமணியில்  பவர் வந்துருமுன்னு சொல்லி பேக்கப் பவர்க்கு  இருக்கும்  ப்ளக் பாய்ன்டில் ஃபேனைப் பொருத்திட்டு, 'ப்ரகாஷ் நாம் வந்துட்டோமான்னு கேட்டாராம். இன்னும் பத்து நிமிட்லே வந்துருவார். வந்தவுடன்  ஃபோன் பண்ணறேன்'னு சொல்லிட்டுப் போனாங்க.   ஃபோன் வந்துச்சு.

நாங்க ஃப்ரெஷப் பண்ணிக்கிட்டுக் கீழே போனோம். அதுவரை  இமெயிலில் சந்திச்ச ப்ரகாஷ் , நல்ல ஸ்மார்ட் மனிதர்.  ட்ராவல் & டூரிஸம் படிச்சவர்.  சிலவருசங்கள்  வெளியே வேலை பார்த்துட்டு, இப்போ சொந்தமா பிஸினஸ் ஆரம்பிச்சுருக்கார். நமக்கான பயணத்திட்டங்களை தயாரிச்சு வச்சதைச் சரி பார்த்தோம். மாற்றிக்கும்படியா ஒன்னும் இல்லை.
மொதல்லே கொஞ்சம் காசை மாத்திக்கணும். இந்திய ரூபாய்களையும் கடையில் வாங்கிக்கறாங்களாம்.  நம்ம ப்ரகாஷிடமே  கொஞ்சம் நேபாள் காசு கிடைச்சது. ஒரு யூஎஸ் டாலருக்கு 105 நேபாள் ரூபாய்,  ஒரு இந்திய ரூபாய்க்கு  ஒன்னரை  நேபாள் ரூபாய்னு ஒரு கணக்கு.  இந்தியாக் காசுன்னா, 500, 1000 மாத்திரம் புழக்கம். (இப்ப அங்கே என்ன செய்வாங்களோ? ) 

இன்றைக்குப் பகல் சாப்பாட்டை மிஸ் பண்ணிட்டோமேன்னு....   வெளியில் எங்கே ரெஸ்ட்டாரண்ட் இருக்குன்னு நம்மவர் கேட்க,  ரெண்டு தெரு தள்ளி  ஏராளமானது இருக்குன்னு சொல்லி,   வழிகாட்ட இன்னொரு பையனை நம்மோடு அனுப்பினார்.
நம்ம சந்துக்குப் பேரலலா   இன்னொரு சந்துக்குள் நுழைஞ்சோம்.  இனி நேரப்போக வேண்டியதுதான்.  நாங்க போய்ப் பார்த்துக்கறோமுன்னு  பையர் போலாராமைத் திருப்பி அனுப்பிட்டோம்.
 தமில் (  தமெல்னு எழுதினாலும் பேசும்போது தமில்னுதான் சொல்றாங்க!)  ஏரியா டூரிஸ்ட்களால் நிரம்பிக் கிடக்கு! ஏகப்பட்டக் கலைப்பொருட்கள் கடைகள்,  பெரிய பெரிய ஷோரூம்களிலும், அதே சாமான்கள் நடைபாதைக் கடைகளிலுமா........
காசு மாத்திக்க ஏராளமான கடைகள்! தங்கும் விடுதிகள்,  மலை ஏத்தம்,  சின்ன விமானத்தில் சுத்திக் காமிக்கிறது, ராஃப்டிங் இப்படி ......  இன்னொரு  மணி சேஞ்சரிடம்  இன்னும் கொஞ்சம் காசு மாத்திக்கிட்டோம். ஒரு வாரம் தங்கப்போறோம். வேண்டித்தானே இருக்கு! இதுலே பாருங்க  யூஎஸ் டாலர், யூரோ,அஸ்ட்ராலியா, சிங்கப்பூர் கரன்ஸி எல்லாம் எடுத்துக்கறாங்க. நியூஸி டாலர் எடுக்கமாட்டாங்களாம். இத்தனைக்கும் நியூஸிக்கும் நேபாளுக்கும் ரொம்பவே  சம்பந்தம் இருக்கு.  எங்க எட்மண்ட் ஹிலரிக்கும் டென்சிங் நோர்கேக்குமில்லாத  உறவா?  ஆனா....  காசுன்னு வந்துட்டா... சொந்தமாவது பந்தமாவது...................
ரெண்டுங்கெட்டான் நேரமா இருக்கே...  ஸ்நாக்ஸ் போதும். முதல்லே எனக்கொரு காஃபி.....   ஒரே தலை வலி....  ஒரு இடத்தில் ஆனியன் ரிங்ஸ், பொட்டேடோ சிப்ஸ்,  காஃபி கிடைச்சது.  கையிலே காசு... வாயிலே தோசை. வெள்ளைக்காரப் பயணிகளுக்கான மெனுதான்  அநேகமா எல்லா இடங்களிலும்.... இப்படிச் சொல்றேனே தவிர...  இந்த  உருளைக்கிழங்குதான் என்னைக் காப்பாத்தியது  என்பது உண்மை :-)
நம்ம சந்துக்குத் திரும்பிவரும்போது, சந்தின் ஆரம்பத்தில் ஒரு பக்கம் குழாயடி!  பெரிய தொட்டி மாதிரி ஒரு டிஸைன். படிகளில் இறங்கிப்போகணும்.  குழாயைக் கூட ஒரு கலை அழகோடுதான் அமைச்சுருக்காங்க. குழாயைத் திறக்கவோ மூடவோ  ஒருவிதமான வசதியும் இல்லை. தண்ணி பாட்டுக்கு  மெலிஸா வந்துக்கிட்டே இருக்கு!
அந்தப் படிகளில் ரெண்டு இளைஞர்கள்  உக்கார்ந்து பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க. கல்லூரிப் பையர்கள், ஓஜ்   அண்ட் ராபின் என்ற  பெயர்கள். படிச்சு முடிச்சதும் வேலை தேடி வெளிநாட்டுக்குத்தான் போகணுமாம்....        உள்ளூரில் வேலை கிடைப்பதில்லைன்னு....  ப்ச்...
ஓஜ் போட்டுருந்த  டிஷர்ட்டில் புள்ளையார்! எங்கே வாங்கினார்னு கேட்டதுக்கு இதே தமில் ஏரியாக் கடைகளில்தான்னார். தேடிப்பார்க்கணும்.