Thursday, April 26, 2018

வெண்ணை டான்ஸ் :-) சீனதேசம் - 4

மற்ற நாடுகளில், ஊர்களில் எல்லாம் சைனா டவுன்னு ஒன்னு பார்த்துருக்கோமில்லையா....  சென்னையில் சைனா பஸார்னு கூட ஒன்னு  இருக்கு!

சீனாவில் சைனா டவுன் இருக்குமா?  ஹாஹா....
'நடக்கும் தெரு'வில் நடந்துக்கிட்டு வேடிக்கை பார்க்கும்போது  நாம் நிற்கும் இடத்துக்கு எதிர்வாடையில்  சைனா டவுனுக்கான கூரையும் முகப்புமா ஒரு நுழைவு  வாசல் கண்ணில்பட்டது. 'தைரியமா வா'ன்னார் 'நம்மவர்'!
வாசல் வரவேற்பு ரெண்டுசின்னப் பெண்கள் :-) பொட்டு வைத்த முகமோ..... 

 இது  Wangfujing Snack Street.  'வாங்க,  ஃபுட் ஸ்ட்ரீட் கூட்டிப்போறேன்'னு  கையில் கொடி பிடிச்ச ஒரு கைடு, அவருடைய குழுவுக்குச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தார்.  அங்கங்கே சின்னதும் பெருசுமா பயணிகள் குழுக்களும்,  ஒவ்வொரு குழுவுக்கான கொடிபிடிச்ச கைடுகளுமாக் கண்ணில் பட்டுக்கிட்டே இருக்காங்க.  அந்தக் கொடியில் கூட, மீன், பூ, வெறும் கலர்த்துணி இப்படி எதாவது அடையாளம் இருக்கு.  காணாமப் போகாமல் இருக்கணுமுன்னா கொடியில் ஒரு கண்ணு வச்சுக்கணும் :-)


வெளிநாட்டுப் பயணிகள்னு இல்லை.... உள்நாட்டுப் பயணிகளே கூட்டங்கூட்டமா வர்றாங்க. அவுங்க கைடுக்கு சிரமமே இல்லை. அவுங்க மொழி மட்டும் தெரிஞ்சால் போதும்!  பயணிகள் கூட்டத்திலும் அம்பது ப்ளஸ் வயதினர்தான்  முக்கால்வாசி. அதிலும் பெண்கள்  எண்ணிக்கை அதிகம்.

சீனதேசத்தில் ஆண், பெண் அனைவரும் கடுமையான உழைப்பாளிகள் என்பது தெரியும்தானே?  தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்யற பெண்கள் அம்பது  வயசிலும்,  மத்த அரசு, பொது நிறுவனங்களில் வேலை செய்யும் பெண்கள் அம்பத்தியஞ்சிலும்  பணி ஓய்வு செஞ்சுக்கலாம்.  அரசாங்கம் ஓய்வூதியம் கொடுக்குது.

ஆண்களுக்கு அறுபது வயசுவரை வேலைன்னு வச்சுருக்காங்க. அதை இப்ப அறுபத்தியிரண்டா ஆக்கப் போறாங்களாம்.  வேலை, குடும்பம், புள்ளைவளர்ப்புன்னு இருந்தவங்க, பணி ஓய்வுக்குப்பிறகு  கொஞ்சம் ஊரைச் சுத்திப் பார்க்க வெளியே வர்றாங்க.  சின்னச் சின்ன கிராமங்கள், நகரங்கள்னு அங்கிருந்து   கூட்டமாத்தான் கிளம்பறாங்க. சாப்பாடு பிரச்சனை இல்லை, மொழிப்பிரச்சனையும் இல்லை! சுற்றுலா ஏற்பாடு பண்ணும் சின்னக் கம்பெனிகளும் ஏராளமா இருக்கு. இதுலே   சில கம்பெனிகள் ஒரே மாதிரி தொப்பி, இல்லை ஜாக்கெட்னு  கவர்ச்சிகரமான பரிசுகள் வேற கொடுத்துருது.  ஆரஞ்சுத் தொப்பிக் கூட்டம் , மஞ்சத்தொப்பிக் கூட்டம்னு  கொத்துக்கொத்தாப் போறாங்க.

ஸ்நாக் ஸ்ட்ரீட்டுக்குள் நுழைஞ்சாலும் இந்தக் கூட்டங்கள்தான். நாம் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னால் பார்த்தப் பள்ளிக்கூடப் பசங்கள் நிறைய கடைகளில் நின்னு எதோ வாங்கிக்கிட்டு இருந்தாங்க.
எனக்கு முதலில் கண்ணில் பட்டது வரிசையா அழகா அடுக்கி வச்சுருந்த   ஆவி பறக்கும் உருண்டைகள்.  பார்த்தால்.... செஸ்ட் நட் போல இருக்கேன்னு  கடைக்காரரை  இது என்னன்னு விசாரிச்சால்... முப்பதுன்னு எழுதி வச்சுருக்கும் அட்டையைக் காமிச்சார்.  ஒன்னு எடுத்துக் கையில் கொடுத்தார். செஸ்ட் நட்டேதான்.  வெறுமனே வேகவைச்சதுதானாம். 100% வெஜிடேரியன்!  எனக்கு செஸ்ட் நட் பிடிக்கும். எங்கூர் கடைகளில் இவ்ளோ பெருசாக் கிடைக்கறதில்லை.   முப்பதுக்கு எவ்ளோன்னு தெரியலை. ஒரு பேப்பர் கவரில் வாரிப்போட்டு எடை மெஷினில் வச்சுட்டுக் கொடுத்ததை வாங்கிக்கிட்டேன். அரைக்கிலோ இருக்கலாம்.  கையில் பிடிக்க முடியாம பயங்கரச் சூடு!  கொஞ்சம் ஆறட்டும், தின்னு பார்க்கலாம்.....
இந்தாண்டை எதிர்வாடைக் கடைக்குமுன்னால் பயங்கரக்கூட்டம். எட்டிப் பார்த்தேன். அடப்பாவிகளா?   மாண்டவ்ய மகரிஷி நினைவுக்கு வந்தார்.  மஹாபாரதத்தில் வருது இவரது கதை!  தெரியாதவர்களுக்காக ஒரு 'சுருக்' இங்கே :-)

யோகத்தில் ஆழ்ந்துருக்கும் முனிவரிடம்,  இந்தப் பக்கம் ஒரு திருடன் வந்தானான்னு  அரசன் கேட்க, அவர் நிஷ்டையிலேயே தொடர்ந்து இருந்துருக்கார்.  அரசன் சொன்னதைக் கவனிக்கலைன்னு அரசனுக்குக் கோபம் வந்து , கழுவில் ஏத்தச் சொல்லிட்டுப் போயிட்டான். அப்படியே ஆச்சு. அப்பவும் அவர் நிஷ்டையிலேயே இருந்தபடியால்  கழுமரம் குத்தித் துளைச்சும்  அவருக்கு ஒன்னும் ஆகலை.  சேதி கேட்ட மற்ற முனிவர்கள் எல்லோரும் வந்து இவரை தரிசிக்கிறாங்க.  அரசனுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சதும் பயம் வந்துருச்சு.  ஓடிவந்து   முனிவரைக் கழுவில் இருந்து இறக்கிவிடச் சொல்றான். 

முனிவர், தன் தவ வலிமையால் தருமதேவனிடம், தனக்கு நேர்ந்த அநீதிக்குக் காரணம் கேட்க.....   தருமதேவன் சொல்றான் 'நீர் சின்னப்புள்ளையா இருந்தப்ப பூச்சி பொட்டுக்களைப் பிடிச்சு இம்சை செய்தீர். அதன் காரணமாத்தான் இப்போ இந்த  தண்டனை'

முனிவருக்குக் கோபம் வந்துருச்சு. 'அறியாப்பிள்ளையா இருந்தகாலத்தில் செய்ததையும் பாவக்கணக்கில் சேர்த்துக்கலாமா'ன்னு  கேட்க,  'எந்த வயசானாலும் பாவம், பாவம்தான்'னுட்டான் தருமதேவன். உடனே முனிவர் தருமதேவனை சபிச்சுட்டார், கொஞ்சம் கீழ்க்குடியில் பிறப்பாய்னு!    அப்படிப் பிறந்தவர்தான்  மஹாபாரத்தில் வரும் விதுரர்!   

தெரியாமச் செஞ்சதுக்கே அந்தக் கொடூர தண்டனைன்னா.... தெரிஞ்சு செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கும் பாவங்களுக்கு  இந்த கடைக்காரர்களுக்கு என்ன தண்டனை கிடைக்குமோன்னு நினைச்சேன்....   இவுங்க  எல்லாத்தையும் பிடிச்சுத் தின்னுடறாங்க.. அவுங்க உணவுப் பழக்கம் அப்படின்னாலும்... சமைக்குமுன் கொன்னு தின்னப்டாதா?  விருச்சிகங்களைக் கழுவிலேத்தி வச்சுருப்பதைப் பார்த்தால் ரொம்பவே பாவமா இருந்துச்சு.  ஒரு சில விருச்சிகங்கள் உயிரை விட்டுருச்சுன்னாலும்,  இன்னும் பலதும் உயிர் போகாமல் கையையும் காலையும் வாலையும் ஆட்டிக்கிட்டு வலியில் துடிப்பதைப் பார்த்து  மனசு கஷ்டப்பட்டது.... ப்ச்....
அந்தாண்டை நகர்ந்து போனப்ப, விதவிதமா சாப்பாடு! என்ன ஏதுன்னு பெயர் தெரியாது.  எதுவும் உயிரோடு இல்லை. ஆக்கி முடிச்சவைகள்.   மக்களும்  வாங்கித் தின்னுக்கிட்டு இருக்காங்க. நல்ல கூட்டம்.






நூறு கடைகள் இருக்கலாம்..... ஈஸி... இந்தத் தெருவுக்குள்ளே இடதும் வலதுமா இன்னும் சின்னத் தெருக்கள்  வேற பிரிஞ்சு போகுது!  ரெஸ்ட்டாரண்டும்,  நகைக் கடைகளுமா.....

அங்கங்கே ரெண்டு எட்டு இடைவெளியில் குப்பைக்கூடைகள்.   நடந்துக்கிட்டே சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, ஒழுங்கா குப்பைக்கூடையில்  தட்டு, கிண்ணம், சொப்ஸ்டிக்கை போட்டுட்டுப் போறாங்க.
எதோ கிஃப்ட் ஷாப் போல ஒன்னு தெரியுதேன்னு உள்ளே போயிட்டேன்.  பொம்மைகள், பரிசுப்பொருட்கள், அலங்காரச் சாமான்கள், நகை நட்டுகள்  இப்படி!  நம்மவர் எனக்கொரு மயில் வாங்கித் தந்தார். பேரம் பேசத்தெரியாம நிறைய கொடுத்துட்டார்னு எனக்கு மனக்குறை!
சங்கிலி, ப்ரேஸ்லெட் பகுதியில்  மகளுக்கு எதாவது வாங்கலாமான்னு பார்த்த நம்மைப் புடிச்சுக்கிட்டாங்க.. இங்கேயும் சரியா பேரம் (எல்லாம் கால்குலேட்டர் பேரம்தான்!) பேசாமல்  மகளுக்குச் சில பொருட்கள் வாங்கிட்டார்.  இது சரிப்படாதே... இனி நம்ம திறமையைக் காமிக்கத்தான் வேணும்.....

பில்லுக்குப் பணம் கட்டப் போனவர், அங்கிருந்து 'வா வா'ன்னு கை அசைச்சு என்னைக்கூப்பிட்டதும்  என்னமோ ஏதோன்னு அங்கே போனால்.....   அவருக்குப் பரிசாக் கிடைச்ச சுரண்டல் அட்டையில் தொளாயிரம் ஆரெம்பி கிடைச்சுருக்காம்.  கொஞ்சம் கொஞ்சம் இங்லிஷ் பேசத் தெரிஞ்ச கடைக்காரப் பெண், அதுதான் ஏற்றவும் விலை மதிப்புள்ளதுன்னு சொல்றாங்க.   நம்மவர் திகைச்சு நிக்கறார் !

அப்ப பில் பணம் போக மிச்சம் நமக்குக் கிடைக்குமான்னா....

 ஹேய்.... அதான் இல்லை!  அங்கே ஜேடும் தங்கமுமா சேர்த்து சில நகைகள், பென்டன்ட்டுகள் வச்சுருக்காங்க.  அந்தப் பகுதியில் இருப்பவைகளை மட்டும் வாங்கினால்  அந்தக் காசைக் கழிச்சுக்கிட்டு மீதி கொடுத்தால் போதுமாம்!  டீல் நல்லா இருக்கேன்னு ஒரு சின்ன பென்டன்ட்டைத் தேர்ந்தெடுத்துட்டு,  மீதித் தொகையில்   நல்லாவே   அடிவிலைக்குப் பேரமும் பேசி வாங்கிட்டேன்.

ஜேடு & தங்கத்தின் நம்பகத்தன்மைக்கு  அந்த குறிப்பிட்ட நகையின் படத்துடன் ஒரு சான்றிதழ் வேற !  எல்லாம் சீனத்தில் எழுதி இருக்கு. நல்லதுன்னு சொல்லுதா... இல்லை போலின்னு சொல்லுதான்னு தெரியலையே....  ஙே....

முத்துச்சிப்பிகள் வச்சுருக்கும் கடையில்  நாம் காசு கொடுத்து ஒரு சிப்பி வாங்கித் திறந்து பார்த்தால் அதுலே இருக்கும்  முத்துக்கள் எல்லாம் நமக்கேவாம்.  அவ்ளோ அதிர்ஷ்டம் இருக்குமா நமக்கு? ஏற்கெனவே இருந்த கொஞ்சநஞ்ச அதிர்ஷ்டம் இப்ப ஜேடு பென்டன்ட்லே செலவாகிருச்சுல்லே?

ஆமாம்.... சிப்பிக்குள் ஒன்னும் இல்லேன்னா?  கடையில் இருக்கும் முத்துக்களில் ஒன்னு தருவாங்களாம். இருக்கட்டும்  இருக்கட்டும்....
ஒரு கடையில் தண்ணி பாட்டிலும்,  தயிரும் வாங்கிக்கிட்டோம்.  எனக்குக் கொஞ்சம் வெண்ணை வேண்டி இருக்கு.  Bபட்டர்னு சொன்னால் புரியலை.  நாம்தான் அபிநயசரஸ்வதியாச்சே !  இடது உள்ளங்கையைக் காமிச்சு (அதுதான் ப்ரெட்!) வலது கையால் ரொட்டிக்கு வெண்ணை தடவறேன். கடைக்காரருக்குப் புரிஞ்சு போச்சு. விடுவிடுன்னு என்னைக் கூட்டிப்போய் பிஸ்கெட் இருக்கும் ஷெல்ஃபைக் காட்டறார்!  பட்டர் பிஸ்கெட்!
அடுத்து  இருக்கும் கடைகளில் எல்லாம்  போய் 'அபிநயிச்சும்'  வெண்ணை கிடைச்ச பாடில்லை. போடா.... வெண்ணைன்னு ஆகிப்போச்சே....  என்ன ஒன்னுன்னா.... இந்த வெண்ணை டான்ஸில்  நல்ல முன்னேற்றம் வந்து ரொம்ப நளினமாவே ரொட்டியில் வெண்ணை தடவிக் காமிக்கிறேன்.  'ப்ராக்டிஸ் மேக்ஸ் பெர்ஃபெக்ட்'னு சும்மாவாச் சொல்றாங்க :-)

வெண்ணைக்குச் சீனத்தில் என்னன்னு சொல்றது?
 ஸ்நாக் தெருவில் நடந்து போயே அடுத்த வாசலுக்கு வந்துட்டோம். அங்கிருந்து பார்த்தால் நம்ம ஹொட்டேல்  ரெண்டு  நிமிச நடையில்! ஆஹா....

அறைக்குப்போய்  பாவ்பாஜி  (ரெடி டு ஈட் வகை) பாக்கெட் திறந்து ரெண்டு சின்ன கப்பில் ஊத்தி மைக்ரோவேவில் சுடவச்சு  பன்னோடு சேர்த்து  லஞ்ச் முடிச்சுட்டு,  பயணக் களைப்பு இருக்கே,  கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுக்கலாமேன்னு படுத்தால் அப்படியே தூக்கம் இழுத்துக்கிட்டுப்போய் சாயங்காலம்தான் கண்ணை முழிச்சோம்.  இனிமே எங்கே கிளம்பிப் போறது? 
ஹொட்டேலின் பக்கவாட்டில் ஒரு நிமிச நடையில் ஒரு ஃபேமிலி ஸ்டோர் இருக்கே அங்கே போய் வெண்ணையை மட்டும் தேடிவரப்போனால்.... அங்கேயும் வெண்ணை கிடையாது. ஆனால் பால்  அரைலிட்டர் பாக்கெட் கிடைச்சது.

திரும்ப ஹொட்டேலுக்கு வந்து நேரா வரவேற்பில் போய் Bபட்டர்  எங்கே கிடைக்குமுன்னு விசாரணை.  எங்கேயும் கிடைக்காதுன்னு பதில்!  அடராமா....  பருப்புப்பொடிக்கு நெய்க்கு பதிலா பட்டர் வாங்கிக்கலாமுன்னு போட்ட ப்ளான்... போச்சா?   என் முகம் போன போக்கைப் பார்த்துட்டு,  யாருக்கோ  ஃபோன் செஞ்சு என்னவோ பேசிட்டு, நீங்க மாடி ரெஸ்ட்டாரண்டுக்குப் போய் பட்டர் வாங்கிக்குங்கன்னார்.

அங்கெ போனா ப்ரேக்ஃபாஸ்டுக்கு வச்சுருக்கும்  குட்டியூண்டு வெண்ணை பேக் இருக்குமே அதில் ரெண்டு கையில் வச்சுக்கிட்டு ஒருத்தர் நமக்காகக் காத்திருந்தார். அடராமா... ரெண்டு ஸ்பூன் வெண்ணையை வச்சுக்கிட்டு என்ன செய்யறது?  இன்னும் ரெண்டு கொடுங்கன்னு  (வெட்கப்படாமல்) கேட்டு வாங்கிக்கிட்டுக் கையோடு வெண்ணைக்கு சீன மொழியில் என்னன்னு  சொல்லணுமுன்னும் கேட்டேன். அவுங்க சொன்ன உச்சரிப்பு   நாலு தடவை சொல்லிப் பார்த்தும் எனக்கு வரலை. எதுக்கு வம்புன்னு  அதை எழுதி வாங்கியாச்!

அரைக் கப் அரிசி எடுத்துக் களைஞ்சு, கொண்டுபோயிருந்த ரைஸ்குக்கரில்  சாதம் சமைச்சு, பருப்புப்பொடி & வெண்ணையோடும் தொட்டுக்க உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸ்ன்னும் (இதுவும் நியூஸியில் இருந்து கொண்டு போனதே!) டின்னரும் ஆச்சு. டிஸ்ஸர்ட்க்கு தயிர்.

நாளைக்கு ஒரு டூரில் போறோம்.  சீக்கிரம் எழுந்து ரெடி ஆகணும்.  நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க. நாளைக்குப் பார்க்கலாம் :-)

தொடரும்.......  :-)


Wednesday, April 25, 2018

ஃபிலடெல்ஃபியாவும் ப்ரெஷர் குக்கரும்.... (@அமெரிக்கா.... கனடா 29)

சரித்திரம் நிறைஞ்ச நகரம். 1682 ஆம் வருஷம் வில்லியம் பென் என்றவர் இந்த ஊரை நிறுவினாராம்!  ஊருக்குத் தன்னோட பெயரை வச்சுக்காம,  ஃபிலடெல்ஃபியான்னு  வச்சதுக்குக் காரணம்.... சகோதரப் பாசமாம்!  அப்ப நகரும், இவரும் பாய் பாயா?  ஹே.....  க்ரீக் மொழியில்  ஃபிலடெல்ஃபியான்னா.... 'ப்ரதர்லி லவ்' என்றுதான் பொருள்.  இவர் இந்த நகரத்தை நிர்மாணிக்கறதுக்கு முன்னால் இங்கே அமெரிக்கப் பூர்வகுடிகள் இருந்துருக்காங்க.
பென்ஸில்வேனியா காலனின்னு  முதல்லே ஆரம்பிச்சு,  நட்புக் கரம் நீட்டி பூர்வகுடிகளோடு ஒரு ஒப்பந்தம் போட்டுக்கிட்டு, கொஞ்சம் நிலத்தை அவுங்ககிட்டே இருந்து வாங்கியிருக்கார். அதான் ஊருக்குப் பெயர் வச்சப்ப நீயும் நானும் ப்ரதர்ஸ்ன்னு சொல்லிட்டார். எல்லாம் ஒத்துமையா இருக்கலாமுன்னு முடிவு! இது பென்ஸில்வேனியா காலனியின் தலைநகர் ஆச்சு!
1701 வது ஆண்டுதான்  ஊருக்கு நகர அந்தஸ்து கிடைச்சது! அதுக்கப்புறம் எல்லாம் ஏத்தம்தான்!  ஒரு காலகட்டத்தில் (1790 முதல் 1800 வரை)  அமெரிக்கக்குடியரசின் தலை நகரமாகவே இருந்துருக்கு! அதே காலக்கட்டத்தில்தான் வாஷிங்டன் நகரத்தைத் தலைநகராக அறிவிச்சதும்கூட....   இங்கிருந்து எல்லாத்தையும்  அங்கே எடுத்துப்போக பத்து வருசம் ஆகிருச்சு போல....

இதோ நகரத்துக்குள் நாமும் நுழைஞ்சுட்டோம். பார்க்கிங் தேடிப்போன மருமான், எங்களை ஒரு பார்க்காண்டை இறக்கிவிட்டுட்டுப் போனார்.  முதல்முதலா கெமெராக் கண்ணில் பட்டது வார்மெமோரியல்!
ஏகப்பட்ட சரித்திர சம்பந்தமுள்ள இடங்கள் இருக்குன்னாலும் முக்கியமாப் பார்க்க வேண்டியது 'லிபர்ட்டி பெல்' என்பதால்  அப்படியே நடந்து போறோம். போற வழியிலேயே இன்டிபென்டன்ஸ் ஹால் கம்பீரமா நிக்குது! வளாகத்தில் ஜியார்ஜ் வாஷிங்டன்னும் கம்பீரமா நிக்கறார்!
வாஷிங்டன் சதுக்கத்தை வாசலிலேயே நின்னு பார்த்துட்டு போறோம். இதே பார்க்கின் அந்தாண்டைதான் நாம் வண்டியைவிட்டு இறங்குனதும்:-)


உள்ளூர் வெளியூர் மக்கள்ஸ் கூட்டம் நிறைய !  'ராஜாவின் பார்வை ராணியின் பக்கம்' கோச் வண்டிகள்  பயணிகளை ஏத்திக்கிட்டுப்போறதுலே பிஸி!


(நாமும் போயிருக்கலாமோ? )
அங்கங்கே சில க்ளிக்ஸ் ....  சுவர்ச்சித்திரங்கள் நல்லாவே இருக்கு!
லிபர்ட்டி பெல் சென்டருக்குப் போயிட்டோம். நேஷனல் ஹிஸ்டாரிகல் பார்க் !  வாசலிலேயே    பெரிய வரிசை நிக்குது.  நம்ம ஹேண்ட் பேக் முதக்கொண்டு எல்லாம் ஸ்கேன் செஞ்சுதான் உள்ளே அனுப்பறாங்க.
மணியின் சரித்திரத்தைப் படங்களுடன் விஸ்தாரமா எழுதி வச்சுருக்காங்க. படம் எடுக்கத் தடை ஒன்னும் இல்லை!

ஹப்பா.... நிம்மதி!


மணி வீறல் விட்டுருக்கு!   க்ளிக்கும் மக்கள் கூட்டத்தின் ஜோதியில் நாமும் கலந்தோம் :-)


சுதந்திரம் என்ற சொல்லுக்கு அடையாளமாத்தான் இந்த லிபர்ட்டி பெல் இருக்காம்!  வேற நாடுகளுக்கு அடிமையா இருப்பது முதல் தனி மனித சுதந்திரம் வரை....  அடிமை வாழ்க்கையைக் கொஞ்சம் நினைச்சுப் பாருங்க.....    மனசு எப்படியெல்லாம் துக்கப்படும்? பட்டுருக்கே.....

  அடிமைநாடாக இருந்து  போராடிப் போராடி சுதந்திரம் அடைஞ்ச நாட்டு மக்களுக்கு இந்த சுதந்திரம்  என்ற சொல்லின் அருமை பெருமை புரியாம இருக்குமோ.....

பிலடெல்ஃபியாவுக்கு நகர அந்தஸ்து கிடைச்ச அம்பதாவது வருசம் நகரசபைக் கட்டடத்து மேலே ஒரு மணிக்கூண்டு கட்டி அதில் ஒரு மணியைத் தொங்கவிடலாமுன்னு பிரிட்டனில் இருக்கும் ஒரு  வார்ப்புக் கம்பெனிக்கு மணி செய்யச் சொல்லிக் கேட்டுருக்காங்க. அந்தக் காலத்துலே இதுக்கு ஆன செலவு நூறு பவுண்டு காசு !

அவுங்களும் இவுங்க கேட்டபடி பெரிய மணி செஞ்சு அனுப்பிடறாங்க. மணியின்  வாய்ப்பகுதி சுத்தளவு பனிரெண்டு அடி !  கூம்புப்பகுதி சுத்தளவு  ஏழரை அடி. மணியின் மொத்த உயரம் மூணு அடி.  மணியின் 'நாக்கு' மூணடி ரெண்டு இஞ்ச்.

மணி கனமான கனம்.... 2080 பவுண்ட் (900 கிலோ!)   இதைத் தொங்க விடணுமே... இவ்ளோ கனத்தைத் தாங்கும் மரக்கட்டை 100 பவுண்டுன்னு சரித்திரம் சொல்லுது!

மணியை முதல் முதலா அடிச்சுப் பார்த்தவுடனே லேசா வீறல் விட்டுருச்சாம்.  கலவை சரி இல்லைன்னு  அதை முழுசா இங்கேயே  உருக்கி எடுத்து இன்னும் கூடுதலா செம்பு சேர்த்து திருப்பி வார்த்து எடுத்துருக்காங்க.

ஸ்டேட் அசெம்ப்ளி கூடும் சமயம், முக்கியமான சேதியை ஊர் மக்களுக்குச் சொல்லும் சமயம்னு மணி அடிச்சுச் சொல்றது அப்போதைய வழக்கம்.  (1776 இல் ஜூலை 8 ஆம் தேதி இப்படித்தான் மணி அடிச்சு ஊர்மக்களைக் கூட்டி, அமெரிக்க சுதந்திரப் பிரகடனம் வாசிச்சாங்களாம்! ஆமாம்.... ஜூலை நாலு இல்லையோ இவுங்க சுதந்திரதினம்?


பிரிட்டன் இங்கே படையெடுத்து வந்த சமயம்,  மணியைக் காப்பாத்தணும்னு  ஒரு சர்ச்சுக்குள்ளே ஒளிச்சு வச்சுருந்தாங்களாம். மணிக்கு  முதல்முதல்  வீறல் விட்டது  எந்தநாள்னு தொடங்கி,  எவ்ளோ இரும்பு, எவ்ளோ செம்பு,  மணிச்சத்தம் எப்படி இருந்துச்சு,  சனத்துக்கு  மணிச் சத்தம் பிடிக்காதது  ஏன், கலவையில் கலப்பு சரியில்லை  இப்படி மணிக்குக் கதைகள் நூறு !  ஹேர்லைன் வீறல்தானாம்  முதலில்.... அதுவும்  இந்தக் கதைகளைப்போலவே வளர்ந்து இப்ப பெருசாவே ஆகி இருக்கு!

 கட்டக் கடைசியா இந்த மணி ஒலிச்சது  1846 லே!  அன்றைக்கு ஜியார்ஜ் வாஷிங்டன் அவர்களின் பொறந்தநாள்!
அமெரிக்க சுதந்திரம் கிடைச்ச இருநூறு வருஷக் கொண்ட்டாட்ட சமயம், இந்த மணியைத் தனிக் கூடாரத்துக்கு மாத்தியிருக்காங்க.

எது எப்படியோ...  இப்ப 2003 இல் இந்த மணிக்காகவே ஒரு கட்டடம் கட்டி அங்கே மக்கள் பார்வைக்குத் தொங்கவிட்டுருக்காங்க.
சனம் எப்பவும்.... 'வீறல் விட்டது எங்கேன்னு தேடும் மனசுள்ளதால்  அந்தப் பக்கம் நமக்குத் தெரியறாப்படித் தொங்கவிட்டதைப் பாராட்டத்தான் வேணும்.   பின்பக்கம் கண்ணாடி சுவர் என்றதால் தெருவிலே இருந்தும், தோட்டத்தில் இருந்தும் பார்த்தாலே மணி தெரியறமாதிரி  அமைப்பு!

இப்ப இன்டிபென்டன்ஸ் ஹால் மேலே  கடிகாரம் வச்சுருக்காங்க. மணி காட்டிக்கிட்டு இருக்கு!

வெளியே அழகான பூந்தோட்டம். இதையெல்லாம் பார்க்கும்போதே....  மணி நாலாகப்போகுது.... கிளம்பலாம்னு சொல்லிட்டார் 'நம்மவர்'.  நம்மை எடிசனில் கொண்டு போய் விட்டுட்டு அவுங்க திரும்பி வீட்டுக்குப் போகணுமே!
பெஞ்சமின் ஃப்ராங்க்ளின் ப்ரிட்ஜ் வழியா திரும்பிப் போறோம். அவரும் இந்த ஊர்க்காரர்தான்!  எப்படி?   கடைசியா  இங்கேதான்   இருந்து சாமிகிட்டே போனவர்!


 எடிஸனுக்கு வந்துக்கிட்டு இருந்தோமா....  இதுக்கிடையில்  'ஷாப்பிங் எதாவது  செய்யணுமா'ன்னு (மரு)மகள் கேட்டதும்.... 'இல்லையா பின்னே'ன்னேன்:-)  ஒரு ரெண்டு லிட்டர் ப்ரெஷர் குக்கர் வாங்கிக்கணும்.

சமீபகாலமா அதிகம் புழங்கிக்கிட்டு இருக்கற ஒன் பாட் ஒன் ஷாட்ன்னு சொல்லும் OPOS சமையல் முறைக்கு இது அத்யாவசியமா  இருக்கு! அவுங்க என்னென்னமோ தைரியம் கொடுத்தாலும், ஸ்டெய்ன்லெஸ் ஸ்டீல் குக்கர் வாங்கிக்க ஒரு தயக்கம்.  துளியூண்டு தண்ணீர் விட்டு சமைக்கும்போது பாத்திரம் அடிபுடிச்சுட்டா?

அதனால்   ப்ரெஸ்டீஜ் அலுமினியம் குக்கர் தேடிக்கிட்டு இருக்கேன்னு சொன்னேன்.  (மரு)மகளுக்கு  இந்த சமையல் முறை தெரியாதாமே! விட முடியுமா? லெக்சர் ஆச்சு :-)

அப்படியே அச்சார் மசாலா சேர்த்து ஊறுகாய் செய்யற ஈஸிபீஸி இண்டியன் குக்கிங் சொல்லிக் கொடுத்தேன்!

ஒரு இண்டியன் கடைக்குப்போனோம். அங்கே இருக்கும் குக்கர் வகைகளில் நம்ம நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டதா ஒரு மூணு லிட்டர் கிடைச்சது.  அப்படியே செம்புப் பாத்திரத்தில் தண்ணீர் வச்சுக் குடிச்சா நல்லதாமே....  (இதுக்குத்தான் நெட்டே கதின்னு இருக்கப்டாதுன்றது......)  பாத்திரமா வேணாம்... ஃப்ளாஸ்க் போல ஒன்னு இருக்கேன்னு அதையும்..... ஹிஹி...  இதெல்லாம் ஹெல்த் சம்பந்தப்பட்டது.....   கண்டால் விடப்டாது.... :-)







இங்கேயும் பலாக்காய்,  முருங்கைக் கீரை எல்லாம் ஃப்ரெஷா கிடைக்கறதைப் 'பார்த்துட்டு 'இன்னொரு பக்கம்போனால் 'என்னைக்கூட' விக்கறதுக்கு வச்சுருக்காங்க. குளிரைத் தாங்குவேனா என்ன?   ஙே.....  வீட்டுக்குள்ளே வச்சுக் கும்பிடுவாங்களோ?

நல்ல பெரிய கடை! கடைவீதியும் பெருசுதான்! கலகலன்னு இருக்குபா!
(மரு)மகளுக்கு அச்சார் மசாலாவை வாங்கியாச்.  (செஞ்சு பார்த்துட்டு ரொம்ப நல்லா வந்துருக்குன்னு சேதி அனுப்புனாங்க)

அப்படியே ஒரு காபியோ இல்லை டீயோ குடிக்கலாமேன்னு  சௌப்பாத்திக்குள்ளே போனோம்.  மும்பைவாலாக்கடை போல!

எந்த நாடாக இருக்கட்டும்.... கடைவீதிக்குப் போனாலே நேரம் ஓடிப்போகுது, இல்லே?  ஒரு ஏழேமுக்கால் ஆகிருச்சு நாங்கள் ஹொட்டேலுக்கு வந்து சேர !  'பத்திரமா வீட்டுக்குப் போய்ச் சேருங்க'ன்னு வழி அனுப்பிட்டு அறைக்குப் போனோம்.

இனி எப்போ பார்க்கக் கிடைக்குமோன்னு....



போனதும் முதல்வேலையா.... நம்ம Vidya Pinto (இவுங்கதான் அடிப்பிடிச்சுருமோன்னு படுத்துனதுக்கு, 'அடியே பிடிக்காது, நான் சமைச்ச பாத்திரத்தைப்பார்'னு  படமெல்லாம் காமிச்சுக் கேரண்ட்டி கொடுத்தாங்க) கிட்டே போய் குக்கர் வாங்கியாச். ஜோதியில் கலக்கப்போறேன்'னு பெருமை அடிச்சேன்.

நீ மூணு லிட்டர் வாங்கினது, செல்லாது. ரெண்டு லிட்டர் வாங்கி இருக்கணுமுன்னு 'அடிச்சு'ச் சொல்லிட்டாங்க.....

ஹூம்.... பல்பு வாங்கிக்க அமெரிக்காவரை போயிருக்கேன், பாருங்க  :-)

அடுத்த சென்னை விஜயத்தில் ரெண்டு லிட்டரை விடப்போறதில்லையாக்கும், கேட்டோ!

போகட்டும்.....  நாளைக்குத் திங்கள் :-)

தயாரா இருங்க....  ஊர்கோலம் போகலாம்!

தொடரும்........:-)