சிங்கைப்பெருமக்கள்ஸ்:-)

இந்தமுறை சிங்கையில் அறை எடுக்கப்போவதில்லை. இன்னிக்கு மாலையே நியூஸி ஃப்ளைட் பிடிக்கணும்.  எப்பவும் ஒரு 'டே ரூம் 'புக் பண்ணிட்டு காலையில் அங்கேபோய்ச் சேர்ந்தால்  ரூம் ரெடியாகலை. பத்து மணிக்குத்தான் கிடைக்கும். அதுவரை பெட்டிகளை  இங்கே வச்சுட்டு நீங்க ஸ்விம்மிங்பூல் பக்கம் இருக்கும் பாத்ரூம் வசதிகளைப் பயன்படுத்திக்கலாம்னு  சொல்வாங்க. ஒவ்வொரு பயணத்திலும் அவுங்களோடு சண்டைபோட்டு 'அறை' வாங்குவதற்குள் போதும்போதுமுன்னு ஆகிரும்:(

ஏர்ப்போர்ட்லேயே  அம்பாஸிடர் லவுஞ்சில்  போய் குளிச்சுட்டு(ஆளுக்கு 8 டாலர் சார்ஜ்) எம் ஆர் டி எடுத்து நேரா செராங்கூன் ரோடு சீனுவைப் பார்க்கப் போயாச்சு. நேத்து சென்னையிலேயே எல்லாப் பெட்டிகளையும் நியூஸிவரை  செக்த்ரூ பண்ணிட்டு  ஒரே ஒரு  தோள்ப்பை மட்டும் கையில். அதுலேயும்  சிங்கை நண்பர்களுக்குக் கொண்டு போகும்  இனிப்புகளும்  ஒரு செட்  மாற்றுடைகளும்தான். காலை நேரம் என்பதால் ரயிலில் கூட்டம் இல்லை.

சீனுவை முதலில் கண்டுக்கணும்.அப்புறம் கோமளாஸ்னு பக்காவா ப்ளான்.  ஆனால் அவன் வேற மாதிரி திட்டம் போட்டு நமக்கு  விருந்து வச்சுட்டான். கோவிலில் நல்ல கூட்டம். அன்னதானம் நடக்குது.உள்ளே நுழைஞ்சதும்  வாங்க வாங்கன்னு சாப்பிடக் கூப்புடறாங்க. கொஞ்சம் பொறுங்க.சாமி தரிசனம் முடிச்சுக்கிட்டு வந்துடறோமுன்னு கெஞ்சவேண்டியதாப்போச்சு:-)

இப்பெல்லாம் சனிக்கிழமைகளில் கூட்டம் அம்முதாம்.  சனீஸ்வரனின் கொடுமைகளில் இருந்து தப்பிக்க எள் விளக்கு போட்டால்  நல்லதுன்னு  கருப்புத்துணியில் எள்ளை முடிஞ்சு தீபமேற்றத்தோதாக  அடுக்கி வச்சுருக்காங்க.   வாங்கி தீபமேற்றி சனியை மகிழ்விக்கலாம். கருப்பு மூட்டையை எடுத்துட்டால் ஜஸ்ட் எண்ணெய் விளக்கு இப்படி 2 இன் 1. கண்ட இடத்தில் கொளுத்தி வச்சு,  இடத்தை மாசுபடுத்தாமல் இருக்க  ஒரு இடத்தில்  பெருமாள் ஓவியத்தின் திரைச்சீலையைத்  தொங்கவிட்டு அடுக்குப்படிகள் அமைச்சுருக்கு நிர்வாகம்.

இன்னும் ரெண்டு தனித்தனிக் கூடாரங்களில்  ஸ்ரீநிவாசனின் மூர்த்திகளை வச்சு விசேஷ பூஜைகள் நடந்துக்கிட்டு இருக்கு.  இந்த முறைதான் சனிக்கிழமை காலை வேளைகளில், இந்த நேரத்துக்குச் சிங்கைச்சீனுவின் கோவிலுக்குப்போக எனக்கு அமைஞ்சுருக்கு. இதுதான் முதல்முறைன்னு நினைக்கிறேன். மத்தபடி சிங்கையில் தங்க நேரும் சனிகளில் அதிகாலை 6 மணிக்குக் கோவிலுக்குப்போயிட்டு வர்ற வழக்கம்தான்.  கொடிமரத்துக்கு  இந்தாண்டை வெளிமண்டபத்துத் தூண்களில் கூட நம்ம தூண் என்று ஒரு இடம் புடிச்சு வச்சுருக்கேன். எப்பவும் அங்கேதான் உக்காருவோம். இந்த முறையும் தூண் நமக்காகக் காத்திருந்தது:-)

கோவிலை வலம் வந்து மூலவரைக் கும்பிட்டு நம்ம தூணருகில்  கொஞ்ச நேரம்  உக்கார்ந்து  நடப்புகளைப் பார்த்துக் க்ளிக்கிட்டு இருந்தேன்.  இங்கே மூலவரைக்கூடக் கிளிக்கலாம். பிரச்சனை இல்லை. இதனால் கோவிலுக்குள்ள புனிதம்,ஐஸ்வர்யம் இதுக்கெல்லாம் குறைபாடொன்னும் இல்லை.  ஒவ்வொரு முறை போகும்போதும்  இன்னும் ஜ்வலிப்பாத்தான் இருக்கு கோவில்.  எப்போதும்போல் படு சுத்தம்.

கோவில் வளாகத்தில் இருக்கும்  ஃபங்க்‌ஷன் ஹாலுக்கு முன்புறமும்  வெயில் தாக்காமல் இருக்க நாகரிகக் கொட்டாய் போட்டுருப்பதால் பிரசாதம்(சக்கரைப்பொங்கல், வெண்பொங்கல் சுண்டல்) ஜூஸ், குடி நீர், பாயஸம்போல ஒரு சமாச்சாரம் எல்லாம்  அவுங்க அடுக்கி வைக்க வைக்க  மக்கள்ஸ் எடுத்து சாப்பிடச் சாப்பிடன்னு எல்லாம் அமோகம். ஜோதியில் நாங்களும் கலந்தோம்.  நமக்கு ப்ரேக் ஃபாஸ்ட் ஆச்சு.  லஞ்சுக்கு  இருந்துட்டுக்கூடப் போகலாம்:-)  வெவ்வேற குழுக்களா வந்து  பிரசாத விநியோகம் பண்ணிக்கிட்டே இருப்பாங்களாம். (அடடா....இது தெரியாமப்போச்சே!)

பெருமாள் இதையெல்லாம் கண்டுக்காம 'நின்னமேனி'க்கு  இருக்கார். அவருக்கு இன்னொரு கும்பிடு போட்டு தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டுக் கிளம்பினோம். கோவிலுக்குப் பக்கம் இருக்கும்  ஃபேர்ரர் பார்க் ஸ்டேஷன் . வந்து போக நல்ல வசதி.

ரொம்ப நெருங்கிய நண்பர்களில்  மூன்று பேரை (மட்டும்) இந்த முறை சந்திச்சுட்டு திரும்பி ஏர்ப்போர்ட்டுக்கு  மாலை ஆறரைக்குள் ஓடணும். ரெண்டு தோழிகள் புது வீடு வாங்கி இருக்காங்க. முதல்முறையாகப் புது வீட்டுக்குப் போறோம். புது ஏரியா என்பதால்  ரெண்டு மூணு முறை செல்லில் கூப்பிட்டு வழியைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டோம்.

முதல் விஸிட் எழுத்தாளர் ஜெயந்தி சங்கர் வீட்டுக்கு.  வீடு அருமையா  பளபளன்னு இருக்கு. ஒரு மணி நேரம் போல இருந்து  விட்டுப்போன கதைகளை அளந்துக்கிட்டு இருந்தோம்.  பகல் சாப்பாட்டுக்கு  நிக்கலைன்னு அவுங்களுக்கு  கொஞ்சம் வருத்தம்தான்.  சாமி வயிறு நிறைய  போட்டு அனுப்பிட்டாருன்னு சொன்னேன்.

அங்கிருந்து  கிளம்புபோது மழை!  சிங்கப்பூரில் நாள் தவறினாலும் மழை வரத் தவறாது. எல்லாம் சட் சட்னு வந்துட்டு ஓடிப்போயிரும். சுருக்கமாச் சொன்னா எங்கூர் நிலநடுக்கம் போல! தினம் குறைஞ்சது மூணு. சின்ன ஆட்டம்தான். நடுக்கம் அளக்கப் புதுக் கருவிகளும் வந்தாச்சு. தனியா வலைப்பக்கம் போட்டுருக்கு அரசு.  காலையில்  இமெயில் செக் பண்ணுவது போல  இதையும் ஒரு முறை பார்த்துக்கும்  பழக்கம் எங்களுக்கு. உண்மையைச் சொன்னால்  (நில)நடுக்கம் இல்லேன்னா நாங்கள் நடுங்கிருவோம். அன்றிலிருந்து இன்று வரை 13 376 ஆகி இருக்குன்னா பாருங்க.

ஜெயந்தி வீட்டில் இருந்து கிளம்பி ஒரு டாக்ஸி எடுத்துக்கலாமுன்னா.....  அரைமணி நேரமா நின்னும் ஒன்னும் அகப்படலை. சமீபகாலமா சிங்கையில் கவனிச்ச ஒன்னு இது.  வாடகைக்கார்களின் எண்ணிக்கை குறைஞ்சு போச்சா இல்லை   செராங்கூன் ரோடு , விமானநிலையம் இப்படி  எப்பவுமே பிஸியா இருக்கும் பக்கங்களில் மட்டும் இவுங்க சுத்தறாங்களா?  ஒருவேளை பப்ளிக் ட்ரான்ஸ்போர்ட் அருமையா  அமைஞ்சுட்டதால்  டாக்ஸிக்காரர்களுக்கு வருமானம் குறைஞ்சு போய்.... வேற வேலைக்குப் போயிட்டாங்களா?

காருக்குக் காத்திருந்து கண்கள் பூத்தபின் பஸ் ஒன்னு பிடிச்சு  ஒரு எம் ஆர் டி ஸ்டேஷன் போய் அங்கிருந்து சிங்கை எழுத்தாளர் சித்ரா ரமேஷ் வீட்டிற்கு ரயிலில் போனோம். வரும் விவரம் சொன்னதும்  ஸ்டேஷனுக்கு வந்து கூப்பிட்டுப் போனார் ரமேஷ். இவுங்க ரெண்டு பேருமே எழுதுவாங்க. மரத்தடி கால நண்பர்கள். ரமேஷ்  ஏனோ இப்பெல்லாம் எழுதுவதில்லை:(
சித்ரா உள்ளூர் பத்திரிகையில்  சிங்கப்பூர் சரித்திரம் தொடர் எழுதிக்கிட்டு இருக்காங்க இப்போ. சிங்கை எழுத்தாளர் சங்கத்தின் முக்கிய அங்கம்  நம்ம சித்ரா.

அஞ்சு நிமிஷ ட்ரைவ்தான் வீட்டுக்கு. நான் இப்போதான் முதல்முறையா வர்றேன். உண்மையைச் சொன்னால் கோபால்தான் நம்ம வீட்டுலே அதிகம் பயணிக்கிறவர்.  அவர் பயணக்கதை எழுதக்கூடாதான்னு நான் நினைப்பேன்.  எப்பேர்ப்பட்ட இடமானாலும்   ஒரே ஒரு வரியில்  சொல்லிருவார்:-) கோபாலுக்குச் சிங்கை வழியாகவே அநேகமா நிறைய பயணங்கள் அமைஞ்சுருது. அவர்  ஏற்கனவே சிலமுறைகள்  சித்ரா ரமேஷின் புது வீட்டுக்குப் போயிருக்கார்.  அருமையான  வீடு. சிங்கையில் அடுக்குமாடிகள்தானே எங்கே பார்த்தாலும்!  இவுங்க கட்டிடத்துக்குப் பக்கத்தில்  அரைவட்டத்தில் அழகான  பழைய கட்டிடங்கள் சில அட்டகாசமா இருக்கு! தரைத்தளத்தில் இருந்து பார்த்தால் இந்த அழகு கண்ணில் பட்டுருக்காது!

பால்கனியில் குட்டியா ஒரு தோட்டம்!  அடிச்சுப்பிடிச்சு அந்தக்கூடத்தில் நானும் இருக்கேன்:-)

ஊர்க்கதைகளையெல்லாம் பேசி நிதானமா சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தபோதே  'காலம்' கோவி கண்ணன் , நண்பர் வெற்றிக்கதிரவனோடு  வந்துட்டார் எங்களைக் கடத்திப்போக:-)  அவர்களையும்  சாப்பிடச்சொன்னால்..... லஞ்சு முடிச்சாச்சுன்னாங்க. எல்லோருமாச் சேர்ந்து  பதிவர் மாநாடு ஒன்னு நடத்தி முடிச்சதும்  கண்ணனோடு கிளம்பினோம்.

பழையபடி வாடகைக்கார் கிடைப்பதில்  தாமதம்.  பஸ் ஸ்டாப் வரை போகலாமுன்னு  நடந்து நடந்தே பாதி தூரம் போயிருந்தோம். பேச்சு சுவாரஸியத்தில் களைப்பு தெரியலை.  கண்ணன் இன்னும்  மெலிஞ்சு போயிட்டார்.  அதனால் நடையில் வேகம் இருந்துச்சு.  முயலும்  ஆமையுமாப் போனபோது  வாடகைக்கார் கிடைச்சுருச்சு. நாலு நிமிசத்தில் வீடு.

கண்ணனின் அழகிய குடும்பம் பார்த்து மகிழ்ச்சி அடைந்தோம்.  சிவ செங்கதிர் வளர்ந்துருந்தார். ஆறுமாசக் குழந்தையா இருந்தப்போ பார்த்தது. இப்போ 25 மாசம்! பேசும் கண்கள்!  அப்படியே கிருஷ்!  (சுவரில் யசோதாவும் கிருஷ்ஷுமாய் ஒரு அழகான ஓவியம்)  மகளும் வளர்ந்துவிட்டாள். தம்பிப்பயலைக் கண் போல் பார்த்துக்கும் குணம்!

ஏன்தான் 'காலம்' இப்படிப் பறக்குதோன்னு  நினைச்சேன்.  பேச்சு இன்னும் முடியலை. தொடரும் போட்டுட்டுக் கிளம்ப வேண்டியதாப் போச்சு.  வாரவிடுமுறை என்பதால்  நண்பர்கள் அனைவரையும் பார்க்க முடிஞ்ச திருப்தி எங்களுக்கு.

விமானநிலையம் போக மறுபடி வாடகைக்கார் கிடைப்பதில் சுணக்கம்.  நாங்களே போயிருவோமுன்னா கேட்டால்தானே? கண்ணனும் வெற்றிக்கதிரவனும் கூடவே  வண்டியில் ஏறுனதும், செங்கதிருக்கு அழுகை.  அப்பா கூடப்போனால் நல்லா இருக்குமே! அம்மா வேடிக்கை காமிச்சு ஏமாற்றி உள்ளே கொண்டு போயிட்டாங்க:(

விமானநிலையத்தில் நாங்க எல்லோருமா ஒரு பத்து நிமிசம் 'பேச்சு எங்கள் மூச்சு 'என்ற நம் தேசிய குணத்தைக் கடைப்பிடிச்சுட்டு  அங்கே  தரை முழுசும் வரைஞ்சு வச்சுருக்கும்  3D படத்தையும்  ரசிச்சுட்டு நண்பர்களுக்கு  டாடா  பிர்லா சொல்லிட்டு  உள்ளே போனோம்.

தொடரும்.............:-)