ரெடிமேட் பகுதி 16

நம்ம வீட்டுக்குப் பக்கத்துலே ஒரு நீச்சல்குளம் இருக்கு. அங்கெ ச்சின்னப்பிள்ளைகளுக்கு நீச்சல் சொல்லித்தராங்கன்னு கேள்விப்பட்டு அங்கே வகுப்புலே சேர்த்தோம். வாரம் மூணு நாள். 30 நிமிஷ வகுப்பு. நாலுமாசம்இருக்கே. எதாவது செஞ்சு நாளைப் போக்கணுமா இல்லியா?


அங்கே பிள்ளைகளுக்குன்னே ஆழம் குறைஞ்ச ச்சின்ன குளம் இருக்கு. தண்ணியும் சுடுதண்ணி. சொல்லித்தர்றவர் பேர் ஜாஃப்ரி. ஆன்னா ஊன்னா 'ஸ்டேண்ட் ஸ்டில்'ன்னு கத்திக்கிட்டு இருப்பார். எட்டு பிள்ளைங்க அந்த வகுப்புலே.ஒரு புள்ளைக்குச் சொல்லித் தர்றப்ப மத்தபிள்ளைங்க கரையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு 'ஸ்டேண்ட் ஸ்டில்'. மூணு நிமிஷம்தான்வரும் ஒவ்வொரு பிள்ளைக்கும். அடப்பாவி. இதுக்கா இவ்வளொ காசு?


நீச்சல் உடுப்பு சீக்கிரம் பாழாயிரும். தண்ணியிலே குளோரின், இன்னும் மத்த கெமிக்கல்ஸ் இருக்குல்லே. ஆறுவாரத்துமேலே தாங்காது. குழந்தை சைஸ்ன்றதாலே விலை மலிவாம். 25 டாலர். தலைக்குத் தொப்பி, கண்ணுக்குக் கண்ணாடின்னுஅது இன்னொரு செலவு. எல்லாத்துக்கும் கணக்குப் பார்க்க முடியுமா? கிண்டர்கார்டன் ஸ்கூலுக்குப் போனப்பதினம் டாக்ஸி, பொம்மை, தீனின்னு முப்பது நாப்பது டாலர் செலவாச்சுல்லையா? அதுக்கு இது எவ்வளவோ மேல்.


செப்டம்பர் முதல் வாரம் வருது மகளொட பிறந்த நாள். எந்த ஏரியா பள்ளின்னு தேர்ந்தெடுத்து அங்கே பதிவு செஞ்சுக்கிட்டோம். ஒவ்வொரு பள்ளிக்கூடத்துக்கும் ஏரியா எல்லை இருக்கு. அதுக்குள்ளெ நாம் வசிக்கணும். இந்த விவரமெல்லாம் இவர்கூட வேலை செய்யறவங்ககிட்டே இருந்து தெரிஞ்சுக்கிட்டு, மொதல்லே பள்ளிக்கூடத்தைத் தெரிவு செஞ்சோம். ரேஸியல் ஏற்றத்தாழ்வு இல்லாத ஏரியா நமக்கு முக்கியம். என்னதான் சொன்னாலும் நாம்வேறு இன மக்கள்தானே. நமக்கு எப்படி மத்த இனத்தைப் பார்த்தா உள்ளே பயமோ அதே பயம் அவுங்களுக்கும் நம்மைப் பார்த்தா இருக்கும்தானே? இப்பன்னா நிறைய மத்த இனங்கள் இங்கே வந்துட்டாங்க. நான் சொல்லிக்கிட்டுவர்றது 19 வருசத்துக்கு முந்தி. தமிழ்நாட்டுலெ இருந்து வந்த முதல் குடும்பம் நம்மதுதான்னா பாருங்க.


இங்கே யூனிவர்சிட்டிக்கு எப்பவும் மத்த நாடுகளிலே இருந்து படிக்கறதுக்கு மாணவர்களும், விசிட்டிங் ப்ரொபஸர்களும் வந்துக்கிட்டும் போய்க்கிட்டும் இருக்கறதாலெ, அந்த ஏரியாவுலெ இருக்கற பள்ளிக்கூடத்துலேதான் அவுங்க பிள்ளைகளும் ஆறுமாசம், மூணுமாசம்னு வரப் போக இருக்காங்க. அங்கே படிக்கிற மத்த குழந்தைகளுக்கும் வேற்றுநாட்டு பிள்ளைகளைப் பார்க்கறது பழகிப்போன விஷயம். அதாலேதான் இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். வீடு மாத்திக்கணுமுன்னு முடிவு செஞ்சப்ப, பள்ளிக்கூடத்துலே இருந்து ஒரு அஞ்சு நிமிஷ நடையிலே ஒரு வீடு விலைக்கு வந்துச்சு. அதையே வாங்கிட்டோம். வீடு மெயின் ரோடுலே இருக்கு. ஆஹான்னு மகிழ்ந்து போயிட்டேன். நம்மூர்லே மெயின் ரோடுலெ வீடுன்னாமதிப்பு நிறையவாச்சே.வடக்குப் பார்த்த வீடுவேற. இன்னும் சந்தோஷமாயிருச்சு. பூ மத்தியரேகைக்கு கீழே தெக்கே இருக்கற இடங்களுக்கு சாஸ்த்திர சம்பிரதாயங்கள் 'உல்ட்டா'வா இருக்குமோ? நம்மூரில் 'தெற்கே இருந்துவரும் தென்றல்' இங்கே அப்படியே 'வாடை'யாயிருது!


மகள் பிறந்தநாள் பள்ளிக்கூட 'செகண்ட் டெர்ம் ஹாலிடேஸ்'லே வருது. அதனாலே பள்ளிக்கூடம், லீவுக்கு மூடறதுக்கு ஒரு வாரம் இருக்கறப்பயே கொண்டு வந்து சேர்த்துருங்கன்னு சொல்லிட்டாங்க. நாங்களும் ஆகஸ்ட் முதல்வாரம் வீடு மாறி வந்துட்டோம். அப்பத்தான் இவரோட கம்பெனியில் கூட வேலை செய்யறவங்க சொல்றாங்க,'என்னத்துக்கு மெயின் ரோடுலே வீடு வாங்கினே? இங்கே மெயின் ரோடு வீட்டுக்கு மதிப்பு இல்லை. வீட்டை, திரும்ப விக்கும்போது கஷ்டம்'னு.


அடக் கடவுளே. இதையெல்லாம் அப்ப நமக்கு விளக்கமாச் சொல்லக்கூட யாரும் இல்லாமப் போயிட்டாங்களே(-:


இப்போ என்ன செய்யறது? ச்சின்னப் பொருளா, வேணாமுன்னா தூக்கி வீச?


அதுக்கப்புறம் எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் கிடைச்சாங்க. அவுங்களும் 'ஏன் மெயின் ரோடுலே வீடு வாங்கிட்டே? கார் பஸ் போற சத்தம் தொல்லை இல்லையா?'னு கேப்பாங்க. நானும் ' எங்க ஊர்லே நிறைய சத்தத்துக்குப் பழகி இருக்கோம். வீட்டிலே இருந்து பார்த்தா எப்பவும் கார் நடமாட்டம்(???) தெரியறது எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு'ன்னு சொல்வேன். எங்க இவர்வேற அடிக்கடி வெளிநாட்டுக்குப் போயிருவார். தனியா பிள்ளையோட இருக்கறப்ப, வேறமனுஷங்களையும் பார்க்க முடியாமப் போயிட்டா எனக்கு பயம் வந்துரும். வீட்டுக்குப் பக்கத்துலே ஒரு 500 மீட்டர் தூரத்துலெ ஒரு சூப்பர் மார்கெட்டும், ஷாப்பிங் செண்ட்டரும் இருக்கு. நல்ல வசதியான ஏரியா. போதாக்குறைக்குப் பொன்னம்மான்னு நம்ம வீட்டுக் காம்பவுண்டு சுவரை ஒட்டி பஸ் ஸ்டாப்.


தெருவுக்கும் வீட்டுக்கும் 35 அடி இடைவெளி இருக்கு. வீட்டுக்குள்ளெ வந்துட்டோமுன்னா உண்மைக்கும் ஒரு சத்தமும் கேக்காது. கண்ணாடிவழியாப் பார்க்கும்போது போக்குவரத்து மட்டும் ஓசைப்படாம போகும். தெருவைப் பார்த்தபடி இருக்கற ஒரு சன் ரூமிலே மெஷினைப் போட்டாச்சு. வெய்யில் உறைக்கலேன்னாலும்,சூரிய வெளிச்சம் மூணு பக்கத்துலேயும் வரும்.


செப்டம்பர் வந்துருச்சுன்னா குளிர்காலம் ( இவுங்களுக்கு)முடிஞ்சு போச்சாம். ஸ்ப்ரிங் வந்துருச்சாம் துள்ளிக்கிட்டு! அதுனாலே சம்மர் யூனிஃபாரம் போடணுமாம். அதுக்கு என்ன மாதிரி இருக்கணுமுன்னு பள்ளிக்கூடத்துலேயே கேட்டு, அவுங்ககிட்டேயே துணியோட பேட்டர்ன் பேப்பர் கட்டிங் வாங்கிவந்தேன். அதைப் படிச்சா தலையும் புரியலை,வாலும்( காலும்) புரியலை. ட்ரெஸ் மேக்கிங் டெர்ம்ஸ் 'செல்வேஜ் அது இதுன்னு என்னென்னமோ இருக்கு. யாரு கண்டா அதெல்லாம்? என்ன துணின்னு மட்டும் பார்த்துக்கிட்டு கடையிலே துணி வாங்கிவந்து எனக்குத் 'தெரிஞ்சமாதிரி' தச்சுட்டேன். உண்மைக்கும் சொன்னா நம்ம தச்சதுதான் தாராளமா குழந்தை ஓடி ஆடி விளையாட நல்லா இருக்கு.அவுங்க கொடுத்த பேட்டர்ன் தச்சா மாடு விரட்டுனா ஓட முடியாது. இங்கே மாடு தெருவிலே மேயாதுன்றது வேற கதை.


ஒரு நாள் வேற எதோ வேலையா ஒரு ஷாப்பிங் செண்டருக்குப் போனப்ப அகஸ்மாத்தா ஒரு விஷயம் கண்ணுலே பட்டது. தைய்யல் வகுப்புகள் நடத்தறாங்களாம். உள்ளேபோய் என்ன ஏதுன்னு விசாரிச்சேன். அதிர்ஷடம் நம்ம பக்கத்துலே நிக்குது. நீச்சல் உடை, மாலைநேர உடுப்பு, உள்ளாடைகள், காஷுவல் ட்ரெஸ்ன்னு பலவிதம். ஒவ்வொண்ணுக்கும் ஒரு தனி வகுப்பு.பகலிலே வகுப்புக்குப் போக நேரம் இல்லைன்னாலும் பரவாயில்லை. மாலைநேர வகுப்பு அங்கெ இருக்கு.


மொத்தம் நாலே மணி நேரம்தான். ரெண்டேரெண்டு நாள். சாயந்திரம் ஏழரை முதல் ஒம்போதரை வரை. 'நீச்சல் உடை' மாலை நேர வகுப்புக்கு வரேன்னு சொன்னேன். அட! என் வாழ்க்கையிலேயே நான் செஞ்ச ஒரு நல்ல காரியம். மகளோட நீச்சல் வகுப்பு தொடர்ந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.


பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகும் நாளும் வந்துச்சு. அங்கேபோய் ப்ரின்ஸியைப் பார்த்துப் பேசினோம். இன்னும்ஒரு டெர்ம்தான் வருஷமுடிவுக்கு இருக்கறதாலே 'நியூ எண்ட்ரெண்ட்ஸ்' னு ஒரு வகுப்புலே மகளைப் போடுவாங்களாம். புதுவருசம் பிறந்து பள்ளிக்கூடம் திறந்த பிறகு 'ஜே ஒன்' ஜூனியர் வகுப்புக்கு மாத்துவாங்களாம். அவுங்களே எங்களை வகுப்பறைக்குக் கூட்டிக்கிட்டுப் போனாங்க. அஸிஸ்டண்ட் ப்ரின்ஸிதான் அந்த வகுப்புக்குடீச்சர். அவுங்களைப் பரிச்சயப்படுத்தினாங்க. இதுவரை அந்த வகுப்புலே 23 பிள்ளைங்க இருக்காங்க. மகள் 24வது.பேசி முடிச்சுட்டு, மகளை வகுப்புக்குள்ளே கொண்டு போனாங்க. நானும் கூடவே போனேன். அங்கே இருந்த மத்தபிள்ளைகளிலே ஒரு முகம் எனக்கு ரொம்பப் பழகின முகம்.
யார் தெரியுமா?


சாக்ஷாத் நம்ம ஜோஷுவாதான்.


படம்: முதல் நாள் பள்ளி.

நான் பெற்ற இன்பம்.

கண்ணபிரானோட திருமலை பிரம்மோத்ஸவம் படிச்சுக்கிட்டே ஒரு புறம்நவராத்திரி விழாவையும் கொண்டாடிக்கிட்டே இருந்தேன். திடீர்னு ஒருநாள்அகஸ்மாத்தாப் பார்த்தப்ப ஒரு ஒளி வீட்டுக்குள்ளே.


இந்த வீட்டுலே இது ரெண்டாவது நவராத்திரி. போனவருசம் இதுபோல ஒண்ணு வரவே இல்லை.


மறுநாளும் அதெ சமயத்துக்குக் காத்திருந்தேன். ஒண்ணும் இல்லை. இப்படியே அடுத்து வந்த சில நாட்களும்........ ஊஹூம்


ஏமாத்தமா இருந்துச்சு. வீட்டுக்குள்ளெ போனா அங்கே பெருமாளோட படத்துலே கால் பக்கம் இன்னொரு ஜொலிப்பு.


டிஜிட்டல் கேமெரா வந்தப்பிறகு எல்லாம் ரொம்ப வசதியாப் போச்சு இல்லை?


எப்பவும் க்ளிக் க்ளிக்தான்:-))))


ரொம்ப சாதாரண நிகழ்வுதான்னு அறிவு சொன்னாலும் மனசு அதைக் கேட்டாத்தானே?


கிடைச்ச திருப்தியையும், சந்தோஷத்தையும் உங்களோடு பகிர்ந்துக்கலாமுன்னு இந்தப் பதிவு.

லேடீஸ் டே அவுட்.

ரொம்ப நாளா எங்கேயும் போகாத ஒரு உணர்வு. (கொலுவுக்குப் போய் வந்தது கணக்கில் சேர்த்தி இல்லை)


தோழியுடன் ஒரு ஊர்சுற்றல் முடிவாச்சு. பத்துமணிக்கு வந்துடறேன்னு சொல்லிஇருந்தாங்க.


சீக்கிரமா 'எட்டு மணிக்கெல்லாம் எழுந்து' , கோபாலகிருஷ்ணனுக்குப் 'பணிவிடைகள்' செஞ்சு, குளிச்சு, சாமி கும்பிட்டுட்டு அகஸ்மாத்தா ஜன்னலுக்கு வெளியெ பார்வையை ஓட்டுனாஒரு தெரிஞ்ச உருவம், தெருவிலெ நடைபாதையில். அப்ப யாரோ ஒரு அம்மா நம்ம வீட்டைக் கடந்துபோறாங்க. உருவம் பின் தொடந்து போறதைப் பார்த்ததும் வெளியே பாய்ஞ்சு போனென்.


'Ollie' ன்னு குரல் கொடுத்ததும் ஆலிவர் திரும்பிப் பார்த்தான். அந்த அம்மாவும் தன்னை யாரோ தொடர்ந்து வாராங்கன்னு தெரிஞ்சதும் குனிஞ்சு பார்த்துட்டு என்னை நோக்கி வந்தாங்க, கூடவேஆலிவரும். கிட்டே வந்தவுடன் என்னை நோக்கித் தாவினான் ஆலிவர். குறும்புக்காரன், என் முகத்தை ஒரே நக்கு! யக்.


அடுத்தவீட்டு வேலியோரம் நின்னு, 'ஜொனத்தன், காதரீன்'ன்னு தர்மக் கூச்சல் போட்டேன். ஊஹூம்.ஒரு அனக்கமும் இல்லை. வேறவழி இல்லாம அங்கே அவுங்க வீட்டுலெ கொண்டு விடலாமுன்னா காலிலெ செருப்பும் இல்லை. ஆலிவரோடு உள்ளெ வந்தேன் செருப்பைத் தேடி. கோபாலகிருஷ்ணனைப் பார்த்ததும் ஆலிவருக்கு பயங்கர சந்தோஷம். பாவம் இந்த ஆலிவர். எப்பவும் யாரைப் பார்த்தாலுமொருதுள்ளல், சந்தோஷம். ச்சின்னக் குழந்தைதானே? கோபால கிருஷ்ணனோ வயசானவன். அதிலும் நான் யாரையாவது தூக்கினாலோ, கொஞ்சினாலோ அவனுக்கு நெஞ்சே வெடிச்சிரும். அப்படி ஒரு ஆதிக்கம்.வெறி.


ஒருவழியா ஆலிவரைத் தூக்கிக்கிட்டு அவுங்க வீட்டுக்குப்போனா ஜொனத்தன் ஸ்கேட்போர்டு வச்சுக்கிட்டு அவுங்கவீட்டு 'டெக்'கை ஹதம் பண்னிக்கிட்டு இருக்கான். சரிதான், அப்ப என் கத்தல் கேட்டுருக்க ச்சான்ஸே இல்லை. என் கையிலே ஆலிவரைப் பார்த்ததும் ஒரு oops. அவ்ளோதான். ஆலியும் பெரிய ஆள். ஒண்ணும்தெரியாதமாதிரி கையிலே இருந்து குதிச்சு, என்னைத் திரும்பிக்கூடப் பார்க்காம அலட்டலா வீட்டுக்குள்ளே ஓடுது.


இது மூணாவது தடவை. எங்கே மஃப்பின் கதை ஆயிருமோன்னு எனக்கு உள்ளுக்குள்ளே ஒரு திக் திக்.தோழியும் வந்தாங்க. கொலு பார்த்துட்டுக் கொஞ்ச நேரம் அதைப் பத்திப் பேசுனோம். அவுங்க மலேசியாக்காரங்க.அவுங்க ச்சின்னப்புள்ளையா இருந்தப்ப , அங்கே மலேசியாவில் அவுங்க அம்மாவின் தோழிகள் வீட்டுக்கொலுவுக்குப் போனது, ஒம்போது நாளும் வகைவகையாச் சாப்புட்டது எல்லாம் கேட்டுட்டு, பிரசாதம் கொடுத்தேன்.இவுங்க கிறிஸ்துவர்கள்ன்னாலும் என்னைமாதிரி எண்ணம் இருக்கறவங்க, எல்லா மதமும் சம்மதமுன்னு.


நம்ம 'கலப்பையை' எப்படிப் புடிச்சு உழுவணுமுன்னு கொஞ்ச நேரம் வகுப்பு எடுத்தேன். கவனமாக் கேட்டுக்கிட்டாங்க. இவுங்க என்னோட தமிழ்வகுப்பு மாணவிதான் ஒரு காலத்துலே. இப்பக் கணினியிலே தமிழ் வகுப்பு.இதுக்குள்ளெ மணி 11 ஆயிருச்சு. கிளம்புனோம். பகல் சாப்பாடு அவுங்க வகையில். வீட்டுலெயே எதாவது செஞ்சுக்கலாமுன்னா கேட்டாத்தானே? அவுங்க வாங்கித் தர்ற டர்ன் வேற ரொம்ப நாளாத் தள்ளிப் போயிக்கிட்டு இருக்குன்னும், இன்னிக்கு அவுங்க வகைதான்னும் நிச்சயமா சொல்லிட்டாங்க. அதானே? நினைவிருந்தாச் சரி:-)


இங்கெ ஒரு ச்சைனீஸ் வெஜிடேரியன் சாப்பாட்டுக்கடை இருக்கு. நாங்க இதுவரை போனதே இல்லை. இத்தனைக்கும் அந்த ஓனர் நம்ம வீட்டுக்கு எதிர்வீட்டுக்காரர். அங்கே எல்லாமெ 100% வெஜிதான்னு அடிச்சுச் சொன்னாங்க.மொதல்லே எங்கே போகலாமுன்னு கேட்டாங்களா.... உங்க இஷ்டம் எங்கேன்னாலும் சரின்னுட்டேன். வாங்கித்தரும் புண்ணியவதிக்கு
ச்சாய்ஸ் தரலாம்தானே? :-)


வெஸ்ட் ஃபீல்டு மால். போய் சேர்ந்தோம். கூட்டமே இல்லை. என்னடா ஆச்சரியமா இருக்கே! பதினொன்னரைதானே ஆகுது. பசங்க தூங்கி எந்திரிக்க வேணாமா? இப்ப 2 வாரம் ஸ்கூல் ஹாலிடேஸ் ஆச்சே. செண்ட்டர் கோர்ட்டுக்குப் போனா பயங்கரக் கூட்டம். எல்லாம் நண்டும் சிண்டுமாப் பிள்ளைங்க. பிள்ளைங்களைக் கூட்டி வந்த பெரியவுங்க. தாற்காலிகமா ஒரு மேடை போட்டு அங்கே 'பாப் டான்ஸ்' னு போர்டு போட்டு வச்சுருக்கு. மூணு பசங்க, 14 வயசு இருக்கும் தலைகீழா ஏதோ சிரசாசனம் பண்ணுறமாதிரி நின்னு(???) கிட்டு ஆடுதுங்க.


மாலுக்கு வந்தே ரொம்ப நாளாச்சுன்னு நினைச்சுக்கிட்டே ஒரு மால் வாக். அப்புறம் 'ப்ரிஸ்கோஸ்' நல்ல ஸேல்ன்னு தோழி ஞாபகப்படுத்துனாங்க.அங்கெயும் எட்டிப் பார்த்தோம். 29.95க்கு வித்த ஒரு செட்(4) ஷாம்பெய்ன் க்ளாஸ் 4 $க்குக் கிடைச்சது. நல்ல லாங் ஸ்டெம்மும், வளைவில்லாத நேரான டம்ளரும். அதுக்குள்ளெ மிதக்கும்பூக்கள் போட்டு வச்சா அழகா இருக்கும். வாங்கியாச்சு. நான் இல்லைங்க. தோழி தான். என்னமோ எனக்கு வரவர எதுவும் வாங்கிக்கணுமுன்னே தோணலை இப்போதைக்கு:-)


இன்னொரு சுத்து வந்துட்டு நகைக்கடையில் விளம்பரம் பார்த்துட்டு நுழைஞ்சோம். கால் கெரட் வைரம் பதிச்ச 599$ விலையுள்ள பெண்டண்ட் இன்னிக்கு நமக்காக 399$ தானாம். நினைச்ச மாதிரியே பொடிக் கற்கள். ( ச்சும்மா) நல்லா இருக்குன்னு கடைக்காரப் பொண்ணுகிட்டே சொல்லிட்டு, 'ஒரே கல் அதே 'கால் கெரட்'லே இதே விலைக்கு இருக்கா?' ன்னு சிரிச்சுக்கிட்டேக் கேட்டதும் அந்தப் பொண்ணுக்கும் சிரிப்பு தொத்திக்கிச்சு.


வந்தது வந்தோம், சூப்பர் மார்கெட்டுக்குள்ளெ நுழையாமப்போனா மால் வந்த பலன் கிடைக்காதுன்னு அங்கே தலையை நீட்டுனோம். இண்டர்நேஷனல் ரோஸ்ட் காபி ஸேல்லே இருக்கு. லிமிட் 4. சரி. நாலுன்னா நாலு. ஆளுக்கு நாலு. நம்மபூனைக்குத்தான் சாப்பாடு வாங்கணும். ஆனா கூலர்லே இருந்து வெளியே எடுத்துட்டு ரொம்ப நேரம் ஊர்சுத்திக்கிட்டு இருக்க முடியாதேன்னேன்.


அப்பத்தான் தோழி சொல்றாங்க, கார்லெ ஒரு கூல் பின் வச்சுருக்கேன். ஃப்ரோசன் சாமான்கள் வாங்குனாலும் பயமில்லை.நாலைஞ்சு மணி நேரம் தாங்குமுன்னு. அட இது ஒரு நல்ல ஐடியாவா இருக்கே. பிக்னிக் போறதுக்கு மட்டுமுன்னுவாங்கி இருக்கும் கூல் பேக்கை இனி 'டிக்கி'யில் போட்டு வச்சுறணும். வாழ்க தோழியின் கூல் பேக்!
மலேசியாவுலே கிடைக்கும் ச்சின்னச்சின்ன வாழைப்பழம் இங்கே ஒரு கடையில் வந்திருக்காம். அங்கெ போனா,அது தீர்ந்து போச்சு. லேடீஃபிங்கர் பனானாவாம். ரெண்டு நாளிலெ கிடைக்குமாம். அங்கே பக்கத்துலே ஒரு செருப்புக்கடைக்கு அடுத்த விஸிட். எல்லா ஊர் செருப்பும் இருக்கு, ச்சீனத் தயாரிப்பு. நெக்லேஸ் வச்ச செருப்பும் பார்த்தேன். பாதத்துக்கு மேலெ அந்த நெக்லேஸ் உக்காருது. கல்யாணப்பொண்ணு அலங்காரத்துலே கை வளைக்கும் மோதிரத்துக்கும் நடுவுலே அலங்காரம் இருக்கும் பாருங்க அதெ போல காலுக்கு. புதுசுபுதுசா கண்டு புடிச்சாத்தானே ஜனங்கள் வாங்கும்? அறிமுக விலையாம், அரை விலை. அதுவே 100 டாலர். காசை விடுங்க, பென்ஸில் ஹீல்.இங்கே இருக்கற குளிருக்கு இதை யாரும் வாங்குவாங்களான்றது சந்தேகம்தான். மூணு மாசம் கழிச்சுப் போய்ப் பார்க்கணும். 20 டாலருக்கு வரும்! செருப்பு நெக்லேஸ்!


இந்த ஏரியாவுக்குப் போனா, என்னுடைய ஃபேவரைட் கடைக்குப் போகாம வரவே மாட்டேன். அங்கெ இதுவரை எதுவும் வாங்குனதும் இல்லை. வாங்கவும் மாட்டேன். ஆனா போயே ஆகணும். நம்மளைப் பத்தித் தெரிஞ்ச தோழியெ கேட்டுட்டாங்க, 'அங்கே போக வேணாமா?ன்னு! போகணும். போனோம். 'அனிமேட்ஸ்' பெட் ஷாப். வழக்கமான குருவிக்கூண்டு, மீன் தொட்டி, நாய், பூனைக்கான வீடுங்கன்னு பலதரப்பட்ட சாமான்கள். அடுத்த பகுதியிலே விற்பனைக்கு இருக்கும் நாய்க்குட்டிகளும், பூனைக்குட்டிகளும். ஒவ்வொரு கூண்டுலேயும் உள்ளே இருக்கறவங்களோட ஜாதகம் ஒட்டி வச்சுருக்கும். இன்னிக்கு என்னமோ பல கூண்டுகள் காலியா இருந்துச்சு. நாலே நாலு பூனைக்குட்டிகள்.அஞ்சு நாய்க்குட்டிகள். நாய்கள் ஒரே தூக்கம். பூனைங்கதான் அட்டகாசம் செஞ்சுக்கிட்டு ஒண்ணோட ஒண்ணு விளையாட்டு.ரொம்பக் க்யூட். கண்ணெல்லாம் பீங்கான் தட்டுலெ உருளும் திராட்சை( வசன உதவி மாமாவின் நண்பர்)போல!


சாப்பாட்டுக் கடைக்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம். சைனீஸ் புத்தமதக்காரர் நடத்தும் கடை. ரெஸ்டாரண்ட்ன்னு பெரிய பேர் சொல்லிக்க முடியாது. சிக்கனமான அலங்காரம். ச்சின்னச் சின்ன மேசைகள். 30 பேர்களுக்கு இருக்கை வசதி.
அகலமான புன்னகையோடு, மெனு கார்டை எடுத்துக்கிட்டுக் கடை முதலாளி கம் தொழிலாளி வந்தார். ஆரம்பக் குசல பிரசனம் முடிஞ்சது. அசைவ உணவுப் பெயர்களா இருக்கு பட்டியல் முழுசும். ஐய்யய்யோ..... இங்கே வந்துட்டமேன்னு முழிச்சேன். தோழியும் சொன்னாங்க, இல்லே இது மரக்கறி சாப்பாடுக்கடைதான். ஆனா பேர் ஏன் இப்படி இருக்குன்னுதெரியலைன்னு.
கடைக்காரர் வந்தார் இன்னொரு பெரிய 'காது டு காது' வரை இருக்கும் புன்னகையோடு. வெங்காயம், வெள்ளைப்பூண்டுன்னு ஒண்ணும் இல்லாத சுத்தமான சைவ சாப்பாடுதானாம். எல்லா அயிட்டங்களும் சோயா, டோஃபூ, பீன் கர்ட் இப்படிசாமான்களால் செஞ்சதுதானாம். ஆனா............ அதொட ஷேப் & சைஸ்கள் அச்சு அசலா பார்க்க நான்வெஜ் மாதிரியே இருக்குமாம். பயப்படாம சாப்புடுங்கன்னு உத்திரவாதம் கொடுத்தார். அப்பவும் நான் முழிச்ச முழி சரியே இல்லை.


காரஞ்சாரமா ஒரு கறியும், கொஞ்சம் மைல்டா இன்னொரு கறியும் சாதமும் ஒருவழியா ஆர்டர் செய்தோம். நாங்களாஒண்ணும் செய்யலை. இது இன்னிக்கு ஷெப்'ஸ் ஸ்பெஷல்.


ஸுக்கினியைத் தோலோடு வட்டவட்டமா வெட்டுனாப்புலே இருந்த ஒரு பதார்த்தம். இன்னொண்ணு ஒரு வித இண்டியன்கறி. உருளைக்கிழங்கை நாலாய் வெட்டுனமாதிரி பெரியபெரிய துண்டா கொஞ்சம் குழம்போடு இருந்துச்சு. அதுலேயே நீராவியில் வச்செடுத்த பக்ச்சோய் கீரை.
ரெண்டுலேயும் நல்லா கார்ன் ஸ்டார்ச் அடிச்சு விட்டு 'கூயி'யா இருந்துச்சு. இண்டியன் கறி(???) யில் ச்சும்மா மொளகாப்பொடியைத் தூவிக் கொண்டு வந்ததுபோல ஒரே நெடி. குடிக்கத் தண்ணீர் தரட்டான்னு கேட்டார். அவருக்கும்நெடி அடிச்சுருக்குமுல்லே? தண்ணி இலவசமாம். த்தோடா............
சாப்பாட்டைப் பார்க்கப் பார்க்க நம்ம ஹரிஹரனோட பதிவு வேற மனசுக்குள்ளே வட்டம் போடுது. அதைப் பத்திச் சொன்னேன். அப்புறம் புத்த மதத்துலே இருக்கற மூணு பிரிவுகளைப் பத்தி தோழி சொன்னாங்க. அங்கெ ச்சீன புத்தமதக்காரர்கள் கண்டிப்பான சைவமாம். எனக்குத் தெரிஞ்ச சில புத்தமதக்காரகள் அசைவம் சாப்புடறவங்கதான். இங்கே எங்க ஊர்லே ஒரு புத்தர் கோயில் கட்டிக்கிட்டு இருக்காங்க. நல்லா பெரூசா கட்டுறாங்க. இவ்வளவு புட்டிஸ்ட்டாஇங்கே இருக்காங்க? கிட்டத்தட்ட 10 ஆயிரம் இந்துக்கள் இருந்தும் ஒரு கோயில் வர வழி இல்லை...... . அதுக்கான முயற்சியை ஆரம்பிச்சுப் பார்த்தோம். நம்ம மக்கள்ஸ் மொத மீட்டிங்லேயே கையைக் கழுவிட்டாங்க. நாங்கெல்லாம் இஸ்கான் ஹரே கிருஷ்ணா கோயிலுக்குத்தான் போய்க்கிட்டு இருக்கோம். சரி, புத்தர் கோயில் கட்டி முடிக்கட்டும். அங்கெயும் போய்க் கும்பிட்டா ஆச்சு. அவரும் ஒரு அவதாரம்தானே?


சாப்புட்டோமுன்னு பேர் பண்ணிட்டு வெளியே வந்தோம். இந்த அழகுலே எங்களுக்கு ஃபோர்க் & நைஃப் வேணுமா,இல்லே சாப் ஸ்டிக் வேணுமான்னு வேற கேட்டார். அடுத்து எங்கே போகலாமுன்னு தோழி கேட்டாங்க. வீடுன்னேன்.


வீட்டுக்கு வந்து கமகமன்னு ஒரு மசாலா டீ போட்டுக் குடிச்சப் பிறகுதான் செத்த நாக்குக்கு உயிர் வந்துச்சு.


பாவம், தோழிக்கே முகம் ஒரு மாதிரியாப் போச்சு. பேசாம தெரிஞ்ச மாதிரி இந்தியன் உணவகத்துக்கு, இவ்வளவு எதுக்கு? மாலில் இருக்கற ஃபுட் கோர்ட்டுலேயே சாப்புட்டு இருக்கலாம். அங்கேயும் 'ஷாமியானா'ன்னு ஒரு இந்திய சாப்பாட்டுக்கடை இருக்கு.


"ச்சும்மா ஒருக்காப் போய்ப் பார்க்கலாமுன்னுதான் இங்கே போனது. இன்னொரு நாள் வேற எங்கியாவது போய் சாப்புடலாமு"ன்னு சொல்லிட்டு, "அதுவும் என் கணக்கு"ன்னு அவசர அவசரமா சொல்லி முடிச்ச தோழியைப் பார்த்தா பாவமாவும் சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.


'லேடிஸ் நைட், லேடீஸ் ஒன்லி' ன்னு இங்கே பார்களில் எல்லாம் ஒரு ஸ்பெஷல் இருக்கு. அதுக்கெல்லாம் போக தைரியம் இல்லாததாலெயும் , நம்ம கிடக்கிற கிடப்புக்கும் இந்த 'லேடீஸ் டே' போதும்.


ஒரு உண்மை என்னன்னா, பொம்பளைங்களைத் தனியாக் கடைக்கு அனுப்புனா மொத்தக் காசையும் முடிச்சுருவாங்கன்னு சொல்றதெல்லாம் பொய். மறுபாதியோட போனாதான் 'வாங்கறது' மஜா. ஒவ்வொண்ணா வாங்க வாங்க, மறுபாதி'இதெல்லாம் என்னத்துக்கு அனாவசியமா?'ன்னு பல்லைக் கடிக்கிறதும், 'உங்களுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது, ச்சும்மா இருங்க'ன்னுசொல்லி வாதம் செஞ்சும் வாங்குறது தாங்க ஷாப்பிங் சந்தோஷம்.